Δικαστική νίκη-ορόσημο πέτυχε η Ελλάδα καθώς δικαιώθηκε για το θέμα της επαναγοράς των ελληνικών τίτλων συνδεδεμένων με το ΑΕΠ, μια εξέλιξη η οποία αφενός αφαιρεί την αβεβαιότητα γύρω από αυτούς τους τίτλους, αφετέρου απενεργοποιεί μια δυνάμει «ωρολογιακή βόμβα» για τα δημοσιονομικά της χώρας.
Σε μια απόφαση-εξπρές, το ανώτατο δικαστήριο της Αγγλίας, υπό τον Βρετανό δικαστή Ρόμπερτ Μπράιτ, επικύρωσε την άσκηση του συμβατικού δικαιώματος της Ελληνικής Δημοκρατίας να επαναγοράσει τους τίτλους συνδεδεμένους με το ΑΕΠ (GDP warrants), συνολικού ονομαστικού ποσού άνω των 62 δισ. ευρώ, και επιβεβαίωσε ότι η Ελλάδα καθόρισε ορθώς την τιμή επαναγοράς σύμφωνα με τον συμβατικό μηχανισμό τιμολόγησης.
Ολα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2025, όταν ο ΟΔΔΗΧ ανακοίνωσε ότι θα ασκήσει το δικαίωμά του να επαναγοράσει τα warrants με τιμή 25,23 σεντς, με βάση τους όρους που τα διέπουν. Η αμερικανική δικηγορική εταιρεία White & Case LLP έστειλε στη συνέχεια στην ελληνική κυβέρνηση επιστολή εκ μέρους μιας ομάδας επενδυτών, αμφισβητώντας την εγκυρότητα της τιμής στο δικαίωμα αγοράς που ασκήθηκε. H Wilmington Trust, διαχειρίστρια των warrants, απαίτησε αποζημίωση από την ελληνική κυβέρνηση, κατηγορώντας την ουσιαστικά ότι έκανε πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης και υποστηρίζοντας ότι η αγοραία τιμή των warrants ήταν 36% υψηλότερη από αυτήν που πλήρωσε η Ελλάδα. Ετσι, αντί για τα 25,23 σεντς που πλήρωσε το ελληνικό Δημόσιο ανά τίτλο, ζητούσε 34,3 σεντς. Ουσιαστικά η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε καταβάλει 212 εκατ. ευρώ συνολικά κατά την επαναγορά, αντί των 156 εκατ. ευρώ που κατέβαλε, δηλαδή 56 εκατ. ευρώ παραπάνω.
Τον Μάιο του 2025 η Ελλάδα ζήτησε αναγνωριστική απόφαση από τα αγγλικά δικαστήρια προκειμένου να επιλυθούν οριστικά αυτά τα ζητήματα.
Χθες, περίπου ένα χρόνο μετά, με μια αναλυτική απόφαση το βρετανικό δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα ότι η τιμολόγηση θα έπρεπε να είχε προκύψει από εναλλακτικές πηγές της αγοράς και επιβεβαίωσε ότι η Ελλάδα εφάρμοσε ορθά το συμβατικό πλαίσιο κατά τον καθορισμό της τιμής. Οπως τόνισε, η τιμή εξαγοράς των 25,23 σεντς ανά τίτλο υπολογίστηκε και καθορίστηκε ορθά, με αναφορά στις τιμές αγοράς και πώλησης που παρείχε η Ηλεκτρονική Δευτερογενής Αγορά Τίτλων (ΗΔΑΤ) της Τράπεζας της Ελλάδος κατά τις σχετικές 30 ημέρες διαπραγμάτευσης, όπως απαιτείται από τους όρους και τις προϋποθέσεις των τίτλων.
Αξίζει να σημειωθεί πως η αντίπαλη πλευρά μπορεί είτε να ασκήσει έφεση, η οποία όμως θα πρέπει να εγκριθεί-εξεταστεί από τον ίδιο δικαστή που εξέδωσε την αρχική απόφαση, είτε να απευθυνθεί στο δικαστήριο εφέσεων, το οποίο θα μπορούσε να στείλει την υπόθεση στον βρετανικό Αρειο Πάγο. Πάντως αυτό το οποίο θα εξεταστεί σε αυτή την περίπτωση είναι εάν η υπόθεση πάσχει νομικά, και όχι η ουσία της απόφασης.
Οι όροι στα ελληνικά warrants –τα οποία εκδόθηκαν τον Μάρτιο του 2012 στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους και λήγουν στις 15 Οκτωβρίου 2042– ήταν ότι η πληρωμή τους θα ενεργοποιηθεί όταν το ΑΕΠ της Ελλάδας υπερβεί τα 266 δισ. ευρώ και η οικονομική ανάπτυξη το 2%. Και οι δύο προϋποθέσεις αναμενόταν ότι θα εκπληρωθούν το 2027, κάτι που σημαίνει ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να καταβάλλει περίπου 250 εκατ. ευρώ κατά μέσον όρο ετησίως έως το 2042. Ασκώντας το δικαίωμα επαναγοράς πέρυσι, ο ΟΔΔΗΧ πλήρωσε 156 εκατ. ευρώ κλείνοντας το «θέμα» και γλιτώνοντας σημαντικό δημοσιονομικό κόστος μεσομακροπρόθεσμα.
Ο Δημήτρης Τσάκωνας, γενικός διευθυντής του ΟΔΔΗΧ, ο οποίος και κατέθεσε στη διήμερη δίκη, δήλωσε πως η απόφαση παρέχει σαφήνεια στους κατόχους των τίτλων και στην ευρύτερη αγορά. Από την πλευρά του ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης εξήρε την προσφορά των μελών της ομάδας του ΟΔΔΗΧ, δηλώνοντας ότι αποτελούν τους «σιωπηλούς ήρωες» της ελληνικής ανάκαμψης.
