Η περιοχή του σημερινού Νίγηρα απέκτησε μεγάλη σημασία για τους Ευρωπαίους κατά τον Μεσαίωνα, όταν βρέθηκε στο σταυροδρόμι των εμπορικών οδών οι οποίες συνέδεαν τη Μεσόγειο με την υποσαχάρια Αφρική. Τα καραβάνια που διέσχιζαν τη Σαχάρα μετέφεραν αλάτι, χρυσό και ελεφαντόδοντο, δημιουργώντας σημαντικά εμπορικά κέντρα.
Eως τα τέλη του 16ου αιώνα, στα δυτικά κατά μήκος του ποταμού Νίγηρα, κυριαρχούσε η αυτοκρατορία των Σονγκάι, ενώ στον Bορρά κυριαρχούσε το σουλτανάτο του Αγκαντέζ, το οποίο ήλεγχε το εμπόριο στην ευρύτερη περιοχή. Στο νότιο τμήμα του σημερινού Νίγηρα κυριαρχούσαν τα κράτη των Χάουσα, ενώ από τις αρχές του 19ου αιώνα μεγάλο μέρος της περιοχής ενσωματώθηκε στη σφαίρα επιρροής του Χαλιφάτου της Σοκότο, το οποίο δημιουργήθηκε έπειτα από τις τζιχαντιστικές εκστρατείες του λόγιου Ουσμάν νταν Φόντιο.
Η ισορροπία στην περιοχή ανατράπηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις επιδόθηκαν στον λεγόμενο «Αγώνα για την Αφρική». Κατά τη Διάσκεψη του Βερολίνου (1884-1885) καθορίστηκαν οι βασικές αρχές της αποικιακής επέκτασης. Στη συνέχεια, η Γαλλία επιδίωξε να δημιουργήσει μια ενιαία ζώνη ελέγχου από τον Ατλαντικό έως την κεντρική Αφρική. Σε αυτό το πλαίσιο, γαλλικές στρατιωτικές αποστολές κινήθηκαν προς την περιοχή του Νίγηρα, συναντώντας όμως ισχυρή αντίσταση από τους τοπικούς πληθυσμούς. Δεν ήταν σπάνια τα φαινόμενα βιαιοπραγιών εναντίον του τοπικού πληθυσμού.
Κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα, η Γαλλία επέκτεινε την επιρροή της στις όμορες περιοχές του Νίγηρα εγκαθιδρύοντας αποικίες στο πλαίσιο της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής, μιας ομοσπονδίας οκτώ γαλλικών αποικιών με διοικητικό κέντρο αρχικά το Σεντ-Λούις και στη συνέχεια το Ντακάρ. Η διοίκηση του Νίγηρα ήταν αυστηρά συγκεντρωτική και οι σημαντικότερες αποφάσεις λαμβάνονταν από τη γαλλική αποικιακή διοίκηση. Η οικονομία οργανώθηκε με γνώμονα τις ανάγκες της μητρόπολης, ενώ οι επενδύσεις σε εκπαίδευση και υποδομές ήταν περιορισμένες σε σύγκριση με άλλες γαλλικές αποικίες.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διεθνής συγκυρία άρχισε να μεταβάλλεται. Η αποδυνάμωση των ευρωπαϊκών αποικιακών αυτοκρατοριών, η πίεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών και η εμφάνιση αφρικανικών πολιτικών ελίτ υποχρέωσαν τη Γαλλία να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Το Σύνταγμα του 1946 ενέταξε τις αποικίες στη Γαλλική Eνωση, ενώ ο Loi-cadre Defferre του 1956 παραχώρησε σημαντικές αρμοδιότητες στις τοπικές αιρετές συνελεύσεις και διεύρυνε τη συμμετοχή των Αφρικανών στη διοίκηση.
Στον Νίγηρα αναδείχθηκε ως κυρίαρχη πολιτική προσωπικότητα ο Αμανί Ντιορί, ο ηγέτης του Προοδευτικού Κόμματος του Νίγηρα, ο οποίος υποστήριζε μια σταδιακή μετάβαση στην αυτοκυβέρνηση και τη διατήρηση στενών δεσμών με τη Γαλλία. Το 1958 δημιουργήθηκε η αυτόνομη Δημοκρατία του Νίγηρα υπό τη διακυβέρνηση του Ντιορί, θέτοντας σε κίνηση τη διαδικασία για την οριστική ανεξαρτησία της χώρας.
Στις 3 Αυγούστου 1960 ο Νίγηρας ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος, με πρώτο πρόεδρο τον Ντιορί. Η μετάβαση πραγματοποιήθηκε ειρηνικά, χωρίς να σημειωθούν μεγάλες συγκρούσεις, όπως συνέβη σε άλλες αφρικανικές χώρες. Ωστόσο, η ανεξαρτησία δεν σήμανε την πλήρη χειραφέτηση από τη Γαλλία. Οι δύο χώρες διατήρησαν στενή πολιτική, οικονομική και στρατιωτική συνεργασία, ενώ η γαλλική επιρροή παρέμεινε αισθητή για πολλές δεκαετίες.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
