Ο Αλτσίντε Ντε Γκάσπερι, εκ των ιδρυτικών μορφών της ευρωπαϊκής ενοποίησης, γεννήθηκε στο Πιέβε Τεσίνο, κοντά στο Τρέντο, που τότε βρισκόταν υπό τους Αυστριακούς. Από το 1900 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στο Τμήμα Λογοτεχνίας και Φιλοσοφίας.
Παράλληλα πρωταγωνίστησε στο φοιτητικό κίνημα του Τρεντίνο, συμμετείχε ή οργάνωσε πολιτικά και πολιτιστικά συνέδρια και έγραφε άρθρα στις εφημερίδες La Voce Cattolica και Fede e Lavoro. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, διορίστηκε διευθυντής της La Voce Cattolica, την οποία λίγο αργότερα μετονόμασε σε Il Trentino, καθιστώντας την ουσιαστικά τη φωνή των Ιταλών της περιοχής.
Το 1909 ο Ντε Γκάσπερι εξελέγη στο κοινοτικό συμβούλιο και το 1911 εξελέγη αντιπρόσωπος του Τρεντίνο στο αυστριακό κοινοβούλιο (Reichsrat) με το Λαϊκό Κόμμα του Τρεντίνο. Τρία χρόνια αργότερα, στις 27 Απριλίου, εξελέγη στην επαρχιακή Δίαιτα του Iνσμπρουκ, της οποίας η λειτουργία, όμως, εξαιτίας της έκρηξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σύντομα ανεστάλη.
Oταν τον Ιανουάριο του 1919 δημιουργήθηκε το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (Partito Popolare Italiano – PPI), ο Ντε Γκάσπερι εντάχθηκε δραστήρια σε αυτό – μάλιστα, προέδρευσε στο πρώτο του συνέδριο. Τον Απρίλιο του 1920, εξελέγη μέλος του εθνικού συμβουλίου του κόμματος και σύντομα εντάχθηκε στην ηγεσία του. Στις εθνικές πολιτικές εκλογές του 1921, εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, με την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος να τον εκλέγει πρόεδρό της.
Τρία χρόνια αργότερα, αναδείχθηκε πολιτικός γραμματέας του κόμματος, με αποτέλεσμα να μετακομίσει με την οικογένειά του στη Ρώμη. Ωστόσο, η ομιλία του στο πέμπτο συνέδριο του κόμματος, το 1925, θα τον έβαζε στο στόχαστρο.
Βρισκόμενος υπό παρακολούθηση, ύστερα από εντολή του Μουσολίνι, που είχε ήδη εγκαθιδρύσει φασιστικό καθεστώς, συνελήφθη στον σιδηροδρομικό σταθμό της Φλωρεντίας και μεταφέρθηκε στη Ρώμη, όπου και φυλακίστηκε. Εχοντας εις βάρος του κατηγορίες για απόπειρα παράνομης απέλασης, κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης και πρόστιμο είκοσι χιλιάδων λιρών.
Χάρη στην παρέμβαση του επισκόπου του Τρέντο, ο Ντε Γκάσπερι τελικά απελευθερώθηκε και εργάστηκε στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού για δεκατέσσερα χρόνια. Η πολιτική, ωστόσο, δεν ήταν ένα κεφάλαιο που είχε κλείσει για εκείνον. Τον Ιούνιο του 1939, διορίστηκε γραμματέας της βιβλιοθήκης, γεγονός που του επέτρεψε να έχει συναντήσεις με εθνικούς και διεθνείς ηγέτες. Hδη από το 1942, εργαζόταν πάνω στην ιδέa της ίδρυσης ενός νέου πολιτικού κόμματος -του Χριστιανοδημοκρατικού-, οι βασικές αρχές του οποίου (Idee ricostruttive) συγγράφηκαν το επόμενο έτος. Λίγο μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 2 Ιουνίου 1946, ο ιταλικός λαός ψήφισε υπέρ της δημοκρατίας.
Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 10 Αυγούστου 1946, ο Ντε Γκάσπερι, ως πρωθυπουργός πλέον, εκφώνησε στο Παρίσι μία από τις πιο ιστορικές ομιλίες της καριέρας του. Περίπου έξι μήνες αργότερα, πραγματοποίησε ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο ταξίδι στις ΗΠΑ, το οποίο ενίσχυσε το κύρος του παγκοσμίως. Αυτό αποτυπώθηκε και στις γενικές εκλογές του Απριλίου του 1948. Σταδιακά, ωστόσο, η δυναμική αυτή θα έφθινε, όπως φάνηκε στις εκλογές του Ιουνίου 1953.
Υστερα από μια διαδρομή στην οποία είχε διατελέσει πρωθυπουργός σε οκτώ κυβερνήσεις, είχε επέλθει πια η ήττα, γεγονός που σηματοδότησε στην πραγματικότητα και το τέλος της πολιτικής καριέρας του. Στη συνέχεια, ο Ντε Γκάσπερι πήγε στη Σέλα ντι Βαλσουγκάνα για μια περίοδο ανάπαυσης. Πέθανε στις 19 Αυγούστου 1954 και τάφηκε στη στοά της Βασιλικής του Αγίου Λαυρεντίου, στα περίχωρα της Ρώμης.
Το στίγμα του, ωστόσο, έχει παραμείνει. Μαζί με τον Ρομπέρ Σουμάν και τον Κόνραντ Αντενάουερ υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές μιας ενωμένης Ευρώπης. Πίστευε πως μόνο μέσω της ενότητας και της συνεργασίας μπορούσαν τα ευρωπαϊκά έθνη να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της μεταπολεμικής κατάστασης.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
