Το πολεμικό μέτωπο του Ειρηνικού Ωκεανού υπήρξε ένα από τα πιο αιματηρά θέατρα των επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την αιφνιδιαστική επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ, τον Δεκέμβριο του 1941, οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Εξαρχής, οι ΗΠΑ κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την Ιαπωνική Αυτοκρατορία, η οποία είχε εγκαθιδρύσει μια εκτεταμένη αμυντική περίμετρο από τη Νοτιοανατολική Ασία έως τις νήσους του κεντρικού Ειρηνικού. Ως εκ τούτου, οι Αμερικανοί υιοθέτησαν τη στρατηγική της σταδιακής κατάληψης κάποιων εξ αυτών των νησιών, τα οποία στη συνέχεια θα λειτουργούσαν ως προγεφυρώματα για τις επιθέσεις εναντίον των Ιαπώνων.
Καθοριστικές μάχες για την ισχυροποίηση των Αμερικανών στο μέτωπο του Ειρηνικού υπήρξαν η μάχη στο Γκουανταλκανάλ και η εκστρατεία για την κατάληψη των Μαριανών Νήσων και του Παλάου. Ιδιαίτερα η κατάληψη του Σαϊπάν και του Τινιάν το 1944 έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη στρατηγικών βομβαρδιστικών B-29 σε μια απόσταση η οποία καθιστούσε εφικτό τον απευθείας βομβαρδισμό της Ιαπωνίας.
Εμπόδιο στην ευόδωση των επιδιώξεων των Αμερικανών αποτελούσε η νήσος Ιβο Τζίμα η οποία, ευρισκόμενη περίπου στα μισά της απόστασης μεταξύ των Μαριανών και του Τόκιο, λειτουργούσε ως προκεχωρημένο παρατηρητήριο και βάση μαχητικών αεροσκαφών των Ιαπώνων, επιτρέποντάς τους να εντοπίζουν και να αναχαιτίζουν τα αμερικανικά βομβαρδιστικά. Επομένως, στα τέλη του 1944 η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία έκρινε ότι η κατάληψη της νήσου αποτελούσε τον πρωταρχικό στόχο των επόμενων επιχειρήσεων στην περιοχή.
Η επιχείρηση για την κατάληψη της Ιβο Τζίμα, με την κωδική ονομασία Operation Detachment, ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου 1945 με την απόβαση των πρώτων αμερικανικών δυνάμεων στις νοτιοανατολικές ακτές της νήσου. Οι Ιάπωνες είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα για το ενδεχόμενο απόβασης των Αμερικανών, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών, οχυρών και πολυβολείων, δυσχεραίνοντας τις κινήσεις των αντιπάλων τους. Παρά τους βομβαρδισμούς εναντίον των οχυρωμένων θέσεών τους, οι Ιάπωνες κατάφεραν να προκαλέσουν ισχυρότατες απώλειες στους αντιπάλους τους.
Επειτα από σκληρές μάχες, στις 23 Φεβρουαρίου οι Αμερικανοί κατόρθωσαν να καταλάβουν το όρος Σουριμπάτσι, υψώνοντας την Αστερόεσσα στην κορυφή του.
Η ανύψωση της αμερικανικής σημαίας από έξι στρατιώτες του 5ου Λόχου του 2ου Τάγματος του 28ου Συντάγματος πεζοναυτών στο όρος Σουριμπάτσι απαθανατίστηκε από τον φωτογράφο Τζο Ρόσενταλ. Στη φωτογραφία του ο Ρόσενταλ παρουσιάζει τη συλλογική προσπάθεια, τη θυσία και την αποφασιστικότητα των Αμερικανών στρατιωτών, οι οποίοι πολεμούσαν για τα υψηλά ιδανικά της ελευθερίας εναντίον ενός εχθρού ο οποίος απροκάλυπτα επιδίωκε την κυριαρχία του στην Ανατολική Ασία και στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η φωτογραφία του Ρόσενταλ έγινε σχεδόν αμέσως ευρέως γνωστή, συμβάλλοντας στην απονομή του βραβείου Πούλιτζερ στον ίδιο εκείνη τη χρονιά.
Οι Αμερικανοί κατάφεραν τελικά να καταλάβουν την Ιβο Τζίμα στα τέλη Μαρτίου του 1945. Οι απώλειες υπήρξαν μεγάλες και για τις δύο πλευρές. Υπολογίζεται ότι οι Αμερικανοί έχασαν 6.800 άνδρες και είχαν 19.000 τραυματίες, ενώ οι Ιάπωνες έχασαν σχεδόν τους διπλάσιους άνδρες στα πεδία των μαχών της Ιβο Τζίμα και ελάχιστοι αιχμαλωτίστηκαν.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
