Σαν απόηχος ενός βουνίσιου άστατου καλοκαιριού, η γεύση τους χωράει μέσα της όλους τους καιρούς και όλες τις εποχές του έτους, τις ξαφνικές μπόρες, τα ανύποπτα χαλάζια, τις μεσημεριανές ερημικές κάψες, τις παγερές νύχτες που σκεπαζόμαστε με φλοκάτη. Είναι σπουδαίο φρούτο το σύκο, απροκάλυπτα ερωτικό. Για τους αρχαίους συμβόλιζε το αιδοίο, τη γονιμότητα και τον θεό Διόνυσο.
Στη μυθολογία, ο Συκεύς ήταν ένας Τιτάνας που διέφυγε της μάχης και σώθηκε από τους κεραυνούς του Δία, όταν η μαμά Γαία τον μεταμόρφωσε σε συκιά και τον έκρυψε στο στήθος της. Συκιά φύτρωνε και στον κήπο της Εδέμ, γιατί πώς αλλιώς θα έβρισκαν οι Πρωτόπλαστοι φύλλα συκής για να καλύψουν τη γύμνια τους; Κάποιοι, μάλιστα, θεωρούν ότι σύκο ήταν ο καρπός της γνώσης και όχι μήλο, αλλά αυτήν τη δόξα διεκδικούν κι άλλα αρχαία φρούτα. Και είναι αρχαία η συκιά, προϊστορική μάλιστα.
Έχουν βρεθεί απολιθώματά της κοντά στην Ιεριχώ, που πιστοποιούν ότι καλλιεργείτο ήδη μία χιλιετία πριν από το σιτάρι και το κριθάρι. Όταν, δηλαδή, οι άνθρωποι αποφάσισαν να εγκατασταθούν σ’ έναν τόπο και από τροφοσυλλέκτες να γίνουν γεωργοί, η συκιά ήταν ένα από τα πρώτα τους πειράματα, το «φυτό μηδέν» που εδραίωσε εντός τους την αγροτική μενταλιτέ, την ανάγκη τους για καρποφορία και επιβίωση, την εύφορη δίψα τους για πατρίδα και ρίζες.
Διαβάστε την συνέχεια στον Γαστρονόμο.
