Τα κέντρα δεδομένων κατηγορούνται για την αύξηση των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος στην Αμερική. Αλλά το πραγματικό ζήτημα δεν είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη –και οι καταναλωτές γενικότερα– αυξάνει την κατανάλωση ενέργειας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι διαρθρωτικό και ξεκίνησε πολύ πριν από την τελευταία άνθηση των υποδομών. Οι μέσες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας για οικιακή χρήση αυξήθηκαν κατά 6% στις ΗΠΑ πέρυσι, περισσότερο από το διπλάσιο του πληθωρισμού.
Περίπου το ένα τρίτο των αμερικανικών νοικοκυριών δαπανά περισσότερο από το 5% του εισοδήματός του σε ηλεκτρική ενέργεια. Το 2025, τα αιτήματα αύξησης τιμολογίων που υπέβαλαν εταιρείες κοινής ωφέλειας οι οποίες ανήκουν σε επενδυτές έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο από το 1980, κάτι που είναι σαφώς προβληματικό. Αυτές οι αυξήσεις αποδίδονται συχνά στη νέα ζήτηση από κέντρα δεδομένων που τροφοδοτούν την κούρσα της τεχνητής νοημοσύνης.
Αλλά σε αρκετές πολιτείες που έχουν υποδεχτεί τεράστια κέντρα δεδομένων και τεράστιες νέες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όπως η Νεμπράσκα και η Βόρεια Ντακότα, οι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος των κατοίκων έχουν στην πραγματικότητα μειωθεί.
Εν τω μεταξύ, τα νοικοκυριά σε περιοχές όπως η Καλιφόρνια, όπου έχει σημειωθεί πολύ μικρότερη ανάπτυξη κέντρων δεδομένων, βλέπουν το κόστος ενέργειας να αυξάνεται πολύ πάνω από τον πληθωρισμό. Γιατί λοιπόν η αύξηση της ζήτησης μειώνει τους λογαριασμούς σε ορισμένα μέρη και τους αυξάνει σε άλλα; Δύο λέξεις: ανεπαρκή κίνητρα.
Επί δεκαετίες δεν υπάρχει στρατηγική για τη συντήρηση των υφιστάμενων δικτύων.
Επί δεκαετίες το αμερικανικό σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας ανταμείβει τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας για την κατασκευή νέων υποδομών και όχι για τη συνετή διαχείριση των υφιστάμενων περιουσιακών στοιχείων. Αλλά γιατί να αναβαθμίσουμε μια υπάρχουσα γραμμή ή να αναπτύξουμε λογισμικό αντί να δημιουργήσουμε νέες υποδομές; Η απάντηση δεν είναι τόσο σαφής. Το κίνητρο για μεγάλες κεφαλαιουχικές επενδύσεις είναι ενσωματωμένο και οι πελάτες πληρώνουν τον λογαριασμό καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής κάθε νέου περιουσιακού στοιχείου που κατασκευάζεται.
Την τελευταία δεκαετία αυτή η δυναμική έχει γίνει λιγότερο βιώσιμη λόγω της απότομης αύξησης του πληθωρισμού στον τομέα της ενέργειας. Από το 2019 ο πληθωρισμός, οι στενές αλυσίδες εφοδιασμού και τα αυξημένα τιμολόγια έχουν οδηγήσει την τιμή των μετασχηματιστών, οι οποίοι μεταφέρουν ηλεκτρική ενέργεια μεταξύ κυκλωμάτων, σε άνοδο κατά 89%. Οι τιμές των καλωδίων έχουν αυξηθεί κατά 152%. Αυτά τα κόστη θα μπορούσαν να εισρεύσουν στους λογαριασμούς των πελατών για δεκαετίες.
Ενα άλλο ζήτημα είναι το αυξανόμενο κόστος της κλιματικής αλλαγής. Στη Φλόριντα, ορισμένοι λογαριασμοί κοινής ωφέλειας έχουν πλέον επιβαρύνσεις «ανάκτησης κόστους από καταιγίδες». Με άλλα λόγια, η άνθηση των κέντρων δεδομένων αποκάλυψε και επιτάχυνε μια κρίση που είχε ήδη ξεκινήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κέντρα δεδομένων είναι άμοιρα ευθυνών. Μέχρι το 2024 η ζήτηση ισχύος για κέντρα δεδομένων κυμαινόταν σε μεγάλο βαθμό από 5 έως περίπου 200 MW, που ισοδυναμεί με τη ζήτηση περίπου 200.000 κατοικιών. Ωστόσο έχουν προταθεί πλέον τεράστιες νέες εγκαταστάσεις δεδομένων με ζήτηση ισχύος από 1.000 έως 5.000 MW και ορισμένες βρίσκονται ήδη υπό ανάπτυξη.
Τα ίδια τα κέντρα δεδομένων όμως μπορούν επίσης να αποτελέσουν μέρος της λύσης. Πιλοτικά έργα στην Αριζόνα και στη Βόρεια Καρολίνα έχουν δείξει ότι τα κέντρα δεδομένων μπορούν να σχεδιαστούν έτσι ώστε να αποφεύγεται η κατανάλωση ενέργειας από το δίκτυο κατά τη διάρκεια περιόδων υψηλής ζήτησης.
Τέλος, τα κέντρα δεδομένων –και άλλες νέες, μεγάλες ενεργοβόρες υποδομές– θα μπορούσαν επίσης να επωμιστούν ένα δίκαιο μερίδιο του ενεργειακού κόστους που προκαλούν, αντί να μετακυλίουν αυτό το κόστος στους οικιακούς φορολογουμένους.
