Ο Ιανουάριος κύλησε όμορφα, σε διάφορα μέρη. Και στην Αθήνα τριγυρίσαμε και στα βόρεια και στα νότια της Ελλάδας ταξιδέψαμε. Δοκιμάσαμε νόστιμους μεζέδες και ντόπιες σπεσιαλιτέ, γνωρίσαμε ωραίους ανθρώπους, με νοιάξιμο, με μεράκι, ψωνίσαμε διάφορα καλούδια.
Περπατώντας στα στενά της Δημητσάνας βρήκαμε ένα παντοπωλείο-μικρό μουσείο σύγχρονων ελληνικών προϊόντων, γεμάτο καλούδια από ντόπιους παραγωγούς (και όχι μόνο). Στην Κομοτηνή ξορκίσαμε το κρύο σε τραπέζια ζεστά, με τσίπουρο, μερακλίδικο μπεϊτί κεφτέ, πικάντικα λουκάνικα Τζουμαγιάς, συκώτι στο τηγάνι και λεπτοκομμένη μοσχαρίσια γλώσσα. Πίσω στην Αθήνα, χαρήκαμε γαλλικά πιάτα που δύσκολα συναντάς, με τεχνική και περισσή φροντίδα, και σε ένα παντοπωλείο, στημένο από ανθρώπους που αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν, γεμίσαμε το καλάθι μας με φρέσκα φρούτα και κηπευτικά, εξαιρετικά τυριά, διαλεγμένα μέλια, βότανα και ένα σωρό ακόμη νόστιμα.
Το Για Φαντάσου στην Αρκαδία είναι ένα παντοπωλείο σαν μουσείο
 |
 |
Περπατώντας στον κεντρικό δρόμο της Δημητσάνας, ανάμεσα στα πέτρινα γκρι κτίρια με καφέ και μικρά μαγαζιά, ένα κατάστημα με καταγάλανη πρόσοψη τραβά αμέσως το βλέμμα. Το Για Φαντάσου μοιάζει περισσότερο με μικρό μουσείο σύγχρονων ελληνικών προϊόντων από μικρούς παραγωγούς παρά με παντοπωλείο. Στα ράφια του δεν βρίσκεις κλασικά τουριστικά είδη. Βρίσκεις ανθρώπους.
Οι ιδιοκτήτες, ο Νικόλας και η Ευσεβία, μιλούν για τους παραγωγούς με έναν τρόπο σχεδόν τρυφερό, σαν να μιλούν για φίλους, γνωρίζοντας προσωπικά την ιστορία πίσω από κάθε προϊόν. Στα καλύτερά τους είναι όταν μπαίνουν πελάτες και, με περηφάνια, παρουσιάζουν την «πραμάτεια» τους: υφαντά από μια τρίτης γενιάς υφάντρα, τσιπς από μήλα ΠΟΠ από νέους καλλιεργητές της Τεγέας, προϊόντα από την παλαιότερη ποτοποιία της Ελλάδας στην Καλαμάτα, ελαιόλαδο της ποικιλίας μανάκι από μικρό ελαιώνα της περιοχής, μέλι Αρκαδίας, μαρμελάδες, τρόφιμα σε μικρές παρτίδες που φτιάχνονται για να καταναλωθούν γρήγορα και όχι για να «κάθονται» στο ράφι.
Δίπλα τους, καλλυντικά, χειροτεχνήματα και αντικείμενα με καθαρή ελληνική ταυτότητα. Το «Για Φαντάσου» εκτός από παραγωγούς της περιοχής στηρίζει και μικρούς δημιουργούς από όλη την Ελλάδα που δουλεύουν με συνέπεια και πίστη στον κόπο τους. Ενα παντοπωλείο που, αθόρυβα, χαρτογραφεί μια Ελλάδα δημιουργική και επίμονη. Μαρίνα Πετρίδου
Γαλλικό ραντεβού στο Veri-table, στο Νέο Ψυχικό
 |
 |
Περνάς το κατώφλι του εστιατορίου του Alain Parodi και της γυναίκας του Christine και είσαι αυτόματα σε γαλλικό έδαφος. Στον μαυροπίνακα, που τοποθετείται πλάι στο τραπέζι για να διαλέξεις, είναι γραμμένα με κιμωλία τα πιάτα της ημέρας. Σύγχρονα ή κλασικά, της αστικής γαλλικής κουζίνας και της επαρχίας, πολλά από τα οποία θέλουν πολλή δουλειά – ώρες και ώρες και κάποιες φορές και μέρες προετοιμασίας– μέχρι να βρεθούν μπροστά σου.
