Αυτό που χρειάζεται πρωτίστως η Θεσσαλονίκη είναι ένα όραμα, μια κατεύθυνση, με άλλα λόγια, για τη διαμόρφωση της θέσης της κατά την επόμενη 20ετία, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Τη θέση αυτή υποστηρίζει με σθένος ο πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Οικονομική Κ» με την ευκαιρία της 68ης ΔΕΘ.
Ο κ. Μπακατσέλος τονίζει ότι η διεκδίκηση της Expo 2008 μπορεί να αναδειχθεί σε ένα εφικτό όραμα για τη Θεσσαλονίκη, το οποίο μπορεί να εξελιχθεί σε αναπτυξιακό μοχλό όχι μόνον για την πόλη αλλά και για την ευρύτερη περιοχή. Ωστόσο, ο κ. Μπακατσέλος εμμέσως πλην σαφώς διατυπώνει αιχμές για τον κίνδυνο η Θεσσαλονίκη να απολέσει μια ιστορική ευκαιρία, καθώς όλες οι προσπάθειες της κυβέρνησης εξαντλούνται στη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι φόβοι αυτοί επιβεβαιώνονται από τις πληροφορίες της «Κ», σύμφωνα με τις οποίες το γραφείο που έχει συσταθεί στη Helexpo για την προώθηση των απαραίτητων διαδικασιών για την Expo παραμένει χωρίς στελέχωση.
– Τι χρειάζεται τελικά η Θεσσαλονίκη; Μιλάμε για τα μεγάλα έργα, το μετρό, την υποθαλάσσια αρτηρία. Πιστεύετε ότι η Θεσσαλονίκη αν αποκτήσει έργα αυτού του βεληνεκούς θα λύσει το πρόβλημά της;
– Τα έργα αυτά καθεαυτά δεν λύνουν το πρόβλημα της πόλης. Βοηθούν στη βελτίωση του επιπέδου ζωής, στην επίτευξη οικονομιών κλίμακος, στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της. Από κει και πέρα χρειάζεται ένα όραμα, ένας προσανατολισμός, μια κατεύθυνση στην πόλη, πώς θα εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια. Χρειάζεται, συνεπώς, ένας προγραμματισμός, όπως γίνεται στις ανεπτυγμένες χώρες, για τα επόμενα 10 – 20 χρόνια, να ξέρουμε πού πάει η πόλη, πώς μεγαλώνει, τι προτεραιότητες έχει είτε στο μέγεθος είτε στα οικονομικά είτε στα πολιτιστικά. Αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Συνεχώς σχεδιάζουμε όλοι σε όλα τα επίπεδα, δεν υπάρχει όμως κάποιος προγραμματισμός και εν πάση περιπτώσει ό,τι υπάρχει δεν εφαρμόζεται.
– Οταν λέτε όλοι, εννοείτε κυβέρνηση και τοπικούς φορείς ή αναφέρεστε αποκλειστικά σε τοπικό επίπεδο;
– Αναφέρομαι στο τοπικό επίπεδο. Μιλάει ο δήμος, ο Οργανισμός Ρυθμιστικού, το υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, μιλάμε εμείς οι παραγωγικοί φορείς. Υπάρχουν πολλές φωνές που δεν βγάζουν μια κοινή συνισταμένη, αποδεκτή απ’ όλους, ώστε να αρχίσει η εφαρμογή της.
– Η Θεσσαλονίκη έχει αποφασίσει τελικά πώς θέλει να τοποθετηθεί στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού γίγνεσθαι και σε ένα παγκοσμοποιημένο περιβάλλον;
– Δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος όλων. Αλλά για τους παραγωγικούς φορείς μπορώ να πω ότι έχουν καταλήξει για το πώς πρέπει να εξελιχθεί η πόλη. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι μία πόλη παροχής υπηρεσιών. Είναι μια πόλη ζωντανή, μια πόλη παραγωγική, που συνεισφέρει στην ελληνική οικονομία κι αυτό πρέπει να το συνεκτιμήσει η κυβέρνηση. Φοβούμαι ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες η επομένη θα μας βρει πολύ μακράν των Αθηνών. Αυτή η απόσταση πρέπει να καλυφθεί. Και δεν χρειάζονται μόνον χρήματα, αλλά κίνητρα σωστά μελετημένα για την προσέλκυση επενδυτών. Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό και θα δούμε μεγάλες αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή όταν ολοκληρωθεί η Εγνατία Οδός. Δεν καταλαβαίνω, όμως γιατί το Ρίο – Αντίρριο μπορεί να τελειώσει τόσο γρήγορα και η Εγνατία Οδός δεν μπορεί. Πρέπει να δοθούν, συνεπώς, προτεραιότητες.
