Την ενίσχυση της υπάρχουσας δομής στενού ελέγχου και συντονισμού της οικονομικής πολιτικής των κρατών-μελών της Ευρωζώνης προβλέπει το γαλλογερμανικό σχέδιο που θα συζητηθεί μαζί με τις προτάσεις των υπολοίπων κρατών-μελών στη σύνοδο κορυφής στις 25-26 Ιουνίου στις Βρυξέλλες. Το σχέδιο δεν περιλαμβάνει, προς το παρόν, ριζοσπαστικές αλλαγές η εφαρμογή των οποίων να απαιτεί αναθεώρηση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών αλλά μάλλον αποτελεί προσπάθεια συντηρητικής διαχείρισης των προβλημάτων μέχρι να ολοκληρωθεί ο τρέχων πολιτικός κύκλος με τις εκλογές σε Γαλλία και σε Γερμανία το 2017.
Τις γαλλογερμανικές προτάσεις, οι οποίες είχαν πρωτοδεί το φως της δημοσιότητας στις 26 Μαΐου, επανέφερε χθες στην ελληνική επικαιρότητα η γερμανική εφημερίδα Die Zeit, παρουσιάζοντας γαλλογερμανικό κοινό κείμενο τριών σελίδων. Μεταξύ των προτάσεων που θα καταθέσουν Βερολίνο και Παρίσι στη σύνοδο κορυφής ξεχωρίζουν αυτή που αφορά την υιοθέτηση τακτικών συνόδων των ηγετών της Ευρωζώνης και την ενίσχυση του Eurogroup, «περιλαμβανομένης της ενίσχυσης του προέδρου του και των πόρων που αυτός διαθέτει», αναφέρει η Die Zeit. Ενδιαφέρον έχει και η πρόταση για τη δημιουργία «ειδικών δομών στο ευρωκοινοβούλιο», οι οποίες θα αφορούν αποκλειστικά τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Ουσιαστικά δηλαδή ξεχωριστό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την Ευρωζώνη. Παράλληλα, κάθε χρόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα παρουσιάζει προτάσεις για την οικονομική πολιτική που θα ακολουθούν τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, όπως κάνει μέχρι σήμερα για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι προτάσεις της Κομισιόν «θα επικυρώνονται κάθε χρόνο από τη σύνοδο των ηγετών των κρατών-μελών της Ευρωζώνης», αναφέρει η Die Zeit.
Ουσιαστικά Βερολίνο και Παρίσι προτείνουν την εφαρμογή μικροαλλαγών στις ήδη υπάρχουσες Συνθήκες που τροποποιήθηκαν στο απόγειο της κρίσης την περίοδο 2010-2011. Αποκορύφωμα των προσπαθειών να γραφτούν νέοι κανόνες ώστε να ενισχυθεί ο κεντρικός έλεγχος επί των κρατών της Ευρωζώνης αποτελεί η λεγόμενη Δημοσιονομική Συνθήκη που συμφωνήθηκε τον Δεκέμβριο του 2011, η οποία όμως δεν αποτελεί ακόμη Ευρωπαϊκή Συνθήκη, αλλά διακρατική συμφωνία. Η Δημοσιονομική Συνθήκη προβλέπει, μεταξύ άλλων, σχεδόν μηδενικό έλλειμμα (σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό όριο του 3% του ΑΕΠ) και οι διατάξεις της είναι «υποχρεωτικές» για όλα τα κράτη-μέλη του ευρώ. Και οι νέες προτάσεις Βερολίνου και Παρισίων θα είναι «υποχρεωτικές» για όλα τα κράτη- μέλη του ευρώ και για όσα φιλοδοξούν να ενταχθούν σε αυτό.
Η Die Zeit αναφέρει πως οι νέες γαλλογερμανικές προτάσεις μοιάζουν αρκετά με τις προτάσεις Σόιμπλε από τη δεκαετία του 1990 περί δημιουργίας Ευρώπης δύο ταχυτήτων όπου θα ηγούνται οι χώρες που είναι πρόθυμες να σχηματίσουν έναν λεγόμενο «πυρήνα» και θα ακολουθούν με χρονική καθυστέρηση οι υπόλοιπες χώρες. Στο μεσοδιάστημα η Ευρωζώνη έχει εξελιχθεί σε ένα είδους «πυρήνα» της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τα μέλη της να συντονίζονται (ακουσίως ή εκουσίως) πολύ πιο στενά μεταξύ τους και βεβαίως να υπόκεινται σε πολύ πιο αυστηρό έλεγχο από τους εταίρους τους (Eurogroup) και από την Κομισιόν. Απ’ ό,τι φαίνεται οι νέες προτάσεις Γερμανίας και Γαλλίας για την ενίσχυση της Ευρωζώνης δεν περιλαμβάνουν τίποτε ριζικά νέο. Καμία από τις προτάσεις που είχαν καταθέσει πέρυσι οι τέσσερις θεσμικοί πρόεδροι της Ε.Ε. (Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Κομισιόν, ΕΚΤ και Eurogroup) όπως τα ευρωομόλογα, ουσιαστικός προϋπολογισμός για την Ευρωζώνη που να επιτρέπει μεταφορές πόρων σε περιόδους κρίσεων, ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης μέσω της εγγύησης των ασφαλισμένων καταθέσεων από την ΕΚΤ δεν περιλαμβάνεται στα άμεσα σχέδια της Γερμανίας. Και της Γαλλίας, βεβαίως.
