Στην Ελλάδα είναι το γλυκό της καθημερινότητας και της νηστείας αλλά και το κλασικό κέρασμα της ταβέρνας. Με την περίφημη αναλογία «3 και 4 στο 2 κι 1» που λέγεται σαν ποιηματάκι, το σιμιγδάλι, το λάδι, το νερό και η ζάχαρη ενώνονται στην κατσαρόλα. Από αυτά τα λίγα και απλά υλικά φτιάχνεται ο χαλβάς, που γλυκαίνει παραδοσιακά τα σπίτια χωρίς να κοστίζει πολλά. Χαλβάς όμως δεν είναι ένας. Ανακατεύοντας υπομονετικά με την κουτάλα, χαλβά έφτιαχναν και φτιάχνουν ακόμη σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, την Κεντρική Ασία και την Ινδική Υποήπειρο. Ανάλογα με τον τόπο, έχει διαφορετικά ονόματα, σχήματα, γεύσεις και υφές. Κάποιοι χαλβάδες είναι σπυρωτοί και τρώγονται με το κουτάλι, άλλοι κρεμώδεις και βελούδινοι και άλλοι πυκνοί ή σχεδόν ζελεδένιοι και κόβονται σε φέτες. Ψάχνοντας, θα συναντήσει κανείς αμέτρητες παραλλαγές, από τον καβαλιώτικο χαλβά με ρύζι μέχρι τον πολίτικο χαλβά με βούτυρο και αυγά, τον ιρανικό, αλευρένιο χαλβά με σιρόπι σαφράν και περίτεχνα διακοσμητικά χαράγματα, τον ινδικό χαλβά με καρότο… Ένας ολόκληρος κόσμος είναι αυτό το παμπάλαιο γλυκό-χαμαιλέων.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
