Τα τελευταία είκοσι χρόνια, οι μεγάλοι εξαγωγείς και έμποροι υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) παρουσίαζαν το καύσιμο ως την απόλυτη λύση για τις ενεργοβόρες αναδυόμενες οικονομίες. Καθώς οι ΗΠΑ και το Κατάρ επέκτειναν ραγδαία την εξαγωγική τους ικανότητα, οι ειδικοί προέβλεπαν ότι η παγκόσμια αγορά θα πλημμυρίσει με φθηνό LNG έως το 2030. Βασιζόμενες σε αυτή την υπόσχεση, οι αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας –η περιοχή που αναμένεται να ηγηθεί της παγκόσμιας αύξησης της ενεργειακής ζήτησης για τον επόμενο μισό αιώνα– διαμόρφωσαν τις μακροπρόθεσμες εθνικές τους στρατηγικές γύρω από το φυσικό αέριο, βλέποντας σε αυτό το κλειδί για την ανάπτυξη και την αντικατάσταση του ρυπογόνου άνθρακα.
Ωστόσο, πέντε μήνες πολέμου στη Μέση Ανατολή κλόνισαν αυτή την πεποίθηση. Η αδυναμία διέλευσης των πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ απέκοψε απότομα τους Ασιάτες αγοραστές από το Κατάρ, τον βασικό προμηθευτή τους. Αντιμέτωποι με ένα οξύ σοκ εφοδιασμού, το οποίο επιδεινώθηκε από τις συγκρούσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Ασία στρέφονται πλέον σε κάθε διαθέσιμο εγχώριο πόρο, από τον άνθρακα και το αέριο μέχρι την αιολική, την ηλιακή και την πυρηνική ενέργεια, προκειμένου να θωρακιστούν από μελλοντικές αναταράξεις. Στις Φιλιππίνες, η Prime Infra, η οποία το 2023 κατασκεύασε υπεράκτιο τερματικό σταθμό LNG φοβούμενη την εξάντληση των τοπικών κοιτασμάτων, επανεξετάζει πλέον τις τοπικές πηγές. Τον Μάρτιο, λίγες εβδομάδες μετά το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράν που αύξησε τις τιμές και διέκοψε το 20% της παγκόσμιας προσφοράς LNG, το μεγαλύτερο ηλιακό έργο της χώρας άρχισε να τροφοδοτεί το δίκτυο.
Παρόμοιες αποφάσεις λαμβάνονται σε όλη την αναπτυσσόμενη Ασία. Χώρες όπως η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες και το Βιετνάμ αυξάνουν την παραγωγή άνθρακα, επιταχύνουν τα έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) και σχεδιάζουν τους πρώτους πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Ο βιετναμέζικος όμιλος Vingroup, λόγου χάρη, ακύρωσε την κατασκευή τερματικού σταθμού εισαγωγής LNG δισεκατομμυρίων δολαρίων, μετατρέποντας την έκταση σε κόμβο παραγωγής με βάση τις ΑΠΕ.
Πολλές ασιατικές χώρες ακολουθούν πλέον το παράδειγμα της Κίνας, η οποία επιχείρησε να απεξαρτηθεί από τις εισαγωγές βασιζόμενη στα εγχώρια αποθέματα άνθρακα, τις ΑΠΕ και την πυρηνική ενέργεια.
Αν και πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι η ζήτηση για LNG θα ανακάμψει μετά το τέλος του πολέμου, με την εταιρεία Shell να προβλέπει αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης κατά 65% έως το 2050, με οδηγό τη νότια και νοτιοανατολική Ασία, η τρέχουσα κρίση λειτουργεί ως σημείο καμπής. Ο Εντουαρντ Μακάρτιν, διευθύνων σύμβουλος της Energy World Corporation, η οποία αναπτύσσει έργα LNG και παραγωγής ενέργειας σε όλη την Ασία, είναι αισιόδοξος για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές. Το LNG μπορεί να εξισορροπήσει τη μεταβλητότητα των ανανεώσιμων πηγών, όπως η ηλιακή ενέργεια, υποστηρίζοντας την περιοχή στην απεξάρτησή της από τον άνθρακα. «Ηλιακή ενέργεια, υδροηλεκτρική ενέργεια, γεωθερμική ενέργεια, φυσικό αέριο και άνθρακας, τα χρειαζόμαστε όλα», σημειώνει.
Προς το παρόν, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στο υπουργείο Ενέργειας των Φιλιππίνων παρακολουθούν στενά τη σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο. Ο Μάικλ Σίνοκρουζ, διευθυντής του Γραφείου Ενεργειακής Πολιτικής και Σχεδιασμού, δήλωσε ότι η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο αναθεώρησης του εθνικού ενεργειακού της σχεδίου τις επόμενες δεκαετίες. «Δεν μπορούμε να βασιστούμε μόνο στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το σίγουρο είναι ότι η ενεργειακή κρίση έχει αφυπνίσει την αναπτυσσόμενη Ασία σχετικά με τη σημασία της ενεργειακής ανεξαρτησίας».
