Κι από τις ταβέρνες και από τα σπίτια ξεχύνονται μυρωδιές που σε πιάνουν από τη μύτη. Σε όλη την Ελλάδα τρώνε μπακαλιάρο την ημέρα του Ευαγγελισμού, που όπως και την Κυριακή των Βαΐων επιτρέπεται από το ορθόδοξο τυπικό η κατάλυση ψαριού. Είναι μια ωραία εξαίρεση μέσα στην Σαρακοστή. Μια ιδιαίτερα αγαπητή παράδοση. Κι εμείς δεν χάνουμε ποτέ το ραντεβού με το παστό ψάρι, που καθώς έφτανε και στην ενδοχώρα, σε μέρη που δεν είχαν ούτε θάλασσες ούτε ψαράδες και επιπλέον ήταν πιο οικονομικό από το φρέσκο, το λέγανε άλλοτε και «φτωχογιάννη», ή «ψάρι του βουνού». Τηρούμε το έθιμο, διαλέγοντας κάθε φορά μία, μπορεί και δύο συνταγές από αυτή την ενδεκάδα.
Τόσο με τον τρόπο του Σωτήρη Ευαγγέλου όσο και με τη συνταγή του Χριστόφορου Πέσκια μπακαλιάρο έχουμε τηγανίσει και ξανατηγανίσει. Όποιον και να διαλέξετε θα βγει από το τηγάνι αφράτος, χρυσαφένιος, όνειρο, ενώ μπορείτε πάντα να δοκιμάσετε και τα τραγανά ψαροκεφτεδάκια της Νένας Ισμυρνόγλου, με μυρωδικά και ξύσμα λεμονιού, είναι εθιστικά. Ο πρωταγωνιστής της 25ης Μαρτίου, όμως, και στην κατσαρόλα ή στον φούρνο, σαλτσάτος, ζουμάτος, τρυφερός, γίνεται πολύ ωραίος. Ο αγιορείτικος μπακαλιάρος με κρεμμυδόζουμο, μπόλικο σκόρδο και λεμόνι είναι από τα ωραιότερα μοναστηριακά φαγητά – με έναν ζωμό που ξεχειλίζει νοστιμιά. Αλλά και πλακί με ντοματένια σάλτσα, σταφίδες και μπόλικα κρεμμύδια, κοκκινιστός με πελτέ, ελιές και μπουκιές ψωμιού, γιαχνί με πατάτες και κάππαρη και με χόρτα, ο μπακαλιάρος μάς αρέσει πολύ. Ακόμη και μια πορτουγέζικη συνταγή για μπακαλιάρο έχουμε στις τοπ επιλογές μας: το ψάρι μαγειρεύεται στον φούρνο, καλυμμένο με μια σκορδάτη κρούστα από ψίχουλα ψωμιού, πάνω σε μια στρώση κρεμμύδια και πατάτες και γίνεται… άλλο πράγμα. Αν δεν ξέρουν οι Πορτογάλοι από μπακαλιάρο τότε ποιος ξέρει; Είναι το εθνικό τους φαγητό.
Πηγή: Γαστρονόμος
