Ο Τζόζεφ Πούλιτζερ γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια εβραϊκής καταγωγής στη Μάκο της Ουγγαρίας. Στην ηλικία των δεκαεπτά ετών, αποφάσισε να γίνει στρατιώτης και προσπάθησε να καταταχθεί στον αυστριακό στρατό, στη Λεγεώνα των Ξένων του Ναπολέοντα, για να υπηρετήσει στο Μεξικό, και στον βρετανικό στρατό, για να υπηρετήσει στην Ινδία.
Σε όλες τις περιπτώσεις, απορρίφθηκε λόγω της προβληματικής υγείας του. Ωστόσο, στο Αμβούργο, συνάντησε έναν στρατολόγο της Ενωσης (Βόρειοι) των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο οποίος του έδωσε την ευκαιρία που επιζητούσε μέσω μιας ειδικής διαδικασίας στρατολόγησης στο πλαίσιο του Εμφυλίου Πολέμου. Πρώτος σταθμός του στην αμερικανική ήπειρο, το 1864, υπήρξε η Βοστώνη, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο στο Ιππικό του Λίνκολν. Αργότερα, έφτασε στο Σεντ Λούις. Εκεί, στην κεντρική βιβλιοθήκη της πόλης, εντρύφησε στα αγγλικά και τη Νομική. Η μεγάλη επαγγελματική του ευκαιρία ήρθε με έναν μοναδικό τρόπο στην αίθουσα σκακιού της βιβλιοθήκης.
Η παρατήρηση του παιχνιδιού δύο επισκεπτών και η διατύπωση εκ μέρους του ενός οξυδερκούς σχολίου σε μια κίνηση οδήγησε το 1868 στη γνωριμία του με τους δύο παίκτες, οι οποίοι ήταν συντάκτες της γερμανόφωνης εφημερίδας Westliche Post. Πλέον ο δρόμος της δημοσιογραφίας είχε ανοίξει. Τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 25 ετών, ο Πούλιτζερ έγινε εκδότης, ενώ το 1878 ίδρυσε τη St. Louis Post-Dispatch, συγχωνεύοντας δύο καθημερινές εφημερίδες τις οποίες εν τω μεταξύ είχε αγοράσει.
Πολύ σύντομα είχε μετατραπεί σε μια ανερχόμενη προσωπικότητα στον χώρο της δημοσιογραφίας. Εργαζόταν πολλές ώρες, συχνά από νωρίς το πρωί μέχρι και τα μεσάνυχτα, με αποτέλεσμα η υγεία του να κλονιστεί και η όρασή του να εξασθενήσει. Ακόμα κι όταν ο γιατρός τού συνέστησε ανάπαυση και διακοπές στην Ευρώπη, εκείνος προτίμησε να συναντηθεί με τον Τζέι Γκουλντ για να διαπραγματευθεί την αγορά της εφημερίδας The New York World, η οποία αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες. Για μία ακόμη φορά η δημοσιογραφική του πένα στράφηκε με ένταση κατά της δημόσιας και ιδιωτικής διαφθοράς.
Παράλληλα, στο έντυπό του έκανε την πρώτη εκτεταμένη χρήση εικονογραφήσεων. Η επιχειρηματική ιδιοφυΐα του έφερε μέσα στην επόμενη δεκαετία την εφημερίδα στην πρώτη θέση σε κυκλοφορία στη χώρα, γεγονός που προκάλεσε επιθέσεις εναντίον του.
Ωστόσο, η υγεία του Πούλιτζερ επιδεινώθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και το 1890, σε ηλικία μόλις 43 ετών, αποσύρθηκε από τη θέση του συντάκτη. Σχεδόν τυφλός, πλέον, ταξίδεψε στο εξωτερικό αναζητώντας επίμονα θεραπείες, οι οποίες εντέλει δεν βρέθηκαν. Τις επόμενες δύο δεκαετίες της ζωής του τις πέρασε κυρίως στο γιοτ του, στο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν, όπου βρισκόταν το εξοχικό του, και στην έπαυλή του στη Νέα Υόρκη. Παρ’ όλα αυτά, ο Πούλιτζερ κατάφερε να διατηρήσει την κατεύθυνση της εφημερίδας του, συνεχίζοντας –εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις– στον ίδιο δρόμο κατά της διαφθοράς. Το 1909, για παράδειγμα, αποκάλυψε μια δόλια πληρωμή 40 εκατομμυρίων δολαρίων από τις ΗΠΑ στη Γαλλική Εταιρεία της Διώρυγας του Παναμά, γεγονός που οδήγησε σε κατηγορίες για εγκληματική συκοφαντική δυσφήμηση, μεταξύ άλλων, του προέδρου Ρούσβελτ και του τραπεζίτη J.P. Morgan. Ο Πούλιτζερ, ωστόσο, αρνήθηκε να υποχωρήσει και η εφημερίδα επέμεινε στην έρευνά της. Η απόρριψη των κατηγορητηρίων τον μετέτρεψε σε σύμβολο σε μια κρίσιμη νίκη υπέρ της ελευθερίας του Τύπου. Το 1904, υποστήριξε την πρότασή του για την ίδρυση μιας σχολής δημοσιογραφίας, καθώς πίστευε πως η δύναμη για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της Δημοκρατίας στα επόμενα χρόνια θα βρισκόταν στα χέρια των δημοσιογράφων. Οκτώ χρόνια αργότερα (και έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Πούλιτζερ), ιδρύθηκε η Σχολή Δημοσιογραφίας Κολούμπια, ενώ το 1917 απονεμήθηκαν τα πρώτα Βραβεία που φέρουν το όνομά του.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
