Στα μέσα του 17ου αιώνα η Γαλλία βρισκόταν σε μια περίοδο βαθιών πολιτικών και κοινωνικών μεταβολών. Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες η γαλλική μοναρχία είχε ενισχύσει σημαντικά τη θέση της έναντι των μεγάλων φεουδαρχών και των τοπικών εξουσιών, ακολουθώντας μια πορεία συγκεντρωτισμού, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από τη βασιλεία του Ερρίκου Δ΄ και είχε ενταθεί από τις πολιτικές του καρδινάλιου Ρισελιέ. Ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648), ωστόσο, άφησε τα σημάδια του στη γαλλική οικονομία, με αποτέλεσμα τον φόρτο της αυξημένης φορολογίας να τον υποστούν τα χαμηλότερα στρώματα.
Τον Μάιο του 1643 στον θρόνο ανέβηκε ο μόλις τεσσάρων ετών Λουδοβίκος ΙΔ΄, διαδεχόμενος τον πατέρα του Λουδοβίκο ΙΓ΄. Η γέννησή του τον Σεπτέμβριο του 1638 θεωρήθηκε από πολλούς ως θείο δώρο, δεδομένου ότι οι γονείς του Λουδοβίκος ΙΓ΄ και Αννα της Αυστρίας προσπαθούσαν για χρόνια να αποκτήσουν ένα παιδί. Δεν είναι τυχαίο ότι ο νεογέννητος Λουδοβίκος έλαβε και δεύτερο όνομα, Dieudonné, το οποίο σημαίνει Θεόδοτος.
Την επιτροπεία του ανήλικου βασιλέα της Γαλλίας ανέλαβε η μητέρα του. Βασικός συνεργάτης της βασιλομήτορος ήταν ο καρδινάλιος Μαζαρέν, ο οποίος συνέχισε επάξια το έργο του Ρισελιέ στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων. Λίγα χρόνια μετά την άνοδο του μικρού Λουδοβίκου στον θρόνο, ξέσπασε η εξέγερση της Σφενδόνης (1648-1653), οι επικεφαλής της οποίας επιχείρησαν αφενός να ακυρώσουν την υψηλή φορολογία και αφετέρου να ανακτήσουν τα προνόμια για την τάξη των αριστοκρατών.
Ο νεαρός βασιλιάς αναγκάστηκε επανειλημμένα να εγκαταλείψει το Παρίσι, βιώνοντας προσωπικά την πολιτική αναταραχή και την αμφισβήτηση της μοναρχικής εξουσίας. Οι εμπειρίες αυτές επηρέασαν βαθιά τον χαρακτήρα και τις αντιλήψεις του για την πολιτική που όφειλε να ακολουθήσει στο μέλλον. Αργότερα εξέφρασε την άποψη ότι η ειρήνη και η σταθερότητα του κράτους μπορούσαν να διασφαλιστούν μόνο μέσω μιας ισχυρής και συγκεντρωτικής βασιλικής εξουσίας.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανακηρύχθηκε ενήλικος το 1654. Η επίσημη στέψη του Λουδοβίκου πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου 1654 στον καθεδρικό ναό της Ρενς, την πόλη όπου παραδοσιακά λάμβανε χώρα η στέψη των Γάλλων βασιλέων από τον Μεσαίωνα. Παρά το γεγονός ότι ο Λουδοβίκος μπορούσε νομικά να αναλάβει ο ίδιος την εξουσία, διατήρησε τον Μαζαρέν στη θέση του, επιτρέποντάς του να διαχειρίζεται εκείνος τις υποθέσεις της χώρας έως τον θάνατό του, το 1661.
Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, ο Λουδοβίκος προετοιμαζόταν για την ανάληψη της εξουσίας, παρακολουθώντας στενά τη λειτουργία του κράτους και αποκτώντας εμπειρία στα ζητήματα της διοίκησης, της διπλωματίας και του πολέμου.
Με την ανάληψη της διακυβέρνησης της Γαλλίας αποκλειστικά από τον ίδιο, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ έθεσε σε εφαρμογή μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, στόχος των οποίων ήταν η περαιτέρω ενίσχυση της θέσης του μονάρχη, καθώς και η εξύψωση του κύρους της Γαλλίας.
Κατά την περίοδο της βασιλείας του, ανέλαβε την περάτωση φιλόδοξων οικοδομικών έργων, με κυριότερο την επέκταση και ανακαίνιση του παλατιού των Βερσαλλιών, το οποίο κατέστη σύμβολο της απόλυτης εξουσίας και το επίκεντρο της αυλικής ζωής στη Γαλλία.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
