Στις 15 Μαρτίου του 1939 οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία. Λίγες ώρες πριν, ο Χίτλερ είχε δεχτεί επίσκεψη του προέδρου και του υπουργού Εξωτερικών της Τσεχοσλοβακίας, Εμίλ Χάτσα και Φράντισεκ Χβαλκόβσκι αντίστοιχα, στους οποίους ανακοίνωσε πως η απόφαση για την εισβολή ήταν ήδη ειλημμένη. Είχαν να επιλέξουν μεταξύ της αντίστασης, η οποία θα συντριβόταν αμέσως, και της ειρηνικής κατάληψης. Υπό το βάρος αυτών των εξελίξεων, ο πρόεδρος Χάτσα κατέρρευσε. Στη συνέχεια, υπέγραψε το έγγραφο, με το οποίο έθεσε τη μοίρα του λαού του σε γερμανικά χέρια. Την επομένη, 16 Μαρτίου, η Βοημία και η Μοραβία ανακηρύχθηκαν γερμανικό προτεκτοράτο με αρμοστή τον πρώην Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Κώνσταντιν φον Νόιρατ. Ο Χάτσα παρέμεινε στη θέση του προέδρου.
Η «Καθημερινή» αφιέρωσε εκτενή δημοσιεύματα στο φύλλο της 16ης Μαρτίου σχετικά με τη γερμανική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, χαρακτηρίζοντας στο κύριο άρθρο της τη Γερμανία ως «κυρία της Μεσευρώπης». Η εφημερίδα παρατήρησε ότι «Τυπικώς και ουσιαστικώς το Κράτος της Κεντρικής Ευρώπης, το οποίον έφερε το όνομα Τσεχοσλοβακία, κατελύθη. […] Η κατάλυσις του κράτους τούτου ως ανεξαρτήτου και κυριάρχου, διατηρούντος στρατόν και εξωτερικήν εκπροσώπησιν, επραγματοποιήθη τυπικώς διά τριών πράξεων: α) διά της ανακηρύξεως της ανεξαρτησίας της Σλοβακίας, β) διά της ανακηρύξεως της ανεξαρτησίας της υπό τα Καρπάθια Ρωσσίας και γ) διά της υπογραφείσης συμφωνίας μεταξύ του καγκελλαρίου της Γερμανίας κ. Χίτλερ και του Προέδρου της τέως ανεξαρτήτου Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας κ. Χάχα, η οποία δημοσιεύεται εις τας σημερινάς εφημερίδας. Ουσιαστικώς δε η κατάργησις του τσεχοσλοβακικού κράτους επήλθε διά της πραγματοποιηθείσης κατοχής του υπό των γερμανικών στρατευμάτων. Σημειωτέον ότι μέχρι της στιγμής καθ’ ήν γράφεται το παρόν η κατοχή αυτή περιορίζεται εις την Βοημίαν και την Μοραβίαν. Ούτως ενώ οι Τσέχοι κατέστησαν υποτελείς εις το Γ΄ Ράιχ, της τοιαύτης νομικής καταστάσεως διαφεύγει η Σλοβακία κηρυχθείσα ανεξάρτητος και κυρίαρχος και η υποκαρπαθιακή Ρωσσία, της οποίας η τύχη δεν εγνώσθη ακόμη, μολονότι τα ουγγρικά στρατεύματα συμπληρώνουν μετά τινών δυσχερειών την κατάληψίν της».
Εκτός από τα γεωστρατηγικά οφέλη που αποκόμισε η Γερμανία καταλαμβάνοντας εδάφη της Τσεχοσλοβακίας, η «Καθημερινή» επισήμανε πως το ενδιαφέρον του Ράιχ έλκυσαν ο πλούτος του υπεδάφους της σε μεταλλεύματα, η ευφορία των καλλιεργήσιμων εκτάσεών της και η ανεπτυγμένη βιομηχανία της. Επιπλέον, «η Γερμανία έγινεν ήδη κυρία και του τσεχικού οπλισμού. Οι πρόεδροι Μάζαρυκ και Μπένες επί είκοσιν έτη ηγωνίσθησαν δια να καταστήσουν την Τσεχοσλοβακίαν μίαν από τας καλύτερον ωπλισμένας χώρας της Ευρώπης Τελειότατα μηχανικά μέσα πολέμου, πλήρης αεροπορία περιέρχονται εις τον γερμανικόν στρατόν… Αναμφιβόλως οι δύο πρόεδροι δεν εφαντάζοντο ποτέ ότι ο οπλισμός των Τσέχων θα περιήρχετο μίαν ημέραν αμαχητί εις τους αντιπάλους των».
Ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα της αγγλογαλλικής πολιτικής του κατευνασμού της Γερμανίας, καθώς οποιαδήποτε υποχώρηση των δύο δυνάμεων προς τον Χίτλερ εκλαμβανόταν από εκείνον ως ένδειξη αδυναμίας. Εκ του αποτελέσματος, φάνηκε πως τα νεοϊδρυθέντα κράτη, τα οποία προέκυψαν έπειτα από τη διάλυση των αυτοκρατοριών στην Ευρώπη μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απέτυχαν να επιτελέσουν τον ρόλο των αναχωμάτων (buffer states) εναντίον του γερμανικού αναθεωρητισμού (και του σοβιετικού επεκτατισμού).
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Θανάσης Συροπλάκης
