Τι κι αν έχουμε περάσει οικονομικές κρίσεις με ρυθμό πολυβόλου. Τι κι αν έχουμε υποχρεωθεί να μάθουμε σκληρά οικονομικά μαθήματα με τον πιο δύσκολο τρόπο, την αφαίμαξη της τσέπης μας. Τι κι αν δοκιμάσαμε αριστερές δήθεν επαναστάσεις και σκληρές διαπραγματεύσεις, έναντι της πραγματικότητας, που προφανώς στο τέλος επικράτησε.
Ακόμη και σήμερα σε αυτή τη χώρα αρνούμαστε να καταλάβουμε ότι η ζωή έχει και τις αναποδιές της. Και η οικονομία τις κρίσεις της. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι θα καταρρέει γύρω μας το σύμπαν και εμείς θα συνεχίζουμε απτόητοι τη ζωή μας. Και θα έρχεται το κράτος, παλαιότερα οι Eυρωπαίοι εταίροι, άλλες δυνάμεις κατά καιρούς, να μας «σώσουν» για να μην αλλάξει τίποτα στη δική μας ζωή.
Μας κατακλύζει μια άρνηση της πραγματικότητας. Μόλις σκάει ένα πρόβλημα, εν προκειμένω η ενεργειακή κρίση, το πρώτο που ζητάμε είναι την παρέμβαση του κράτους. Να μειώσει τους φόρους πριν καν αποκτήσουμε πλήρη εικόνα του προβλήματος. Κόντρα σε κάθε κανόνα της οικονομίας.
Οταν αυξάνεται η τιμή ενός προϊόντος, η πρώτη λύση που έχουμε στο μυαλό μας είναι να το επιδοτήσουμε προκειμένου να συνεχίσουμε να καταναλώνουμε το ίδιο. Είναι δυνατόν; Φανταζόμαστε δηλαδή ότι το πετρέλαιο θα ανέβει κατά 30-40 δολάρια το βαρέλι και εμείς δεν θα κόψουμε τίποτα από την κατανάλωση των καυσίμων; Δεν θα πάρουμε ένα λεωφορείο, δεν θα περπατήσουμε περισσότερο, δεν θα προσπαθήσουμε να περιορίσουμε τη χρήση αυτοκινήτου; Την ίδια στιγμή, το πρατήριο θα συνεχίσει απερίσπαστο να λειτουργεί όχι μόνο με το ίδιο περιθώριο κέρδους, αλλά θα πρέπει να του εξασφαλίσουμε ότι θα έχει και την ίδια ακριβώς πελατεία; Υπάρχει κλάδος όπου το βασικό του προϊόν διέρχεται μια κρίση και αυτός δεν έχει καμία επίπτωση; Είναι εντυπωσιακό πόσο επιφανειακή είναι η γνώση μας σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της αγοράς, ακόμη και από κλάδους όπου δεν δικαιολογείται να συμβαίνει, δεδομένου ότι είναι κατεξοχήν δραστηριότητες της ιδιωτικής οικονομίας, εδώ και δεκαετίες.
Εννοείται ότι ένα κράτος πρέπει να παρεμβαίνει. Μόνο όμως όταν γνωρίζει το μέγεθος του προβλήματος. Οταν οι οικονομικές του δυνατότητες το επιτρέπουν. Και κυρίως όταν διαπιστώσει ότι είτε απειλείται η οικονομία από μια μεγαλύτερη ζημιά την οποία είναι θεμιτό να θέλει να περιορίσει είτε βλέπει ότι ξεφεύγει οικονομικά η κατάσταση για κάποια αδύναμα τμήματα του πληθυσμού.
Σίγουρα δεν οφείλει να παρεμβαίνει απλώς γιατί φωνάζουν όσοι, ενώ γνωρίζουν το ρίσκο του κλάδου τους, αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, όσο σκληρή και αν αυτή είναι.
