Στο Onassis Ready, ανάμεσα στα κοντέινερ, τη μεγάλη ρόδα του λούνα παρκ, τη μόνιμη σκονισμένη βοή του Κηφισού, τον φωτογραφικό γαλαξία του Γιούργκεν Τέλερ και το προπονητήριο του Ολυμπιακού, έχει στηθεί μια καντίνα που μοιάζει με ένα μικρό κοινωνικό σχόλιο για το τι σημαίνει φαγητό στην πόλη σήμερα. Είναι το f&b lounge της έκθεσης «you are invited» του Γιούργκεν Τέλερ στον νέο χώρο εκτός της γνώριμης γεωγραφίας του Ιδρύματος Ωνάση.
Το μενού είναι pop-up, μοναδικά φτιαγμένο για αυτό το μεταίχμιο Αθήνας και Πειραιά, σχεδιασμένο αποκλειστικά για την έκθεση από το Nokela Project σε συνεργασία με τους 7 Μάρτυρες, το wine bar του Νέου Κόσμου. Κουβαλά ξεκάθαρα τα ίχνη της αισθητικής του Τέλερ: ωμότητα, ειρωνεία, αμεσότητα, μια χαριτωμένη ασυνέπεια που μοιάζει με δρόμο της πόλης την ώρα που αλλάζει όψεις και χρήσεις ανάλογα με την ώρα της ημέρας.
 |
 |
Στο μενού υπάρχουν πίτα, tacos, burgers και noodle bowls. Στο πιάτο, όμως, υπάρχει κάτι άλλο: μια σύγχρονη μορφή αστικής ταυτότητας, όπου διεθνείς street food φόρμες και ελληνικές πρώτες ύλες συνυπάρχουν χωρίς κόμπλεξ, όπως ακριβώς και στο έργο του Τέλερ το υψηλό συναντά το χαμηλό.
Η μίνι πίτα με το μαριναρισμένο τόφου είναι σαν σχόλιο πάνω στην plant-based εποχή χωρίς να προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Τα tacos με μανιτάρια, vegan cream cheese και λάχανο τουρσί έχουν αυτή την πανευρωπαϊκή street διάσταση που χωράει άνετα δίπλα σε μια βραδινή επίσκεψη σε ένα μουσείο. Οι τηγανητές γλυκοπατάτες, με κόκκινα φασόλια και salsa guacamole, φλερτάρουν με Αμερική, Μεξικό και Βερολίνο, ενώ το burger με μοσχαρίσιο μπιφτέκι και μαρμελάδα ντομάτα είναι σχεδόν γελοία απλό και για αυτό νόστιμο.
Το noodles bowl μοιάζει με διάλειμμα: παντζάρι και κολοκύθα που δίνουν γλύκα, σπανάκι για φρεσκάδα, mung bean noodles και μια βινεγκρέτ εσπεριδοειδών που «φωτίζει» όλο το σύνολο. Ένα πιάτο ανάλαφρο αλλά με χαρακτήρα. Και ύστερα έρχονται οι λουκουμάδες με κρέμα λεμόνι και σκόνη μάτσα: μια στιγμή ευφυούς ειρωνείας. Σαν έργο του Τέλερ σε μορφή γλυκίσματος. Τραγανός ελληνικός λουκουμάς, ιαπωνικό μάτσα, λεμόνι από ελληνικά περιβόλια. Ένα μικρό, πράσινο-κίτρινο αστείο για το πόσο παγκοσμιοποιημένο έχει γίνει το comfort food -– και πόσο δικό μας παραμένει.
Το ίδιο συμβαίνει και στο μπαρ: οι 7 Μάρτυρες έχουν μεταφέρει εκεί όλο τους το σύμπαν. Κρασιά στο ποτήρι από ελληνικούς και γαλλικούς αμπελώνες, ένα κοκτέιλ με τσίπουρο, λεμονάδα με ελιά και λάιμ που μοιάζει με μικρό μανιφέστο για το τι γίνεται όταν η ελληνική παράδοση συναντά την κουλτούρα του πειραματισμού. Εναλλακτικά, το ρούμι με σόδα ανανά και αρωματικά bitters. Έχει αυτή τη μικρή, ανεπαίσθητη γλύκα που παραδόξως νιώθεις να ταιριάζει στα απογεύματα αυτού του σημείου στου Ρέντη που άξαφνα έγινε hub ωμής σύγχρονης τέχνης αλλά και ΑΙ καινοτομίας, αφού εκεί βρίσκεται η ελληνική έδρα του ΟΝΧ, της παγκόσμιας πλατφόρμας του Ιδρύματος Ωνάση για τις ψηφιακές κουλτούρες.
 |
 |
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, από τις 17:30 έως τις 22:30, ο υπαίθριος χώρος γεμίζει κόσμο που άλλοτε έρχεται για την έκθεση, άλλοτε για το φαγητό, και άλλοτε απλώς για να σταθεί σε έναν τόπο που μοιάζει ταυτόχρονα διεθνής και ελληνικός, υψηλός και καθημερινός, βιομηχανικός και τρυφερός. Οι μουσικές του Stegi Radio δίνουν τον ρυθμό.
Σε μια Αθήνα που συχνά δυσκολεύεται να βρει νέες μορφές δημόσιας ζωής, η καντίνα στο Onassis Ready λειτουργεί σαν μικρό hub κοινότητας: άνθρωποι από διαφορετικούς κόσμους κάθονται στον ίδιο πάγκο, μοιράζονται ένα taco, συζητούν για μια φωτογραφία, ακούνε μουσική από το ιντερνετικό ραδιόφωνο της Στέγης.
Το street food, εδώ, δεν είναι «εύκολο φαγητό». Είναι το πιο δημοκρατικό επίπεδο της πόλης, εκεί όπου συνδέονται η τέχνη και η καθημερινότητα, η υψηλή αισθητική και η χορταστική μπουκιά. Ένα σχόλιο που θα εκτιμούσε ο ίδιος ο Τέλερ: πως οι πόλεις φτιάχνονται από απλές, μικρές πράξεις απόλαυσης και όχι από μεγάλα αφηγήματα.
Κι αν κάτι καθιστά αυτή την καντίνα πραγματικά ενδιαφέρουσα, είναι το ότι δεν προσπαθεί να γίνει «conceptual» με τον βαρύ τρόπο της μόδας. Το φαγητό είναι απλό και καθαρό. Ο χώρος, ανοιχτός. Οι τιμές, προσιτές. Το μενού, αυθόρμητο και σπιρτόζικο.
Αυτές οι καντίνες –όπως τα παλιά καφενεία ή τα σύγχρονα wine bars– είναι οι χώροι όπου η Αθήνα μαθαίνει να ξαναδιαβάζει τον εαυτό της. Εδώ, στου Ρέντη, όπου κάποτε ακουγόταν μόνο ο ήχος από νταλίκες, σήμερα ακούγονται συζητήσεις για φωτογραφία, τέχνη, γεύση και μουσική. Και κάπως έτσι, ένα food truck γίνεται ένας νέος, μικρός αστικός θεσμός: ένας τόπος όπου η πόλη συναντά τον εαυτό της, μπουκιά την μπουκιά.
