«Επάνοδος εις την σταλινικήν ενότητα κράτους-κόμματος – Ο κ. Νικήτα Κρούστσεφ ανέλαβε την πρωθυπουργίαν διατηρών και την γενικήν γραμματείαν του Κ.Κ.Σ.Ε», ανακοινώνει η «Καθημερινή» στο πρωτοσέλιδό της την 28η Μαρτίου 1958. «Το Ανώτατον Σοβιέτ κατά την σημερινήν εναρκτήριον συνεδρίασίν του εξέλεξε τον Νικήτα Κρούστσεφ Πρόεδρον του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ενώσεως. Ο Κρούστσεφ διατηρεί και το αξίωμα του πρώτου γραμματέως του Κ.Κ.Ρ.». Κατέχοντας τη θέση του Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1953 (προκάτοχος του ήταν ο Στάλιν), πλέον, σε συνδυασμό με την καινούργια του θέση, άνοιξε μια νέα εποχή για τη Σοβιετική Ένωση που απομακρυνόταν σε αρκετά ζητήματα από τον σταλινισμό.
«Η συγκέντρωσις αυτή των εξουσιών της χώρας εις εν και μόνον πρόσωπον, αφ’ ενός επισφραγίζει και τυπικώς μιαν κατάστασιν, η οποία ουσιαστικώς υφίστατο από μακρού, αφ’ ετέρου δε θέτει τέρμα εις τον θεσμόν της συλλογικής ηγεσίας, ο οποίος είχεν εγκαινιασθή από της περιόδου του θανάτου του Στάλιν και ανοίγει νέαν περίοδον μονολιθικής ηγεσίας διά τους λαούς της Σοβιετικής Ενώσεως», γράφει η «Καθημερινή».
Ο μέχρι τότε πρωθυπουργός, στρατάρχης Ν. Μπουλγκάνιν, παραιτήθηκε, ενώ ο στρατάρχης Κ. Βοροσίλοφ, παρά τις προβλέψεις που τον ήθελαν να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, παρέμεινε Πρόεδρος της Σοβιετικής Δημοκρατίας. Μάλιστα, «ο στρατάρχης Βοροσίλωφ εις την αγόρευσίν του επέκρινε την αντικομματικήν ομάδα των Μολότωφ, Μαλένκωφ και Καγκάνοβιτς και επέμεινεν επί της σημασίας των μέτρων, τα οποία έλαβε το κόμμα κατά τα τελευταία έτη, ως η αναδιοργάνωσις της βιομηχανίας, η αξιοποίησις των ακαλλιεργήτων εκτάσεων και η αγροτική μεταρρύθμισις. Ο στρατάρχης Βοροσίλωφ ετόνισεν, υπό τας επευφημίας όλων των βουλευτών, ότι “όλας αυτάς τας επιτυχίας τας οφείλομεν εις τον κ. Κρούστσεφ, εις την ικανότητά του και την ανεξάντλητον δραστηριότητά του”».
Πάντως, οι διεθνείς αντιδράσεις απηχούσαν επιφυλακτικότητα. «Η Ουάσιγκτων δεν θέλει προφανώς να πιστεύση εις την συγκέντρωσιν αυτήν των εξουσιών εις χείρας νέου δικτάτορος […]. Πράγματι, ο εκπρόσωπος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ κ. Λίνκολν Ουάιτ διετύπωσε το εξής σχόλιον: “Ο κ. Κρούστσεφ από τινος χρόνου είναι ο πράγματι διερμηνεύων την εσωτερικήν και εξωτερικήν πολιτικήν της Σοβ. Ενώσεως. Οι λόγοι του προηγήθησαν της αναγγελίας των σημαντικωτέρων κυβερνητικών αποφάσεων, επ’ αμφοτέρων των επιπέδων εσωτερικού και εξωτερικού. Δεν είναι όθεν εκπληκτικόν το ότι ηθέλησε να αναλάβη και τας κυβερνητικάς ευθύνας. Η σημειωθείσα εξέλιξις αποσαφηνίζει μιαν κατάστασιν εις την οποίαν συμμετείχεν ως ηγέτης της Κυβερνήσεως, μολονότι δεν κατείχεν επίσημον θέσιν εις αυτήν».
Σύμφωνα με το Λονδίνο, «ο Κρούστσεφ “εφόρεσε τέλος τα υποδήματα του Στάλιν”» και προβλεπόταν ότι θα επεδίωκε: «1) Συμφωνίαν Ανατολής και Δύσεως προς τερματισμόν του ψυχρού πολέμου με αφοπλισμόν και αναγνώρισιν της σημερινής διαιρέσεως της Ευρώπης και 2) Εξύψωσιν του βιοτικού επιπέδου του ρωσικού λαού με περιορισμόν των εξοπλισμών».
Τελικώς, ο Χρουστσόφ παρέμεινε στο τιμόνι του κόμματος και του κράτους μέχρι και το 1964, οπότε και απομακρύνθηκε από άλλα στελέχη του ΚΚΣΕ, στα οποία συγκαταλεγόταν και ο διάδοχός του, Λεονίντ Μπρέζνιεφ.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Θανάσης Συροπλάκης
