Το μίσος απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ) μπορεί να είναι το μόνο πράγμα στο οποίο συμφωνούν οι Αμερικανοί. Αλλά είναι ακραία απαισιόδοξοι. Μια έρευνα σε 24.000 ενηλίκους σε 30 χώρες διαπίστωσε ότι οι πολίτες σε όλες σχεδόν αυτές τις χώρες, πλούσιες ή φτωχές, βλέπουν την τεχνητή νοημοσύνη πιο ευνοϊκά από τους Αμερικανούς. Αυτό είναι εκπληκτικό για τους πολίτες μιας πλούσιας, προηγμένης οικονομίας που συνήθως υιοθετούν με ενθουσιασμό κάθε νέα τεχνολογία. Η βιομηχανία της τεχνολογίας λέει ότι η ανησυχία των Αμερικανών δεν είναι δικαιολογημένη. Τα μέσα ενημέρωσης σπέρνουν φόβο και παραπληροφόρηση. Αυτό καθιστά την απαισιοδοξία πρόβλημα επικοινωνίας. Αν διορθώσει κανείς τα μηνύματα και δώσει έμφαση στις αισιόδοξες φωνές, η υποστήριξη προς τις νέες τεχνολογίες θα αυξηθεί. Αν η αμερικανική απαισιοδοξία ήταν απλώς πολιτιστική ή ενημερωτική, θα συσχετιζόταν με την κατανάλωση των μέσων ενημέρωσης, τα επίπεδα εκπαίδευσης ή την πολιτική πόλωση. Αντίθετα, διαπερνά όλες αυτές τις κατηγορίες. Συσχετίζεται με τους θεσμούς της αγοράς εργασίας.
Ας δούμε την παγκόσμια εικόνα. Αν αντιστοιχίσουμε το κλίμα της τεχνητής νοημοσύνης με το εισόδημα και την αγορά εργασίας θα δούμε ένα μοτίβο. Οι φτωχότερες χώρες είναι αισιόδοξες για την ΑΙ: η Ινδονησία στο 76%, η Ταϊλάνδη στο 77% και το Μεξικό στο 63%. Οι πλούσιες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ολλανδία και το Βέλγιο δεν είναι. Αυτό σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από την οικονομική κατάσταση.
Σε χώρες με μαύρη οικονομία –όπου πολλοί άνθρωποι εργάζονται χωρίς συμβόλαια, παροχές ή νομική προστασία– η τεχνητή νοημοσύνη μοιάζει με μια σκάλα προς καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα που προηγουμένως ήταν διαθέσιμα μόνο σε όσους είχαν κεφάλαιο, εκπαίδευση και επίσημη απασχόληση. Ενας μικρός κατασκευαστής στην Γκουανταλαχάρα ή ένας πλανόδιος πωλητής στην Τζακάρτα δεν έχουν πολλά να χάσουν από την αναστάτωση που προκαλεί η τεχνητή νοημοσύνη και ενδεχομένως πολλά να κερδίσουν.
Στις πλούσιες χώρες με πιο επίσημες αγορές εργασίας, ωστόσο, η ΑΙ μοιάζει περισσότερο με ενέδρα. Απειλεί αυτό που ήδη έχουν οι άνθρωποι: σταθερή απασχόληση, προβλέψιμο εισόδημα και επαγγελματική θέση.
Ενώ η ΑΙ μπορεί να βοηθήσει αφηρημένα, οι άνθρωποι ανησυχούν περισσότερο για μια κοινωνικοοικονομική καταπακτή που ανοίγεται κάτω από τα πόδια τους και διαβρώνει αυτή τη σταθερότητα. Αλλά δεν αισθάνονται όλα τα πλούσια έθνη το ίδιο. Η Νορβηγία είναι πιο αισιόδοξη από τη Γαλλία και η Γερμανία περισσότερο από τον Καναδά. Αυτές οι χώρες έχουν γενικά παρόμοια επίπεδα εισοδήματος, επομένως το εισόδημα από μόνο του δεν εξηγεί την απόκλιση.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Στη Νορβηγία, η απώλεια της εργασίας σημαίνει ότι θα λάβει κάποιος περίπου το 67% των προηγούμενων μισθών σε επιδόματα ανεργίας ενώ αναζητεί την επόμενη θέση. Στη Γαλλία, είναι περίπου 66% και 60% στη Γερμανία. Το ασφαλιστικό σύστημα αντιμετωπίζει την ανεργία ως προσωρινή ταλαιπωρία. Οι ΗΠΑ πάλι πληρώνουν σημαντικά λιγότερα σε επιδόματα ανεργίας από ό,τι πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Και αυτό μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα, μέσω ενός συνονθυλεύματος κρατικών συστημάτων με εξαιρετικά ποικίλη γενναιοδωρία. Πολλοί εργαζόμενοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις. Οι εργαζόμενοι στις ΗΠΑ είναι πολύ πιο πιθανό να εξαντλήσουν τα επιδόματα ανεργίας πριν βρουν εργασία, ειδικά σε περιόδους ύφεσης. Οσοι έχουν χαμηλές αποταμιεύσεις μπορεί γρήγορα να περιέλθουν σε επισφαλή απασχόληση.
Η απώλεια της εργασίας στην Αμερική σημαίνει απώλεια εισοδήματος και υγειονομικής κάλυψης ταυτόχρονα, συχνά για μια ολόκληρη οικογένεια. Δεν είναι περίεργο που οι Αμερικανοί είναι απαισιόδοξοι για την τεχνητή νοημοσύνη. Η απαισιοδοξία τους είναι σε μεγάλο βαθμό ορθολογική, για μια τεχνολογία που προορίζεται να σπάσει το καταρρέον και απαρχαιωμένο κοινωνικό τους συμβόλαιο.
