Κάτω από τη γέφυρα του Ρουφ, σε ένα παλιό κτίριο του 1930 που κάποτε υπήρξε καφενείο, ουζερί και μαγειρείο και αργότερα μηχανουργείο, εργάτες μπαινοβγαίνουν κουβαλώντας εργαλεία, μεταλλικά αντικείμενα και ξύλα. Χάλκινα σκεύη ακουμπούν πρόχειρα σε πάγκους. Ένα μαρμάρινο τραπέζι δεσπόζει στον χώρο. Στους τοίχους, η παλιά πέτρα και τα τούβλα που αποκαλύφθηκαν όταν απομακρύνθηκαν οι σοβάδες. Εδώ, σε περίπου δέκα ημέρες, οι Nomade et Sauvage θα ανοίξουν για πρώτη φορά έναν μόνιμο χώρο. Για όσους τους ακολουθούν τα τελευταία οκτώ χρόνια που δραστηριοποιούνται, αυτό ακούγεται λίγο αντιφατικό. Η ομάδα, της οποίας ιδρυτές είναι ο Ιορδάνης Τσενεκλίδης και ο Παναγιώτης Σιαφάκας, έγινε γνωστή για τα υπαίθρια γεύματα που στήνει γύρω από φωτιές, στόφες και μασίνες, σε αυλές, βουνά και απρόσμενα τοπία. Τώρα καλείται να μεταφέρει μια συνθήκη που γεννήθηκε «έξω» μέσα σε τέσσερις τοίχους, χωρίς να τη στριμώξει. Το όνομα του νέου εστιατορίου, Focu Sauvage, είναι συμβολικό: focu σημαίνει «φωτιά» στα βλάχικα, ενώ το sauvage («άγρια» στα γαλλικά) διατηρεί τη σύνδεση με την ταυτότητα των Nomade et Sauvage. «Το μενού θα διαμορφωθεί όταν ανάψουν οι φωτιές», λέει από την αρχή της κουβέντας μας ο Ιορδάνης. Δεν μιλά τόσο για τα πιάτα όσο για τις κατευθύνσεις τους: ελάχιστη παρέμβαση στην πρώτη ύλη, μικρή επεξεργασία, χρήση καπνού, φωτιά από ξύλα και πολύωρο μαγείρεμα. Για μια sui generis κουζίνα που θα αφήνει τα υλικά να ξεδιπλώσουν την ουσία τους.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
