Ποιος θα το έλεγε ότι η κυβέρνηση θα ικανοποιούσε ένα πάγιο αίτημα των πολιτών που δυσκολεύονται οικονομικά (τουλάχιστον έτσι λένε), των μικρομεσαίων και των πανίσχυρων τηλεοπτικά συνδικαλιστικών εκπροσώπων τους φέρνοντας μια νέα ρύθμιση των οφειλών τους σε πολλές δόσεις και το ενδιαφέρον θα εστιαζόταν σε άλλα θέματα του νομοσχεδίου.
Η πιο ιντριγκαδόρικη διάταξη στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών ήταν αδιαμφισβήτητα η αύξηση στις αποδοχές των ιεραρχών και η εξομοίωσή τους με το 90% του μισθού του γενικού γραμματέα. Πρακτικώς μιλάμε για μια αύξηση 60%-95% στο κρατικό μισθολόγιο για μητροπολίτες. Από ό,τι έγινε γνωστό, το ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν ότι τα χρήματα αυτά (4.672 μεικτά) τα έπαιρναν ήδη οι μουφτήδες της Θράκης, οπότε προβλήθηκε η ανάγκη ίσης μεταχείρισης των επικεφαλής θρησκευτικών κοινοτήτων που μισθοδοτούνται από το Δημόσιο.
Η διάταξη, ωστόσο, που προκάλεσε τις περισσότερες αντιδράσεις και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν αυτή με τη φορολόγηση των υβριδικών αυτοκινήτων. Και εκεί άναψαν τα αίματα. Τόσο πολύ, που η κυβέρνηση σκέφτεται την απόσυρσή της. Τα «στελεχάκια» και οι «στελεχάρες» ξεσηκώθηκαν, καθώς μειώνεται η δυνατότητα για το «καλό» εταιρικό με ευνοϊκή φορολόγηση, που τους έδιναν από τη δουλειά τους ως μέρος της αμοιβής τους. Επιπλέον θα έπρεπε να πληρώσουν και παραπάνω φόρο όσοι είχαν επιλέξει κάτι… καλύτερο, καθώς από τις 40.000 ευρώ και άνω θεωρούνταν ούτως ή άλλως παροχή, αλλά πλέον αυτή γίνεται ακριβότερη.
Στη δε δημόσια διαβούλευση τα σχόλια που έχουν υποβληθεί ελάχιστα αφορούν τη διάταξη για την ενίσχυση των οικογενειών με 150 ευρώ ανά παιδί, για τον εξωδικαστικό διακανονισμό των χρεών ή, τέλος πάντων, ένα μέτρο για τους αδυνάμους, αυτούς για τους οποίους μιλάει όλο το πολιτικό σύστημα. Η συντριπτική πλειονότητα αφορούσε τα προβλήματα που προκαλούσε η διάταξη στα υβριδικά plug-in. Εγινε λόγος για αιφνιδιασμό, για στρέβλωση της αγοράς, για αδικία εις βάρος όσων επέλεξαν «πράσινα» οχήματα.
Ολο αυτό ανατρέπει πολλές αυταπάτες. Επί χρόνια το πολιτικό σύστημα, σχεδόν στο σύνολό του, περιγράφει μια κοινωνία που βρίσκεται διαρκώς στα όρια της οικονομικής ασφυξίας. Μια κοινωνία που ζητάει αποκλειστικά επιδόματα, ρυθμίσεις χρεών και μέτρα ανακούφισης. Αν όμως κρίνει κανείς από το τι προκάλεσε τη μεγαλύτερη κινητοποίηση σε αυτή τη διαβούλευση, ίσως η εικόνα να είναι πιο σύνθετη. Προφανώς υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που δυσκολεύονται και μάλιστα σοβαρά. Υπάρχουν όμως και πολύ περισσότεροι που έχουν καταφέρει να βελτιώσουν τη θέση τους τα τελευταία χρόνια. Το πολιτικό σύστημα, ωστόσο, εξακολουθεί να τους βλέπει όλους με τα ίδια γυαλιά της κρίσης…
