Υπάρχουν ραντεβού που ξεκινούν αμήχανα και τελικά σε διαψεύδουν. Και υπάρχουν κι εκείνα που δεν εξελίσσονται, ούτε τελειώνουν καλά. Αυτά σκεφτόμουν όταν έφευγα από το Thirio, το νέο εστιατόριο στο Σύνταγμα που τις τελευταίες εβδομάδες εμφανίζεται σε αρκετές λίστες με τις πρόσφατες αφίξεις της Αθήνας.
Φτάσαμε με είκοσι λεπτά καθυστέρηση — είχαμε τηλεφωνήσει. «Να έρθετε, θα σας εξυπηρετήσουμε», μας είπαν, ευγενικά και καθησυχαστικά. Φτάσαμε. Ο χώρος είναι μικροσκοπικός, γύρω στα 30 τετραγωνικά. Δύο μπάρες: μία μπροστά στην ανοιχτή κουζίνα και μία παράλληλα πιο πίσω. Κάποιοι πελάτες κάθονται τόσο κοντά που ακουμπούν μεταξύ τους. Καταλαβαίνω ότι για κάποιους αυτό είναι μέρος της «εμπειρίας». Για μένα, ήταν κάπως άβολο.
Μια πολύ ευγενική σερβιτόρα μάς οδηγεί στο υπόγειο για να περιμένουμε. Από ό,τι κατάλαβα, ο χώρος προορίζεται για πιο πριβέ γευσιγνωσίες στο μέλλον. Δεν έχει διαμορφωθεί όμως ως χώρος αναμονής. Μοιάζει περισσότερο με αποθήκη: πάτωμα λερωμένο, πάγκος λαδωμένος – μια γενική αμηχανία. Δέκα λεπτά αργότερα ανεβαίνουμε και καθόμαστε στα δύο σκαμπό μας. Ακουμπώ άθελά μου στον ώμο της διπλανής. Δεν είναι η οικειότητα που είχα φανταστεί για το βράδυ μου. Ζητάμε να αλλάξουμε θέση και μας εξυπηρετούν· μετακινούμαστε και ανακουφίζομαι. «Ωραία», σκέφτομαι, «τα δύσκολα πέρασαν». Αλλά δεν είχαν περάσει.
Στο μενού διαβάζω «cinnamon roll/ κόκορας/ σάλτσα παστιτσάδα/ κρέμα μετσοβόνε» και με κάνει να αναρωτιέμαι πότε η γαστρονομική δημιουργικότητα άρχισε να οδηγεί σε τέτοιου είδους υβριδικά πειράματα. Παραγγέλνουμε χούμους, ψητό κουνουπίδι, κοφτό μακαρονάκι με μπλε καβούρι και short ribs.
Η ανοιχτή κουζίνα έχει ένα πλεονέκτημα: βλέπεις τι γίνεται. Και κάποια πράγματα μπορεί να σε ξαφνιάσουν και όχι πάντα ευχάριστα. Ο μάγειρας βγάζει από το ψυγείο ένα δοχείο με προβρασμένα μακαρόνια και τα ρίχνει στην κατσαρόλα. Προστίθενται δύο γενναιόδωρες κουταλιές βούτυρο – τόσο γενναιόδωρες που για μια στιγμή σκέφτηκα ότι μαγειρεύει για τέσσερις. Το καβούρι σερβίρεται κρύο πάνω στα ζυμαρικά, με δυο-τρία ντοματίνια ανάμεσα. Το αποτέλεσμα; Μακαρόνια που θύμιζαν εκείνα που έφτιαχνε η μητέρα μου στα γρήγορα όταν ήμουν παιδί. Με τη διαφορά ότι τότε δεν κόστιζαν 31 ευρώ.
Για να μας αποζημιώσουν για την αρχική ταλαιπωρία, μας προσφέρουν το signature πιάτο τους: «cinnamon roll/ κόκορας/ σάλτσα παστιτσάδα/ κρέμα μετσοβόνε». Το περιχύνουν με τη σάλτσα τυριού για να θυμίζει το γλάσο του γλυκού και το φέρνουν σχεδόν θεατρικά μπροστά μας. Παρά τις επιφυλάξεις μου για την ιδέα, πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν δουλεμένο, το ρολάκι ήταν σωστά ψημένο και η σάλτσα δεμένη. Γευστικά όμως δεν λειτουργούσε το ίδιο καλά: έλειπε η ένταση από τα μπαχαρικά του σπετσερικού της παστιτσάδας και η κρέμα μετσοβόνε χανόταν μέσα στο ζυμάρι.
Ακολούθησαν το χούμους με λάδι στιφάδο (!) και το κουνουπίδι με λάδι παστουρμά (!). Γιατί αυτή η ανάγκη να γίνονται όλα τόσο περίπλοκα; Αν υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος θα ήθελα να τον ακούσω. Αυτό που βίωσα πάντως έμοιαζε περισσότερο με τεχνάσματα εντυπωσιασμού παρά με ουσιαστική μαγειρική. Δοκίμαζα και ξαναδοκίμαζα το χούμους για να εντοπίσω την υπέροχη, γήινη γεύση του λαθουριού, αλλά δεν ερχόταν τίποτα. Την είχε καταπιεί το στιφάδο. «Κενά» αποδείχθηκαν τα short ribs, μαγειρεμένα σε κενό αέρος για ατελείωτες ώρες. Τόσο που στο τέλος δεν είχαν μείνει παρά στεγνές ίνες πρωτεΐνης χωρίς καμία γεύση, μέσα σε μια σχετικά γευστική σάλτσα. Οι baby πατάτες νερουλές, το καρότο διακοσμητικό. Το πιάτο κόστιζε 33 ευρώ.
Στο μεταξύ, στο μακαρονάκι το βούτυρο είχε ήδη παγώσει και στεκόταν λευκό και συμπαγές ανάμεσα στα ζυμαρικά.
Το γεύμα κόστισε 126 ευρώ (με δύο ποτήρια κρασί και ένα αναψυκτικό).
Thirio
Ναυάρχου Νικόδημου 2, Σύνταγμα
Τηλέφωνο : 211-00.88.648
Κόστος : περίπου 50 ευρώ το άτομο (χωρίς τα ποτά)
Ωράριο : Δευτέρα-Πέμπτη 14.00-00.00, Παρασκευή-Σάββατο 13.30-23.30, Κυριακή 13.0023.30.
Πηγή: Γαστρονόμος