– Οραμα για τη Θεσσαλονίκη μπορεί να αποτελέσει η EXPO;
– Εχω πιστέψει από την αρχή στην ιδέα αυτή που ξεκίνησε από αυτό το γραφείο, όταν υπουργός Ανάπτυξης ήταν ο Βενιζέλος. Η EXPO θα μπορούσε να είναι το αντίβαρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θα μπορούσε να είναι εκείνος ο μοχλός που θα δώσει τη δυνατότητα στην ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη να αναπτυχθούν με μια διαφορετική ταχύτητα. Ομως, δύσκολα φθάσαμε στην ομοφωνία. (σ.σ. σε τοπικό επίπεδο). Και τώρα παρόλο που είμαι μέσα και έχω και ευθύνη θέλω να τονίσω ότι μπορούμε να δουλέψουμε ακόμη πιο συστηματικά, ακόμη πιο γρήγορα. Εχουμε κάνει αρκετά πράγματα, οι πιθανότητές μας είναι σημαντικές και ακέραιες στον ενάμιση χρόνο που μας μένει μέχρι την ψηφοφορία. Ωστόσο, νομίζω ότι πολλά μπορούν και πρέπει να γίνουν και όχι μόνον στην προετοιμασία του φακέλου. Ενα πολύ μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχει η κυβέρνηση και κυρίως ο πρωθυπουργός σε επίπεδο λόγου και στήριξης προς τα έξω. Υπάρχει πολύ δουλειά που πρέπει να γίνει και από το υπουργείο Εξωτερικών ώστε να αυξήσουμε τις πιθανότητες επιτυχίας.
– Από τις προσπάθειες που έγιναν έως τώρα ποια είναι η αίσθηση που αποκομίσατε, έγιναν ουσιαστικά βήματα γι’ αυτόν τον στόχο;
– Θα πω μόνον το εξής. Ψηφοφορία Δεκέμβριος 2004. Εναρξη Εκθεσης Πρωτομαγιά 2008. Τρία χρόνια για να προετοιμασθεί η διοργάνωση, για να κάνουμε το Εxpo Village, το ExpoSite, να έχουμε έτοιμες τις υποδομές. Για τους Ολυμπιακούς είχαμε περίπου 8 χρόνια και με αρκετές δυσκολίες φθάνουμε στο τέλος. Με τις επικρατούσες συνθήκες είναι πολύ δύσκολο σε τρία χρόνια να ολοκληρωθούν τα έργα αυτά. Αρα, πρέπει να εκμεταλλευθούμε τον ενάμιση χρόνο μέχρι την ψηφοφορία, ανεξάρτητα αν είμαστε εμείς που θα κάνουμε την EXPO ή όχι. Κι αυτό δεν βλέπω να γίνεται ακόμη. Δυστυχώς, έχω τη βεβαιότητα ότι μέχρι να γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες κάθε ικμάδα της κυβέρνησης και κάθε δημόσιος πόρος θα πηγαίνει εκεί. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο, αφού βρισκόμαστε και σε άτυπη προεκλογική περίοδο. Βεβαίως, είναι σημαντικό για την Ελλάδα να κάνουμε πολύ καλούς Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά πρέπει να δούμε και την πραγματικότητα. Αρα χρειάζεται πολλή και πραγματική θέληση από την κυβέρνηση για να έχουμε ένα αίσιο τέλος για τη διεκδίκηση της EXPO τον Δεκέμβριο του 2004.
– Λέτε, δηλαδή, ότι διαγράφεται ο κίνδυνος να χάσουμε αυτήν την ευκαιρία; Είναι έτσι τα πράγματα;
– Θα πω μόνο ότι χρειάζεται πολλή και συστηματική δουλειά. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς να γίνονται οι απαραίτητες κινήσεις είναι μια μέρα χαμένη. Τώρα μπορούμε και θέλουμε.
