Στο τέλος του γεύματος ήρθε ένα τρόλεϊ με πορσελάνινες τσαγιέρες και φλιτζάνια, μια θεόρατη γυάλα με μέλι τσιριγώτικο, θυμαρίσιο –ζωντανεύουν στα μάτια σου οι γλυκές βουτιές των μελισσών στα θυμάρια του οροπεδίου– και ένα μικρότερο με ρεικόμελο, επίσης από τα Κύθηρα. Μια μυρωδιά μάς έσπασε τη μύτη: σε ένα κατσαρόλι πάνω στο τρόλεϊ άχνιζε το μόλις βρασμένο φασκόμηλο, έτοιμο να μπει στα κανατάκια. Κι αυτό νομίζω από το νησί. Ο μυρωδάτος αχνός σχημάτιζε δίνες πάνω από τα φλιτζάνια, έφτασε στο τραπέζι, τύλιξε τα σώματα, τα κεφάλια, το πνεύμα.
Α, το τρομερό μπουκέτο αρωμάτων του φασκόμηλου. Πεύκο, ρετσίνι, πιπέρια, μαντζουράνες, κατιτίς λεμονίζον και κάτι από ευκάλυπτο. Κι αυτό το ένα τελικό άρωμα, αυτός ο βαθύς, επίμονος, μυρωδικός φθόγγος. Ποτίζει τον φάρυγγα, ποτίζει τα ρουθούνια, κατεβαίνει μια θεϊκή πίκρα στον λαιμό που πιπερίζει τη μνήμη και το θυμικό.
Το κλείσιμο του γεύματος με ελληνικό αφέψημα ήταν μια ιδέα του Κώστα Σπηλιάδη, στο αθηναϊκό Milos. Ένας επίλογος αναπάντεχος, τελετουργικός. Ντεμοντέ; Τουναντίον. Σικάτος και αρχοντικός, κι ελπίζω να τον καθιερώσουν κι άλλοι.
Τα ελληνικά αφεψήματα, παλαιά αρχοντιά. Σε ηρεμούν, σου επιβάλλουν τον ψίθυρό τους. Ο ρυθμός της πόσης είναι προκλητικά αργός, διάττων, ευδαιμονικός. Σου μεταδίδουν το καθησυχαστικό μήνυμα της φύσης. Μια παράδοση με πυκνή πλέξη η ελληνική, με περιεχόμενο συμπαγές και σπαρακτικό. Κάθε φλιτζάνι αφέψημα περιέχει πλαγιές και χωριουδάκια κι ανεμοδαρμένες πλάτες. Και ποτάμια γάργαρης σοφίας.
Η Αντωνία Τριχοπούλου δεν σταματά να μιλάει για την ωφέλειά τους. Για την καλή τους δράση. Και ως εκ τούτου για την ανάγκη να διατηρήσουμε τη συνήθεια αυτή, να τη ζωηρέψουμε, να γνωρίσουμε και να προστατέψουμε τη φυτική μας κληρονομιά, τη βιοποικιλότητα του τόπου μας. Την παράδοσή μας. Και τονίζει πως δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να χρησιμοποιούμε τη λέξη «τσάι» – είναι ένα κατρακύλισμα αυτό, μια οπισθοχώρηση. «Αφέψημα» είναι η ορθή λέξη. Σιδερίτης και μαλοτήρα, χαμομήλι, φλισκούνι, φασκόμηλο. Αφέψημα.
Αν ήμασταν έξυπνοι (και όχι αρχοντοχωριάτες), όλα αυτά, προϊόντα και κουλτούρα, θα τα εξήγαμε. Αντ’ αυτού, στα ντουλάπια μας έχουμε μάτσα. Το πρωί φτιάχνουμε ginger shots με κουρκουμά, το απόγευμα πράσινο τσάι και πράσσειν άλογα. Αναδίπλωση και ενδοβολή: Κάθε μέρα αφέψημα ελληνικό στο πιο καλό μας φλιτζάνι. Και αν μας πουν ντεμοντέ, σηκώνουμε το φρύδι, κλείνουμε τα μάτια, πίνουμε μια γερή γουλιά και βγαίνουμε σεργιάνι στο βουνό.
Πηγή: Γαστρονόμος
