Αν έπρεπε να αναζητήσουμε καλές ειδήσεις από την Ευρωζώνη, αυτές θα αφορούσαν κατά κύριο λόγο την Ιρλανδία, η οποία επανέρχεται στους παλιούς καλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Στην Ισπανία, εντούτοις, η κατάσταση φαίνεται διαφορετική, δεδομένου ότι από τότε που η χώρα εντάχθηκε στην Ευρωζώνη η παραγωγικότητά της μειώνεται σε σταθερή βάση. Ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι προειδοποιεί τους Ισπανούς ότι θα διακυβεύσουν την ανάκαμψη εάν δεν επανεκλεγεί στις εκλογές, αύριο Κυριακή, ενώ οι αντίπαλοι του χρεώνουν τα όσα δεν διόρθωσε στην οικονομία – ωστόσο, επί των ημερών του εξισορροπήθηκε ο προϋπολογισμός και η οικονομία άρχισε και πάλι να αναπτύσσεται.
Οι αναλυτές θυμήθηκαν ξανά μία παλαιά έκφραση, η οποία παρομοίαζε την Ιρλανδία με τις «ασιατικές τίγρεις», και την επανέφεραν στο προσκήνιο. Την χαρακτηρίζουν «κελτική τίγρις». To τρίτο τρίμηνο η οικονομία της αναπτύχθηκε με το εντυπωσιακό 7% σε ετήσια βάση έναντι προβλέψεων για 6%.
Το 7% θεωρείται ο υψηλότερος ρυθμός από το 2000 και μετά. Είναι αξιοσημείωτο πως με τα δεδομένα αυτά το ΑΕΠ της Ιρλανδίας είχε τετραπλάσια αύξηση από το αντίστοιχο της Ευρωζώνης του 1,6% για την ίδια περίοδο. Κατά τον Οστιν Χιουζ, οικονομολόγο της KBC Groep στο Δουβλίνο, η οικονομία ετοιμάζεται να παρουσιάσει τη δυναμικότερη ανάπτυξή της από το 2000, οπότε και είχε εκτιναχθεί στο 10,2%.
Είναι προφανές ότι ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Εντα Κένι, ο οποίος σε τέσσερις μήνες έχει εκλογές, θα βασίσει την εκστρατεία του στην ανάκαμψη της οικονομίας. Η Ιρλανδία λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της διάλυσης των τραπεζών της βυθίστηκε στη χειρότερη ύφεση μετά τον πόλεμο και εντάχθηκε σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Τώρα «τρέχει» με τον πιο γρήγορο ρυθμό στην Ευρωζώνη και αυτό συμβαίνει δεύτερη χρονιά διαδοχικά. Η απασχόληση αυξάνεται 3% τον χρόνο, η ιδιωτική κατανάλωση 3,6% και οι εξαγωγές 12%.
Στην περίπτωση της Ισπανίας, ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι επανέφερε στην οδό της ανάπτυξης την οικονομία ήδη από το 2011 και αποκατέστησε την ευρυθμία του τραπεζικού συστήματος. Οι δε εξαγωγές αυξάνονται και ισοδυναμούν με το ένα τρίτο του ΑΕΠ, κάτι το οποίο στην Ευρωζώνη μόνο η Γερμανία εμφανίζει. Ωστόσο, ενώ μείωσε το έλλειμμα, διόγκωσε τον δημόσιο δανεισμό. Συνολικά από τις αρχές του 2015 έφθασε τα 2,7 τρισ. ευρώ. Το δημόσιο χρέος της Ισπανίας εν συγκρίσει με το 2007, οπότε και ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, έχει τριπλασιαστεί. Η χώρα εξακολουθεί να είναι εκτεθειμένη σε κλυδωνισμούς της αγοράς, που γεννούν μία κρίση, παρατηρούν αναλυτές.
Κατά τον κ. Ραχόι, φέτος και πέρυσι δημιουργήθηκαν 1 εκατομμύριο θέσεις εργασίας και έως το 2017 θα υπάρξουν 500.000 ακόμη. Ωστόσο η πλειονότητά τους είναι σε εποχική βάση χωρίς πλαίσιο ασφάλειας, ώστε οι εργαζόμενοι να δημιουργήσουν οικογένεια ή να ξεκινήσουν τη δική τους ζωή, ενώ οι εργοδότες δεν παρέχουν κίνητρα για ανάπτυξη δεξιοτήτων. Tα 2,2 εκατ. από τα 18 εκατ. των εργαζομένων στην Ισπανία κερδίζουν λιγότερα από το 60% του μέσου μισθού, ενώ και ο μέσος μισθός είναι από τους χαμηλότερους στη Δυτική Ευρώπη. Αρνητικά στην παραγωγικότητα λειτουργεί και ο υψηλός αριθμός των μακροπρόθεσμα ανέργων στα 2,5 εκατ., αλλά και το ότι η Ισπανία έχει το μεγαλύτερο ποσοστό σχολικής διαρροής στην Ε.Ε. με το 25% των νέων 18-24 ετών να μην έχουν τελειώσει το λύκειο. «Η Ισπανία χρειάζεται να κάνει παραγωγικότερους τους εργαζομένους της και όχι φθηνότερους, όπερ σημαίνει πως χρειάζονται επενδύσεις στην εκπαίδευση και την κατάρτιση», παρατηρεί ο Μιγκέλ Καρδόσο, ανώτατος οικονομολόγος της Banco Bilbao Vizcaya Argentaria.
