Την πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που εγκαινίασαν οι Ελευθέριος Βενιζέλος και Κεμάλ Ατατούρκ όχι μόνο συνέχισαν αλλά και ενίσχυσαν λίγο έως πολύ όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1930. Το 1933 η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη υπέγραψε το δεκαετούς διάρκειας «Σύμφωνο Εγκαρδίου Συνεννοήσεως» με την Τουρκία, το οποίο θεωρείται ως το απόγειο της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Μέσα στο ασταθές διεθνές περιβάλλον της δεκαετίας του 1930, Ελλάδα και Τουρκία επιθυμούσαν να διασφαλίσουν την εδαφική τους ακεραιότητα από τις αναθεωρητικές δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής, όπως ήταν η Ιταλία και η Βουλγαρία. Τον Φεβρουάριο του 1934, Ελλάδα και Τουρκία υπέγραψαν το Βαλκανικό Σύμφωνο, από κοινού με τη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουμανία, χώρες οι οποίες συμμετείχαν και στη Μικρή Αντάντ.
Τα έτη πριν από την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι δεσμοί ανάμεσα στις χώρες του Βαλκανικού Συμφώνου είχαν χαλαρώσει. Το Σύμφωνο είχε χάσει την αξία του και μονάχα ο άξονας συνεργασίας Αθήνας-Άγκυρας έδειχνε να αποτελεί έναν αξιόπιστο αποτρεπτικό παράγοντα των αναθεωρητικών σχεδίων της Βουλγαρίας και της Ιταλίας. Μέσα στα 1937-1938 πραγματοποιήθηκαν εκατέρωθεν επισκέψεις των πρωθυπουργών των δύο χωρών, Ιωάννη Μεταξά και Ισμέτ Ινονού, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την αναθέρμανση των διμερών σχέσεων.
Στις 25 Μαΐου 1937, ο Ισμέτ Ινονού επισκέφτηκε επίσημα την Αθήνα προς επίρρωση του καλού κλίματος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Όπως έγραφε στο κύριο άρθρο της η «Καθημερινή» της 25ης Μαΐου: «Ο Τούρκος Πρωθυπουργός είναι εκ των κυριωτέρων εργατών της Ελληνοτουρκικής φιλίας και εκ των θερμοτέρων αμυντόρων του ιδεώδους εκείνου το οποίον υπήρξε κατόπιν η βάσις και το θεμέλιον της Βαλκανικής Συνεννοήσεως. […] Εχρειάσθη πρωτίστως τόλμη μεγάλη διά να διασκελισθή εν παρελθόν το οποίον γεμίζει ολόκληρον την ιστορίαν της γειτονίας των δύο λαών, εχρειάσθη ευρύτης προοπτικής διά να διαφανή η εφαπτομένη των πόθων και των επιδιώξεών των και εχρειάσθησαν ακόμη άνθρωποι με γενναίαν ψυχήν διά να δώσουν υπέρ τα εθνικά μίση, τα παλαιά και τα πρόσφατα, τας χείρας εις θερμήν χειραψίαν και να χαράξουν με σταθερότητα τον δρόμον των εφεξής κοινών πεπρωμένων των δύο λαών. Η χειρ του Ισμέτ Ινονού υπήρξεν ειλικρινής και εγκάρδιος. Ετάθη με προθυμίαν και από εδώ συνήντησεν ομοίαν εγκαρδιότητα, ομοίαν αγαθήν θέλησιν διά την λήθην του αιματηρού παρελθόντος και γενναιότητα δια την πορείαν εις τον νέον δρόμον».
Στη συνέχεια, η «Καθημερινή» επισήμανε ότι «η Ελληνοτουρκική φιλία, απλή εις την αρχήν προσέγγισις χωρίς αμοιβαίας υποχρεώσεις και χωρίς ανεπτυγμένον το αίσθημα της αλληλεγγύου ενώσεως των δύο λαών, εξειλίχθη εις συμμαχίαν πραγματικήν η οποία καθίστα τον σύνδεσμον των δύο χωρών συνεπή μέχρι του ακροτάτου λογικού ορίου και την προσέγγισίν των πλήρη θετικών και δημιουργικού περιεχομένου. Σήμερον η Ελλάς και η Τουρκία θεωρούνται εν τη διεθνεί κοινωνία ως ομάς αδιαχώριστος, μονάς μάλλον δυνάμεως ικανή να ασφαλίση την ηρεμίαν της και να περιφρουρήση την ακώλυτον ανάπτυξιν της ευημερίας της».
Τον Απρίλιο του 1938, οι δύο χώρες υπέγραψαν στην Αθήνα μια «Πρόσθετο Συνθήκη» σε όσες συμφωνίες είχαν υπογράψει στο παρελθόν. Σύμφωνα με αυτή, σε περίπτωση επίθεσης εναντίον ενός εκ των δύο συμβαλλόμενων, η άλλη χώρα ήταν υποχρεωμένη να παραμείνει ουδέτερη, διατηρώντας την ουδετερότητά της ακόμη και με τη χρήση όπλων. Η Συνθήκη προέβλεπε επίσης ότι σε περίπτωση που τρίτη χώρα προέβαινε σε επίθεση εναντίον της Ελλάδας ή της Τουρκίας, οι δύο χώρες θα συνεννοούνταν μεταξύ τους για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Θανάσης Συροπλάκης
