Η Ευρωζώνη βγήκε από την εντατική και την μετέφεραν σε κανονικό θάλαμο νοσηλείας. Οπως συμβαίνει συχνά με τους ασθενείς, το ερώτημα είναι πώς να τους πείσεις να συνεχίσουν να παίρνουν τα φάρμακα τώρα που πέρασε ο άμεσος κίνδυνος. Η Γερμανία έχει μια ιδέα. Τον περασμένο Δεκέμβριο έπεισε τους υπόλοιπους να δεχθούν επί της αρχής ότι οι κυβερνήσεις (εξαιρουμένων όσων εφαρμόζουν Μνημόνιο) θα πρέπει να υπογράφουν συμβόλαια με τα οποία δεσμεύονται να μεταρρυθμίσουν την αγορά εργασίας τους, να ανοίξουν τις αγορές προϊόντων και να βελτιώσουν την αποδοτικότητα του δημοσίου τομέα τους. Το πρόβλημα είναι ότι οι ηγέτες δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει τι θα προσφέρουν σε αντάλλαγμα για την υπογραφή των νέων συμβολαίων. Μια επιλογή θα ήταν να πείσουν τις χώρες με χαμηλότερο κόστος χρηματοδότησης να μοιραστούν ορισμένα από τα κέρδη τους με τις χώρες που πληρώνουν υψηλότερα επιτόκια. Ορίστε πώς θα μπορούσαν να λειτουργήσουν τα «ευρωεπιτόκια».
Στο τέλος κάθε χρόνου θα υπολογίζεται το κόστος όλων των ομολόγων που εξέδωσαν χώρες που υπογράφουν τα συμβόλαια «ανάπτυξης, απασχόλησης και ανταγωνιστικότητας». Στη συνέχεια θα υπάρχει μεταφορά μετρητών από αυτούς που δανείστηκαν φθηνά σε αυτούς που δανείστηκαν ακριβά. Το ποσό που θα μεταφέρεται θα πρέπει να μειώνει αλλά όχι να εξανεμίζει τη διαφορά στο κόστος χρηματοδότησης μεταξύ των δύο ομάδων χωρών. Στην αρχή θα πρέπει να καλύπτονται μόνο τα ομόλογα που εκδόθηκαν εκείνη τη χρονιά, αλλά στη συνέχεια θα προστίθενται και τα νέα ομόλογα ώστε στο τέλος να καλύπτονται οι εκδόσεις επτά ετών. Τα ευρωεπιτόκια θα ήταν ελκυστική ιδέα για αρκετούς λόγους. Πρώτον, είναι εύκολο να υπολογιστεί αντικειμενικά πόσα χρήματα βάζουν οι χώρες που πληρώνουν χαμηλά επιτόκια και πόσα παίρνουν οι χώρες που πληρώνουν υψηλά επιτόκια. Δεύτερον, με αυτό το σχέδιο θα υπάρξει αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, χωρίς όμως να υπάρχει εγγύηση για το χρέος, πρόβλημα που έχει καταδικάσει την ιδέα των ευρωομολόγων. Τρίτον, επειδή τα ευρωεπιτόκια θα υπολογίζονται κάθε χρόνο, υπάρχει ισχυρό κίνητρο ώστε οι χώρες να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν τις μεταφορές χρημάτων. Αν δεν το κάνουν, θα χάνουν τα χρήματα. Τέταρτον, χώρες όπως η Γερμανία πιθανότατα απολαμβάνουν χαμηλά επιτόκια δανεισμού εν μέρει επειδή θεωρούνται ασφαλή καταφύγια, με άλλα λόγια ευνοούνται εξαιτίας των δεινών που περνούν οι γείτονές τους. Επιστροφή μέρους του κέρδους θα ήταν δίκαιη. Πέμπτον, οι χώρες της περιφέρειας θα έχουν διπλό κέρδος. Οχι μόνο θα λαμβάνουν χρήματα κάθε χρόνο, αλλά και οι επενδυτές θα είναι πρόθυμοι να τις δανείσουν με χαμηλότερο επιτόκιο.
Το τελευταίο πλεονέκτημα είναι ότι τα ευρωεπιτόκια δεν θα είναι τόσο ακριβά. Ας υποθέσουμε ότι οι κυβερνήσεις συμφωνούν να καλύψουν τη μισή από την υπάρχουσα διαφορά στα επιτόκια δανεισμού για διάστημα επτά χρόνων ώστε οι μεταρρυθμίσεις να αποδώσουν. Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι οι χώρες της περιφέρειας θα δανείζονται με επιτόκιο κατά 0,5% χαμηλότερο απ’ ό,τι σήμερα χάρη στην αυξημένη εμπιστοσύνη των επενδυτών. Με δεδομένες αυτές τις υποθέσεις, το κόστος των ευρωεπιτοκίων τον πρώτο χρόνο θα ήταν 1,2 δισ. Τον έβδομο χρόνο το κόστος θα έφτανε μόλις τα 8,5 δισ.
Τα ευρωεπιτόκια θα μπορούσαν να θεωρηθούν συμπλήρωμα στην υπόσχεση της ΕΚΤ να κάνει «ό,τι χρειαστεί» για να εμποδίσει τη διάλυση του ευρώ. Θα ήταν επίσης ένα ωραίο καρότο που η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ θα μπορούσε να κουνήσει μπροστά στον Ματέο Ρέντσι όταν συναντήσει το νέο Ιταλό πρωθυπουργό.
