Τη στιγμή που η κυβέρνηση ανακοίνωνε το εκατοπενηντάρι ανά παιδί, το τρακοσάρι ανά συνταξιούχο, άνοιγε τον δρόμο σε περισσότερους ενοικιαστές για το οχτακοσάρι και έκανε πράξη το όνειρο κάθε μικρομεσαίου για ρύθμιση με πολλές δόσεις, η πανίσχυρη Γερμανία διαχειριζόταν μια τεράστια ζημία. Δεν τους έφτανε το δημοσιονομικό έλλειμμα των 140 δισ. ευρώ που η κυβέρνηση Μερτς έχει υποσχεθεί να σβήσει έως το 2029, ήρθε και ο πόλεμος στο Ιράν να επιβραδύνει τον φετινό ρυθμό ανάπτυξης της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης κατά το ήμισυ.
Και ο Κυριάκος Πιερρακάκης υποχρεώθηκε να αναθεωρήσει στο 2%, από 2,4% που εκτιμάτο αρχικά, την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας για το 2026. Αλλά ο Γερμανός συνάδελφός του Λαρς Κλίνγκμπεϊλ θα πρέπει να κάνει τη δουλειά του με το ισχνό 0,5% ανάπτυξης για φέτος, από το 1% που ήταν η εκτίμηση πριν από τον πόλεμο. Να βάλουμε στην εξίσωση και το γεγονός ότι ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός θα πρέπει να πείσει τους Γερμανούς ψηφοφόρους για βαθιές περικοπές, τη στιγμή που ο πρόεδρος του Eurogroup όχι μόνο είχε να δώσει επιπλέον παροχές πριν από το μέσο της χρονιάς, αλλά κρατάει «καβάτζα» και επιπλέον χρήματα αν χρειαστεί, ανάλογα με τις επιπτώσεις του πολέμου. Δηλαδή, έχει τη δυνατότητα για μέτρα στα μέτρα. Και βέβαια η ελληνική κυβέρνηση έχει να παρουσιάσει ένα νέο πακέτο για την επόμενη χρονιά στη φετινή ΔΕΘ, το οποίο γνωρίζουμε από τώρα, Απρίλιο μήνα, ότι κατ’ ελάχιστον θα ξεπερνάει το 1 δισ. ευρώ, ενώ θα εφαρμόζει με ανακοινώσεις από την περυσινή ΔΕΘ επιπλέον παροχές άνω των 2 δισ. ευρώ.
Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν βιώνει και η Ελλάδα τις επιπτώσεις της κρίσης. Το πιθανότερο είναι ο τελικός λογαριασμός, σε αναλογία με το ΑΕΠ της χώρας, να είναι βαρύτερος από της Γερμανίας. Ομως, η ελληνική οικονομία εμφανίζεται σε αυτή τη φάση, λόγω του δικού της οικονομικού κύκλου, πιο προετοιμασμένη. Με αντανακλαστικά και κατάλοιπα (φόροι) από τη χειρότερη οικονομική κρίση που έχει περάσει ποτέ ευρωπαϊκή χώρα.
Εχει ωστόσο μπροστά της και αυτή ένα μεγάλο βουνό να ανέβει. Να συνεχίσει να μειώνει την τεράστια εισοδηματική απόσταση που υπάρχει μεταξύ των Ελλήνων και των Ευρωπαίων εργαζομένων. Και να το κάνει αυτό εν μέσω κρίσης που επιβραδύνει οικονομίες και αναζωπυρώνει τις εστίες ακρίβειας. Το γεγονός δηλαδή ότι μας έκατσε να βρεθούμε «με τα λεφτά στο χέρι», με ένα σημαντικό περίσσευμα σε μια κρίσιμη στιγμή για την παγκόσμια οικονομία, δεν αφήνει τον παραμικρό χώρο για πολιτικούς καιροσκοπισμούς.