Φουά γκρά πάπιας και χήνας, pâté en croûte, tourte (κλειστή τάρτα) με ζαμπόν και τυρί compté, πάπια με πορτοκάλι, λαγός κονφί… Αν διαλέξω ένα, και δεν είναι εύκολο, πιστέψτε με, από όσα δοκίμασα στο Veri-table, θα είναι το choux farci, που πάει να πει γεμιστό λάχανο. Ενα παραδοσιακό γαλλικό πιάτο που στην Αθήνα δύσκολα θα το πετύχεις αλλού. Ο σεφ το γεμίζει με κομματάκια αγριογούρουνου και λεπτοκομμένα συκωτάκια, το τυλίγει με μπόλια και το κλείνει σε ζύμη (en croute) πριν το ψήσει.
Οταν είναι έτοιμο πια, στο πλάι του βάζει βελούδινο πουρέ μαϊντανόριζας και λίγη φρεσκοτριμμένη τρούφα. Ενα εμβληματικό πιάτο με τον δικό του τρόπο, που «πλέκει» με γαστρονομικό βελονάκι το ρουστίκ και το ντελικάτο και δείχνει πώς μια κουζίνα μπορεί να μην περιορίζεται στο χτες ή στο σήμερα, πώς μπορεί να είναι παλιά και καινούργια μαζί. Αντζελα Σταματιάδου
Αγγέλου Σικελιανού 8, Νέο Ψυχικό, T/211-18.29.109
Τσάρκα για φαγητό στην Κομοτηνή
 |
 |
 |
 |
Στην πρώτη μου επίσκεψη στην Κομοτηνή είχα την τύχη πρώτον, να πάω παρέα με τη συνάδελφο Αντζελα Σταματιάδου, που μεγάλωσε εκεί και με ξενάγησε στα πέριξ, και δεύτερον, να μας δώσουν τα φώτα τους μερικά φοβερά λοκάλια, γνωρίζοντάς μας πολλά στέκια για φαγητό. Το καθένα έχει τη χάρη του.
Στο μεζεδοπωλείο-ταβέρνα Καψούλι (Μαρώνειας 29, Τ/25310-26.767) ξεκινήσαμε με ωμό καβουρμά σε κυβάκια και συνεχίσαμε με βάτο αχνιστό, με πλούσια σάλτσα για ωραίες βούτες, και μπεϊτί κεφτέ, ένα είδος μακρουλής τυλιχτής πίτας με λεπτά φύλλα και γέμιση κεφτεδάκια με ντοματένια σάλτσα. Ο χώρος του μαγαζιού ζεστός και χαριτωμένος, με πατάρι και παράθυρα ολόγυρα για θέα στον δρόμο, και σχεδόν πάντα γεμάτος, ακόμη και αργά τις καθημερινές, καθότι σταθερό στέκι φοιτητόκοσμου.
Το Μασάλι (Πλατεία Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου 39, Τ/25310-84.416) λειτουργεί από το πρωί για καφέ, μεσημέρι και βράδυ για φαγητό και πιο αργά για ποτό. Προτιμήστε το για τους μεζέδες που συνοδεύουν μπίρα ή τσίπουρο, όπως τα τηγανητά μπαστουνάκια κοτόπουλου με σουσάμι, τα λεπτά και ελαφρώς πικάντικα λουκάνικα Τζουμαγιάς και τα παστουρμαδοπιτάκια σε ρολά. Η διακόσμηση είναι εντυπωσιακή και πρωτότυπη, από τη συλλογή με αντικείμενα και συσκευές-αντίκες στις ψηλές προθήκες, μέχρι το χολ της τουαλέτας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ένα πολυτελές μπουντουάρ.
