Από το 1819, έτος κατά το οποίο έφτασε στη Σιγκαπούρη ο Στάμφορντ Ράφλες, της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, και πήρε άδεια να δημιουργήσει εκεί εμπορικό λιμάνι, το νησί βρισκόταν υπό την αποικιακή κυριαρχία των Βρετανών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε υπό ιαπωνική κυριαρχία, μετά το τέλος του όμως οι Βρετανοί επέστρεψαν.
Τον Ιούλιο του 1947, ιδρύθηκαν ξεχωριστά Εκτελεστικά και Νομοθετικά Συμβούλια και το 1948 διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές για έξι μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου. Αυτό το διάστημα, δύο ήταν οι κύριοι πολιτικοί πυλώνες στο νησί: το SPP (Προοδευτικό Κόμμα Σιγκαπούρης), το οποίο προωθούσε την αυτοδιοίκηση αλλά αποδεχόταν και μια ατζέντα συνεργασίας με τους Βρετανούς –για τους τελευταίους ο έλεγχος του νησιού ήταν σημαντικός κυρίως λόγω του λιμανιού του– και το MDU (Δημοκρατική Eνωση της Μαλαισίας), που επιθυμούσε την ένταξη στην Ομοσπονδία της Μαλαισίας.
Το 1953, μια βρετανική επιτροπή, με επικεφαλής τον Σερ Τζορτζ Ρέντελ, πρότεινε μια περιορισμένη μορφή αυτοδιοίκησης. Βάσει της συγκεκριμένης πρότασης, προβλεπόταν μια νέα νομοθετική συνέλευση, στην οποία οι 25 από τις 32 έδρες θα επιλέγονταν από τον λαό. Οι Βρετανοί, ωστόσο, θα διατηρούσαν τον έλεγχο σε τομείς όπως η εσωτερική ασφάλεια και οι εξωτερικές υποθέσεις, ενώ θα είχαν και το δικαίωμα βέτο σε νομοθετικά ζητήματα. Οι εκλογές για τη νέα αυτή νομοθετική συνέλευση πραγματοποιήθηκαν στις 2 Απριλίου 1955.
Μεγάλος νικητής σε αυτές αναδείχθηκε το νεοσύστατο Εργατικό Μέτωπο. Εναν μήνα μετά τις εκλογές, ωστόσο, ξέσπασαν ταραχές με τους οδηγούς των λεωφορείων Χοκ Λι, στις οποίες υπήρξαν τέσσερα θύματα, ενώ το 1956 ξέσπασαν νέες ταραχές με Κινέζους μαθητές. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης Ντέιβιντ Μάρσαλ ηγήθηκε μιας αντιπροσωπείας η οποία μετέβη στο Λονδίνο για να διαπραγματευθεί την πλήρη αυτοδιοίκηση – κεντρικό σύνθημα ήταν το Μerdeka (ανεξαρτησία στη μαλαισιανή γλώσσα). Ωστόσο η προσπάθεια αυτή ναυάγησε λόγω της ανησυχίας των Βρετανών για τις προαναφερθείσες αναταραχές και προπάντων για την κομμουνιστική επιρροή στην πολιτική ζωή της χώρας. Υστερα από αυτή την εξέλιξη, ο Μάρσαλ παραιτήθηκε. Ο διάδοχός του, Λιμ Γιου Χοκ, προχώρησε άμεσα στη λήψη μιας σειράς μέτρων καταστολής των κομμουνιστικών και αριστερών ομάδων, οδηγώντας πολλούς από τους ηγέτες των συνδικάτων στη φυλακή.
Η εν λόγω στάση αντιμετωπίστηκε με μεγάλη ικανοποίηση από τη βρετανική πλευρά. Με αυτά τα δεδομένα, στις 11 Μαρτίου 1957, ξεκίνησε ένας νέος γύρος συνομιλιών μεταξύ των Βρετανών και του πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης Λιμ για να δοθεί στο νησί πλήρης αυτοδιοίκηση. Οι Βρετανοί δεν ήταν πλέον αρνητικοί σε αυτό το ενδεχόμενο. Το μόνο που επιθυμούσαν ήταν η διατήρηση του ελέγχου της εξωτερικής ασφάλειας και η συνευθύνη της τοπικής κυβέρνησης και των ιδίων στο ζήτημα της εσωτερικής ασφάλειας.
Ακριβώς ένα μήνα αργότερα, στις 11 Απριλίου 1957, ολοκληρώθηκαν οι συνομιλίες και συμφωνήθηκε η δημιουργία ενός αυτοτελούς κράτους της Σιγκαπούρης με δική του υπηκοότητα. Βάσει του Διατάγματος περί Ιθαγένειας, το οποίο τέθηκε σε ισχύ από την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους, παραχωρήθηκε η υπηκοότητα σε όλα τα άτομα που γεννήθηκαν στο νησί – εκτός από τα παιδιά διπλωματών και αλλοδαπών. Την 1η Αυγούστου 1958, ο Νόμος περί Πολιτείας της Σιγκαπούρης έλαβε τη βασιλική έγκριση. Η πρώτη κυβέρνηση με τα νέα αυτά δεδομένα ορκίστηκε στις 5 Ιουνίου με τον Λι Κουάν Γιου να βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού. Το 1963, το νησί εντάχθηκε στην Ομοσπονδία της Μαλαισίας για να γίνει πλήρως ανεξάρτητο μόλις δύο χρόνια αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1965.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
