Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1874, στο Παλάτι Μπλένχαϊμ, στο Οξφορντσάιρ, σε μια εύπορη, αριστοκρατική οικογένεια. Οι επιδόσεις του στο σχολείο δεν ήταν υψηλές, ωστόσο σημαντικό ήταν το ενδιαφέρον του προς την Ιστορία. Η κλίση του προς τον στρατιωτικό κλάδο τον οδήγησε στη Στρατιωτική Ακαδημία και, το 1895, στο Βασιλικό Ιππικό.
Αυτό του έδωσε τη δυνατότητα να ταξιδέψει από νωρίς σε διάφορα σημεία του κόσμου: από την Αίγυπτο και το Αφγανιστάν μέχρι την Κούβα και τη Νότια Αφρική. Επόμενος σταθμός του ήταν η πολιτική. Ο Τσόρτσιλ εξελέγη βουλευτής των Συντηρητικών στο Ολνταμ το 1900, πριν μεταβεί στο Φιλελεύθερο Κόμμα το 1904. Ηδη από τα πρώτα αυτά χρόνια είχε αναπτύξει μια συγκεκριμένη προσέγγιση: «Στην πολιτική, όταν αμφιβάλλεις για το τι να κάνεις, μην κάνεις τίποτα… Οταν αμφιβάλλεις για το τι να πεις, πες αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι», δήλωνε το 1905 στο Μάντσεστερ.
Την επόμενη δεκαετία, θα συμμετείχε στην κυβέρνηση της χώρας. Συγκεκριμένα, ήταν πρώτος λόρδος του Ναυαρχείου (πολιτικός επικεφαλής του Βασιλικού Ναυτικού) μέχρι την καταστροφική εκστρατεία της Καλλίπολης (1915), την οποία ο ίδιος εμπνεύστηκε. Γι’ αυτό το λάθος επικρίθηκε έντονα, γεγονός που τον οδήγησε σε παραίτηση. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στο Δυτικό Μέτωπο για να πολεμήσει. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, επέστρεψε στο Συντηρητικό Κόμμα, ενώ από το 1924 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έκανε την αμφιλεγόμενη επιλογή της επανένταξης της Μεγάλης Βρετανίας στον Κανόνα του Χρυσού.
Μετά την εκλογική ήττα των Συντηρητικών το 1929, ο Τσόρτσιλ έχασε την έδρα του και πέρασε μεγάλο μέρος των επόμενων έντεκα ετών, γράφοντας και εκφωνώντας ομιλίες. Εξέφρασε τη σθεναρή αντίθεσή του στην Ινδική Ανεξαρτησία, και προειδοποιούσε για τις αρνητικές συνέπειες της πολιτικής του «κατευνασμού» έναντι της ναζιστικής Γερμανίας – σωστά, όπως αποδείχθηκε με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά την παραίτηση του Νέβιλ Τσάμπερλεϊν από την πρωθυπουργία, το 1940, ο Τσόρτσιλ επιλέχθηκε να τον διαδεχθεί ως πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης συνασπισμού. Σε όλη την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε ενεργός τόσο σε διοικητικά όσο και σε διπλωματικά καθήκοντα. Μάλιστα, η παρουσία του ως ενός εκ των βασικών ηγετών των Συμμαχικών Δυνάμεων ήταν καθοριστική.
Ωστόσο, η απροσδόκητη νίκη του ηγέτη των Εργατικών Κλέμεντ Ατλι στις εκλογές του 1945 τον ανάγκασε για ακόμα μία φορά να επικεντρώσει την προσοχή του στις δημόσιες ομιλίες. Μία από τις πιο διάσημες της περιόδου είναι αναμφισβήτητα η διάλεξη που έδωσε στο Κολέγιο Ουεστμίνστερ, στο Φούλτον του Μιζούρι, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις ΗΠΑ, τον Μάρτιο του 1946.
Σε αυτήν, εκφράζοντας την αντίθεσή του προς τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, έκανε λόγο για «ένα σιδηρούν παραπέτασμα» που είχε καταλάβει την Ευρώπη – μια έκφραση που θα παρέμενε ιδιαίτερα γνωστή στη Δύση στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Ο Τσόρτσιλ επανεκλέχθηκε πρωθυπουργός το 1951, όντας, όμως, μεγάλος στην ηλικία και ολοένα και πιο άρρωστος.
Πλέον, τίποτα δεν θύμιζε τη δυναμική που είχε επιδείξει ως πρωθυπουργός στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη δεύτερη θητεία του, αξιοσημείωτη υπήρξε η αποδοχή από το Συντηρητικό Κόμμα του νεοσύστατου τότε κράτους πρόνοιας που είχαν δημιουργήσει οι Εργατικοί. Οι μεταγενέστερες προσπάθειές του να βάλει κάποιο φραγμό στον αναπτυσσόμενο Ψυχρό Πόλεμο μέσω προσωπικής διπλωματίας απέτυχαν να αποφέρουν σημαντικά αποτελέσματα, ενώ το 1955, επιθυμώντας να είναι επαρκώς «εξοπλισμένος», ενέκρινε την κατασκευή μιας βρετανικής βόμβας υδρογόνου ως μέσου διαπραγμάτευσης.
Ωστόσο, την ίδια χρονιά, η υγεία του δεν θα του επέτρεπε να συνεχίσει. Παραιτήθηκε δίνοντας τη θέση του στον υπουργό Εξωτερικών και αναπληρωτή πρωθυπουργό του, Αντονι Ιντεν. Τα χρόνια που ακολούθησαν δημοσίευσε τους τέσσερις τόμους της Ιστορίας των Αγγλόφωνων Λαών, ενώ τον Απρίλιο του 1963 έλαβε τιμητικά την αμερικανική υπηκοότητα. Από τη ζωή έφυγε τον Ιανουάριο του 1965. Τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο Οξφορντσάιρ.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