Στον Μπαρμπα-Γιάννη (Φιλίππου 10, Τ/25310-71.211) δοκιμάσαμε ωραία λαδολεμονάτη βραστή μοσχαρίσια γλώσσα σε λεπτές φέτες και νόστιμα κεφτεδάκια σχάρας, σε έναν περιποιημένο και ζεστό χώρο με ατμόσφαιρα παλιάς ταβέρνας, με ξύλινα τραπεζάκια και κρασοβάρελα στο ανοιχτό πατάρι.
 |
 |
Λίγο έξω από την πόλη, το Κάνε Στάση (3ο χιλ. Κομοτηνής-Ροδίτη, Τ/25310-35.333) ήταν άλλοτε χώρος για στάση και διάλειμμα λεωφορείων και φορτηγών (εξ ου και το όνομα), αλλά έχει εξελιχθεί σε ταβέρνα-εστιατόριο με πολύ αξιόλογα πιάτα και ενδιαφέρουσα κάβα. Ξεχωρίσαμε την χοιρινή τηγανιά με πεντανόστιμη κρασάτη και λεμονάτη σάλτσα, τα μπαμπάτσικα τηγανητά μανιτάρια με μυρωδικά, τα λεπτοκομμένα μοσχαρίσια μπριζολάκια και τις λαχταριστές τηγανητές πατάτες σε στρογγυλές λεπτές φέτες.
Στην Ταβέρνα του Γιάννη (Κοσμίου 104, Κομοτηνή, Τ/25310-72.777) με τη ζεστή, φωτεινή και ευρύχωρη η σάλα, ειδικότης και πιάτα-κράχτης είναι τα πεντανόστιμα κεφτεδάκια σχάρας και το συκώτι, που το σερβίρουν με δύο τρόπους: τηγανητό πανέ σε λεπτές φέτες, αφράτο και νοστιμότατο, και ψητό σχάρας, αρωματικό και εξίσου νόστιμο, αλλά κατά τη γνώμη μου λίγο παραπάνω ψημένο και συνεπώς ελαφρώς στεγνό.
Αν διαθέτετε μεταφορικό μέσο, αξίζει να πάτε λίγο πιο μακριά, μέχρι τη Μαρώνεια, στην ψαροταβέρνα Γιάννα και Ρούλα των αδελφών Νίττη (Αγιος Χαράλαμπος, Ξυλαγανή Μαρώνειας, Τ/2531 084416). Είναι ένα ταπεινό ψαροταβερνάκι, ανεμοδαρμένο, αλλά πνιγμένο στο πράσινο, με βυζαντινά χαλάσματα ολόγυρά του κι ένα τσούρμο γάτες στα πέριξ, σε ένα ύψωμα δυο βήματα από το λιμανάκι με τα ψαροκάικα, και σερβίρει μόνο φρέσκο ψάρι, όποτε ο καιρός επιτρέπει το ψάρεμα. Εμείς πετύχαμε κουτσομούρες και γαρίδες στο τηγάνι, ολόφρεσκες, με την ιωδιούχο ευωδιά της θάλασσας.
Καταπληκτική η πιρουνάτη μελιτζανοσαλάτα, απλή και λιτή, με κομμάτια μελιτζάνας διακριτά και ψωμωμένα, σκόρδο και μαϊντανό, αλλά και η σαλάτα με άγρια χόρτα που είχε μαζέψει η μία από τις δύο αδελφές. Εξίσου σπουδαία απόλαυση οι χερίσιες τηγανητές πατάτες-λιχουδιά. Συμπαθητικό και το ψητό χταπόδι αν θα το προτιμούσαμε πιο μαστιχωτό και σφιχτό. Βιβή Κωνσταντινίδου
Υ.Γ. Τα λαχματζούν, τα ντονέρ και το επικό ισκεντέρ είναι ξεχωριστά κεφάλαια στον γαστρονομικό χάρτη της Κομοτηνής. Μείνετε συντονισμένοι, θα επανέλθουμε.
Δίπολις: ένα παντοπωλείο στο Παγκράτι που χωράει πολλά
Στο Παγκράτι, που για εμάς τους κατοίκους του είναι ο μικρός μας κόσμος που τα χωρά όλα, υπάρχει το παντοπωλείο Δίπολις. Το «τρέχουν» η Αθηνά Γιατρά και ο Σπύρος Σκανδάλης από το 2016. Το μαγαζί υπήρχε από πριν υπό άλλη διεύθυνση. Η Αθηνά ήταν πελάτισσα, ερχόταν για τα αυγά του και για τα γαλακτοκομικά του βραβευμένου από τον Γαστρονόμο Μπατζιωτάκη.
Ενα καλοκαίρι, ενώ ήταν στους Παξούς για πρόβες (είναι μουσικός), έμαθε πως η κυρία που είχε τότε το μαγαζί, η Στέλλα, το πουλούσε. Η Αθηνά δεν είχε ιδέα από εμπόριο, όμως η Στέλλα τής πρότεινε τον Σπύρο, που «το είχε», και έτσι το πήραν και το έστησαν μαζί. Κράτησαν κάποιες συνεργασίες, έβαλαν και τις δικές τους επιλογές και κάπως έτσι το Δίπολις έγινε αυτό που είναι σήμερα.
