Εικασίες τα περί πλεονάσματος είπε ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας (Eurostat) κ. Ραντερμάχερ. Ενοχλημένη η κυβέρνηση, διαβεβαίωνε ότι το πλεόνασμα είναι υπαρκτό και ευμέγεθες, πέραν πάσης προσδοκίας. Πανηγύρισε η αξιωματική αντιπολίτευση, επειδή δήθεν ο κ. Ραντερμάχερ «άδειασε» τον πρωθυπουργό. Ο κ. Ραντερμάχερ είναι ίδιος, που κατά τον ΣΥΡΙΖΑ συνωμότησε με τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ για να φέρουν στην Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτός γίνεται αίφνης αξιόπιστος και καταρρίπτει τον μύθο του πλεονάσματος.
Το πιθανότερο είναι πως θα φτάσουμε στις κάλπες, με τους μεν να προβάλουν την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος σε όλες τις εκδοχές (κατά τρόικα τόσο, κατά Eurostat ακόμη μεγαλύτερο) και τους δε να την αμφισβητούν. Ξεχνώντας πως το έλλειμμα και το χρέος είναι το αποτέλεσμα οικονομικών πολιτικών, το σύμπτωμα μιας άρρωστης, μη ανταγωνιστικής οικονομίας. Ενός δημοσίου τομέα ογκώδους, αναξιόπιστου, αναποτελεσματικού, πελατειακού.
Πράγματι, το θηριώδες πρωτογενές έλλειμμα των 24 δισ. ευρώ του 2009 έγινε πρωτογενές πλεόνασμα το 2013 (θα δούμε πόσο και με ποιον τρόπο). Το χρέος «κουρεύτηκε» με το PSI και θα μειωθεί κατά τι ακόμη το καλοκαίρι.
Αυτά συνιστούν αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για την ανάκαμψη της οικονομίας, την αύξηση της απασχόλησης, τη βελτίωση του επιπέδου ζωής των πολιτών. Τα συμπτώματα αντιμετωπίστηκαν, η ίωση επιμένει, όμως, γιατί πολλοί προστατεύουν τον ιό. Το Δημόσιο είναι χειρότερο σε σχέση με την περίοδο πριν από την κρίση, με τις ίδιες ξεπερασμένες και αναποτελεσματικές δομές, αλλά με μειωμένη χρηματοδότηση κι ακόμη λιγότερο προσωπικό. Χρησιμοποιείται ακόμη για να κάνει χάρες, για να διευκολύνει προσωπικές στρατηγικές και συμφέροντα κάθε είδους. Συζητούμε για το εάν οι ασπιρίνες θα πωλούνται μόνο από τα φαρμακεία ή και από τα σούπερ μάρκετ, αλλά δεν έχουμε βρει αποτελεσματικούς τρόπους επιτάχυνσης στην αδειοδότηση επιχειρήσεων. Μειώσαμε τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα κατά 25%, αλλά διατηρούμε όλες τις στρεβλώσεις -και τις αρπαχτές- στην αγορά ενέργειας, με αποτέλεσμα το υψηλό ενεργειακό κόστος να ακυρώνει το όποιο όφελος έχει για την ανταγωνιστικότητα η συρρίκνωση των αποδοχών. Οι αγρότες διεκδικούν το δικαίωμα στη φοροδιαφυγή για τους ίδιους και όσους συναλλάσσονται μαζί τους και σύσσωμη η αντιπολίτευση συμφωνεί μαζί τους.
Ας θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι η χώρα έχει πρωτογενές πλεόνασμα και μάλιστα πολύ μεγάλο. Ας δεχθούμε επίσης ότι αυτό επιβεβαιώνεται τον Απρίλιο από τη Ευrostat. Ας υποθέσουμε επίσης ότι το καλοκαίρι θα έχει κι ένα χρέος το οποίο θα μπορεί να εξυπηρετήσει ευκολότερα. Αυτό που δεν θα έχει ακόμη, τέσσερα χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης, είναι ένα αφήγημα για το μέλλον της με αρχή, μέση και τέλος. Ποια οικονομία θα έχουμε, ποιο δημόσιο, ποια παραγωγή, με ποιο εργατικό δυναμικό, ποιο εκπαιδευτικό σύστημα θα το εκπαιδεύσει; Εάν η χώρα δεν περιγράψει το μέλλον της με σαφήνεια, εάν συνεχίσει να αναφέρεται στο παρελθόν, όπως κάνει έως τώρα, τότε είναι απλώς θέμα χρόνου να επιστρέψει από το πλεόνασμα στο έλλειμμα.
