ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ Η ΓΕΥΣΗ
«Το τελευταίο τραμ (Το τραμ το τελευταίο)», «Μπέμπα», «Ένας κορίτσαρος», «Απόψε θέλω έρωτα», «Για μας κελαηδούν τα πουλιά», «Ξενομανία», «Ο μήνας έχει εννιά», «Βρε πώς μπατιρίσαμε», «Αν ήμουνα θεός», «Ζεχρά», «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά», «Λίγες καρδιές αγαπούνε», «Άστα τα μαλλάκια σου», «Μπιρμπίλω», «Σβήστε με απ’ το χάρτη», «Άλα της, άλα της», «Άτιμη τύχη», «Θα γυρίσει κι ο τροχός (Κάποια μέρα)», «Του Γιάννου η φλογέρα», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Αδύνατον να κοιμηθώ (Η ώρα είναι τρεισήμισι)», «Θα καθόμουνα πλάι σου», «Άρχισαν τα όργανα», «Χαράμι», «Απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα»… Αυτές είναι ορισμένες και μόνο από τις μεγάλες και τρανές επιτυχίες που συνέθεσε ο Μιχάλης Σουγιούλ (Σουγιουλτζόγλου) στον σύντομο βίο του.
Γεννημένος το 1906 στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, ο σπουδαίος μουσικός, μαέστρος και δημιουργός έφυγε από τη ζωή στις 16 Οκτωβρίου 1958, σε ηλικία 52 ετών. Σύμφωνα με μαρτυρίες συνοδοιπόρων του, μια από τις αιτίες που τον οδήγησαν στο βιαστικό «αντίο» του ήταν και το πάθος του για το καλό και άφθονο φαγητό. Αυτή του η «αδυναμία» και γενικότερα ο γενναιόδωρος χαρακτήρας του τον έκαναν να «παρακάμπτει» τις ιατρικές συστάσεις, μιας και τα καμπανάκια για την κατάσταση της υγείας του είχαν ηχήσει πριν τη φυγή του.
Τον Μάρτη του 1952, στη μοναδική δημοσιευμένη συνέντευξη – ερωτηματολόγιο που παραχώρησε στο περιοδικό Καινούριο Τραγούδι, ο Μιχάλης Σουγιούλ, στο ερώτημα «Αν δεν είσαστε καλλιτέχνης, τι θα θέλατε να είστε;», απάντησε «Μάγειρος». Την εξήγηση της επιλογής του μας τη δίνει η κόρη του, Ηρώ Σουγιούλ:
«…ήταν άνθρωπος του εκλεκτού ποτού, του εκλεκτού φαγητού, του πούρου και της παρέας. Να φανταστείτε νήστευε μόνο κάθε Μεγάλη Παρασκευή και εκείνη την ημέρα είχαμε στο σπίτι αστακό, γαρίδες, μαύρο χαβιάρι, αυγοτάραχο, μπρικ… Πολλές φορές μαγείρευε μόνος του για τις βεγγέρες και μάλιστα σπεσιαλιτέ… Ψάρι γλώσσα, καθαρισμένο το έβαζε στο φούρνο με φρέσκο βούτυρο, γαλέτα και μαϊντανό… Έφτιαχνε πηχτή και καπνιστό γουρουνόπουλο στο σπίτι… Παγωτά, ποικιλίες δικές του ή άλλες που έπαιρνε από τους διάφορους σεφ… Πήγαινε στα μαγαζιά και δεν υπήρχε περίπτωση να μη ρωτήσει για τέτοια… Έβαζε την ποδιά, είχε βέβαια και τη βοήθεια της υπηρεσίας και της μητέρας μας -κάντε αυτό και κάντε εκείνο- αλλά εκείνος τα έφτιαχνε…».¹
Η Αλίκη Σουγιούλ, επίσης κόρη του πηγαίου συνθέτη και… μάγειρα, συμπληρώνει:
«Ο μπαμπάς, όμως, είχε εμπνεύσεις και κατάφερνε να μας… ρίξει. Φερ’ ειπείν, άμα είχαμε ψαρόσουπα –πάντα με φρέσκο ψάρι– το βράδυ εμάς “μας βρώμαγε”. Το έπαιρνε ο μπαμπάς το βραστό ψάρι, το έβαζε στον φούρνο με φρέσκο βούτυρο και παρμεζάνα και… τρώγαμε άλλο φαΐ».²
1,2. Από το βιβλίο του Γιώργου Τσάμπρα «Μιχάλης Σουγιούλ – Ας ερχόσουν για λίγο» (εκδόσεις Άγκυρα, 2005).