Εδώ ψωνίζουμε τα κηπευτικά και λαχανικά του Ζαργάνη από την Εύβοια, που σπαρταράνε. Για φρούτα και κάποια ακόμα κηπευτικά εμπιστεύονται την Alter (συσκευαστήριο βιολογικών που επιλέγει μικρούς βιολογικούς παραγωγούς σε όλη τη χώρα και τους διανέμει) – παίρνω από εδώ πολύ τραγανά Pink Lady μήλα από την Κορινθία, ντοματάκια και μικρά μπανανάκια Κρήτης και πορτοκάλια Ναβαλίνα από το Ναύπλιο.
Από το μικρό τους ψυγείο δεν λείπει τίποτα, υπάρχει αυτή η ωραία φιλοσοφία: πολλά είδη, από λίγο. Μικρές ποσότητες από κάθε brand, ώστε να καλύπτουν όλα τα γούστα και όλα τα σπίτια. Είναι σαν να έχεις ένα προσεγμένο ντουλάπι, που το έχουν οργανώσει άλλοι για εσένα, με τις επιλογές σου. Από εκεί παίρνω το κρέας των Ευβοιότοπων –τα μπιφτέκια τους με σώζουν για ένα ποιοτικό και γρήγορο μεσημεριανό– ή μισό κοτόπουλο, που χωρίς πολλά πολλά είναι φοβερά γευστικό.
Παίρνω επίσης το απαλό κατσικίσιο γιαούρτι Βελουδάκι, τα τυριά του Μπατζιωτάκη (κατσικίσια φέτα και γραβιέρα), αλλά και γιαούρτια από τη Φάρμα της Κάρλας – το κεφίρ τους, πέρα από ευεργετικό για τον οργανισμό, είναι και πεντανόστιμο. Αν ψάχνετε κάτι που να κάνει τη διαφορά στο τραπέζι, αξίζει να δοκιμάσετε τα ξινολάχανα του Μανού (Μανόλης Πιπίνης) και το κίμτσι του.
Στο Δίπολις βρίσκουμε επίσης πολλά βότανα, έλαια, τσάγια, καφέ, γύρη από το Κτήμα Φούγκα, τα όσπρια και άλευρα του Αντωνόπουλου, ελιές Βελουιτίνος, τις μπάρες του ποιοτικού Παστέλιον από την Κρήτη. Στο ράφι με τα μέλια χρειάζεται κανείς χρόνο, μια που έχουν μεγάλη ποικιλία, από δάσους και θυμαρίσια μέχρι ρείκι με κουμαριά και το αναματόμελο της Ικαρίας, του Κόχυλα.
Κάθε Παρασκευή φέρνουν ψωμί από την Αρχαία Επίδαυρο, ψημένο σε ξυλόφουρνο, ενώ και σε παξιμάδια υπάρχουν υπέροχες επιλογές, όπως της Δρανδάκη (100% κρίθινα και επτάζυμο με ρεβιθάλευρο) από τα Χανιά και της αγαπημένης μας Αστάρτης των Κυθήρων. Και και για το κλείσιμο, σοκολάτες και κακάο από την Kakau. Δεν είναι μόνο τα τρόφιμα. Υπάρχουν και τα μη βρώσιμα προϊόντα που κάνουν την καθημερινότητα καλύτερη: τα σαπούνια της Ειρήνης (εντελώς φυσικά, ειδικά για τα μαλλιά), έλαια, κεριά σόγιας, απορρυπαντικά και όλα τα χρειαζούμενα, με τη φιλοσοφία του μικρού, υγιεινού, οργανικού.
Το πιο ωραίο, βέβαια, στο παντοπωλείο είναι οι ίδιοι οι άνθρωποί του, που μας χαιρετούν με το όνομά μας, που ρωτάνε τι χρειαζόμαστε να φέρουν, που θα μας κρατήσουν κάτι στην άκρη, που θα ακούσουν τις ανάγκες μας χωρίς να βιαστούν να ξεπουλήσουν. Ενα ράφι γεμάτο καλές επιλογές και μια σχέση εμπιστοσύνης. Νένα Δημητρίου
Δίπολις, Ευτυχίδου 24-26, Τ/ 211-40.73.592
Πηγή: Γαστρονόμος
