Réveillon, η βραδιά που αγρυπνούμε περιμένοντας τον ερχομό της νέας χρονιάς. Σε μια νεοσύστατη χώρα όπου τα γαλλικά αποτελούσαν ένδειξη κοινωνικής καταξίωσης και καλλιέργειας, η λέξη εξελληνίστηκε, όπως και το νόημά της.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα στο ήδη ηλεκτροδοτημένο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία», στην καρδιά της Αθήνας, πραγματοποιούνται τα πρώτα «βασιλικά» ρεβεγιόν. Ο θεσμός θα συνεχιστεί για δεκαετίες, με εξαίρεση φυσικά τα χρόνια του πολέμου και της γερμανικής κατοχής, καθώς και των ∆εκεμβριανών, φτάνοντας έως και τις μέρες μας.
Τη μόδα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια και άλλες τρανές επιχειρήσεις στην πρωτεύουσα (King George, Acropol Palace) και ανά την Ελλάδα (Μεντιτερανέ στη Θεσσαλονίκη, Villy’s Park στις Ιτιές Πατρών κ.ά.).
Η ατμόσφαιρα σε αυτούς τους χώρους είναι αυτή που περιγράφει η αδρή πένα του Καραγάτση: «φράκα, σμόκιν, ανοιχτές τουαλέτες, διαμαντικά».
Το ρεβεγιόν σταδιακά ξεκίνησε να δραπετεύει από τις αίθουσες των ξενοδοχείων και να εγκαθίσταται και σε κοσμικά κέντρα με φαγητό και ζωντανή μουσική. Αλλωστε, η συνοδεία του γεύματος με ορχήστρα, άσματα και χορό ήταν δεδομένη σε όλες τις περιπτώσεις.
Προσωπικότητες του ελαφρού τραγουδιού πρωταγωνιστούν σε αυτές τις αγρύπνιες, τόσο προπολεμικά όσο και μεταπολεμικά. Αποδεικτικό στοιχείο η φωτογραφία του 1952, όπου η 29χρονη Ρένα Βλαχοπούλου, «βασίλισσα της τζαζ» τότε, πρωταγωνιστεί στο ρεβεγιόν της «Μεγάλης Βρεταννίας».
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο.
