Σαν σήμερα: 22 Ιανουαρίου 1927 – Η πρώτη ζωντανή ραδιοφωνική αναμετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα

Σαν σήμερα: 22 Ιανουαρίου 1927 – Η πρώτη ζωντανή ραδιοφωνική αναμετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα

Από εκείνο το απόγευμα, οι ζωντανές περιγραφές και οι ενθουσιώδεις φωνές άρχισαν να φέρνουν την ένταση του αγώνα στα σπίτια των ακροατών σε όλη τη Βρετανία.

3' 9" χρόνος ανάγνωσης
Φόρτωση Text-to-Speech...

Σχεδόν έναν αιώνα πριν, το ποδόσφαιρο πέρασε για πρώτη φορά από τις εξέδρες στον αέρα των ερτζιανών. Ο αγώνας ανάμεσα στην  Aρσεναλ και τη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ στο Χάιμπουρι μεταδόθηκε ζωντανά στο ραδιόφωνο με συνεχή περιγραφή, εγκαινιάζοντας έναν νέο τρόπο παρακολούθησης του αθλήματος.

Από εκείνο το απόγευμα, οι ζωντανές περιγραφές και οι ενθουσιώδεις φωνές άρχισαν να φέρνουν την ένταση του αγώνα στα σπίτια των ακροατών σε όλη τη Βρετανία. Η φωνή πίσω από αυτή την ιστορική μετάδοση ήταν του Τέντι Γουέικλαμ, αθλητικού συντάκτη και πρώην διεθνούς διαιτητή ράγκμπι.

Μόλις μία εβδομάδα νωρίτερα, το BBC είχε δοκιμάσει τη ζωντανή περιγραφή σε έναν αγώνα ράγκμπι, όμως η μετάδοση του ποδοσφαιρικού αγώνα στο Χάιμπουρι αποτέλεσε πολύ μεγαλύτερο στοίχημα. Το ποδόσφαιρο είχε ήδη κατακτήσει τις μάζες, και οποιαδήποτε αποτυχία θα είχε ευρύτερες συνέπειες για την αξιοπιστία του νέου μέσου.

Το BBC, το οποίο είχε ιδρυθεί μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα και είχε ξεκινήσει τις τακτικές του ραδιοφωνικές εκπομπές το 1922, αντιμετώπιζε μεγάλες τεχνικές και οργανωτικές προκλήσεις. Ο εξοπλισμός ήταν περιορισμένος, η εμβέλεια μικρή, και η μετάδοση απαιτούσε εκτεταμένη προετοιμασία για να καλυφθεί η εξέλιξη ενός παιχνιδιού σε πραγματικό χρόνο.

Το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι σε διαφορετικές πόλεις συντονίζονταν για να ακούσουν τον αγώνα κατέδειξε τη νέα κοινωνική διάσταση της μετάδοσης

Επιπλέον, οι ποδοσφαιρικές αρχές παρακολουθούσαν με καχυποψία κάθε προσπάθεια ραδιοφωνικής μετάδοσης. Υπήρχε η ανησυχία ότι οι φίλαθλοι θα προτιμούσαν την άνεση του σπιτιού από τις εξέδρες, με άμεσο πλήγμα στα έσοδα των συλλόγων. Η άδεια που δόθηκε στο BBC συνοδεύτηκε από αυστηρούς περιορισμούς, με πιο χαρακτηριστικό την απαγόρευση αναφοράς των ονομάτων των παικτών.

Για να ξεπεραστεί αυτό το εμπόδιο, ο αγωνιστικός χώρος χωρίστηκε νοητά σε αριθμημένες ζώνες, και η περιγραφή των φάσεων βασιζόταν στην κίνηση της μπάλας από ζώνη σε ζώνη. Ήταν μια ευρηματική λύση που απαιτούσε από τον εκφωνητή ταχύτητα, ακρίβεια και φαντασία, ώστε οι ακροατές να σχηματίσουν εικόνα του αγώνα στα σπίτια τους.

Η ίδια η εκφωνητική μέθοδος, με έμφαση στην περιγραφή της δράσης και όχι των ονομάτων, αποτέλεσε πρόδρομο για το μοντέλο που θα ακολουθούσαν οι μεταδόσεις δεκαετιών αργότερα.

Ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1, όμως το αποτέλεσμα ήταν δευτερεύον. Το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι σε διαφορετικές πόλεις συντονίζονταν για να ακούσουν τον αγώνα κατέδειξε τη νέα κοινωνική διάσταση της μετάδοσης. Το ποδόσφαιρο έγινε ταυτόχρονη εμπειρία για όσους δεν μπορούσαν να βρεθούν στο γήπεδο, ενώ η φωνή του Γουέικλαμ έγινε η γέφυρα ανάμεσα στο γήπεδο και τους ακροατές. Η ένταση, τα λάθη, οι ευκαιρίες και η αγωνία του παιχνιδιού γίνονταν αντιληπτά ακόμα και εκτός γηπέδου, δημιουργώντας μια κοινή εμπειρία που μέχρι τότε ήταν αδιανόητη.

Η επιτυχία της μετάδοσης έδειξε ότι το ραδιόφωνο δεν ήταν απειλή για τα γήπεδα αλλά αντίθετα πολλαπλασιαστής ενδιαφέροντος. Το ποδόσφαιρο άρχισε να αποκτά εθνική διάσταση, οι ομάδες ξεπέρασαν τα τοπικά τους όρια, και οι εκφωνητές απέκτησαν αναγνωρισιμότητα στο κοινό. Παράλληλα, γεννήθηκε ένα νέο είδος αθλητικής δημοσιογραφίας, που απαιτούσε επιλογή λέξεων, αίσθηση χρόνου, ρυθμό και ικανότητα να κρατάς τον ακροατή «μέσα στο παιχνίδι».

Η εξέλιξη των ραδιοφωνικών μεταδόσεων ποδοσφαίρου δεν σταμάτησε εκεί. Τη δεκαετία του 1930, το BBC άρχισε να καλύπτει συστηματικά όλους τους σημαντικούς αγώνες του πρωταθλήματος, ενώ οι περιγραφές έγιναν μέρος των ειδήσεων και των εβδομαδιαίων αθλητικών εκπομπών.

Σταδιακά, η μετάδοση ποδοσφαίρου έγινε θεσμός, επηρεάζοντας την ίδια τη δομή των αγώνων, την ώρα έναρξης και τον τρόπο προβολής του αθλήματος. Η φωνή των εκφωνητών έγινε οικεία, η περιγραφή έγινε τέχνη, και οι ακροατές κοινωνοί της ενθουσιώδους ατμόσφαιρας του γηπέδου.

Σχεδόν εκατό χρόνια αργότερα, σε μια εποχή εικόνας υψηλής ανάλυσης και συνεχούς ροής, η ιδέα ότι ένας αγώνας μπορούσε να καθηλώσει το κοινό μόνο με φωνή μοιάζει μακρινή. Κι όμως, στις 22 Ιανουαρίου 1927, αποδείχθηκε ότι το ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται απαραίτητα εικόνα για να υπάρξει. Το Χάιμπουρι έγινε το σημείο εκκίνησης για μια νέα εποχή που άλλαξε για πάντα τον κόσμο των αθλημάτων.

Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης

comment-below Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή

Editor’s Pick

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ

MHT