Τελικά την Ημέρα της Βαστίλλης, 14η Ιουλίου, θα συνεχίσουμε να τη θυμόμαστε ως Ημέρα της Βαστίλλης και όχι ως ημέρα που οι ΗΠΑ έβαλαν διόδια στα Στενά του Ορμούζ. Σε λιγότερο από ένα 24ωρο ο πρόεδρος Τραμπ πήρε πίσω τα σχέδιά του για τέλη 20% στις διελεύσεις πλοίων. Σχεδόν αυτόματα οι διεθνές τιμές του πετρελαίου διόρθωσαν προς τα κάτω, σημάδι ότι η απόφαση είχε ληφθεί μάλλον χωρίς πολλή σκέψη. Σε μια χρονική στιγμή, μάλιστα, που ο νέος Αμερικανός κεντρικός τραπεζίτης για πρώτη φορά από την ανάληψη των καθηκόντων του άνοιγε τα χαρτιά του μιλώντας σε επιτροπή του Κογκρέσου.
Ο Κέβιν Γουόρς υποσχέθηκε να νικήσει τον πληθωρισμό εφαρμόζοντας την κατάλληλη νομισματική πολιτική, φράση που σε πολλούς προκάλεσε τη βεβαιότητα ότι σχεδιάζει να προχωρήσει σε αύξηση των επιτοκίων του δολαρίου το επόμενο διάστημα, τη στιγμή που είχε προσληφθεί από τον πρόεδρο Τραμπ για την ακριβώς αντίθετη δουλειά, να μειώσει τα επιτόκια. Παρά το γεγονός ότι επίσης χθες ανακοινώθηκαν στοιχεία για τον πληθωρισμό στις ΗΠΑ πολύ πιο ήπια από τις εκτιμήσεις κοντά στο 3,5%, ο νέος Αμερικανός κεντρικός τραπεζίτης υπενθύμισε ότι τα «μέλη της επιτροπής μας δεν έχουν καμία ανοχή στον επίμονα αυξημένο πληθωρισμό και μοιραζόμαστε μια αποφασιστική δέσμευση για την αποκατάσταση της σταθερότητας των τιμών».
Με τις τιμές των καυσίμων ανά γαλόνι στις ΗΠΑ να απογειώνονται ξανά τις τελευταίες μέρες, ο πρόεδρος Τραμπ δεν είχε πολλά περιθώρια κινήσεων και προφανώς δεν θέλει να δει τα επιτόκια να αυξάνονται. Αλλωστε, οι πολιτικές ανάγκες σε όλο τον δυτικό κόσμο είναι παρόμοιες. Ολοι αναζητούν σανίδα σωτηρίας από τον επίμονο πληθωρισμό, που ροκανίζει το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών και ακυρώνει στην πράξη κάθε πολιτική ενίσχυσης των αμοιβών των εργαζομένων.
Δεν είναι τυχαίο ότι από τις ΗΠΑ έως την Ευρώπη σχεδόν κάθε σημαντική οικονομική απόφαση περνάει μέσα από το φίλτρο της ακρίβειας. Οι πολίτες εδώ και καιρό ψηφίζουν με κριτήριο το πόσο κοστίζουν τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ ή ο λογαριασμός του ρεύματος. Αυτό εξηγεί γιατί ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ αναγκάστηκε να αναπροσαρμόσει την τακτική του.
Το ίδιο δίλημμα υπάρχει και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Κάθε παρέμβαση, κάθε φορολογική ελάφρυνση, κάθε παροχή αξιολογείται πλέον όχι μόνο με δημοσιονομικούς όρους, αλλά με βάση την επίδρασή της στις τιμές και στο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.
Η πραγματική αντιπολίτευση των κυβερνήσεων δεν βρίσκεται εδώ και καιρό στα έδρανα των κοινοβουλίων. Βρίσκεται στις τιμές των τροφίμων, της ενέργειας, των ενοικίων, των υπηρεσιών. Και απέναντι σε αυτήν την αντιπολίτευση, ακόμη και οι πιο ισχυροί ηγέτες αναγκάζονται να υποχωρήσουν.
