Μόνο δύο ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τον πόλεμο των ΗΠΑ με το Ιράν. Πρώτον, πόσο πολύ θα χρειαστεί να καταπιεί την υπερηφάνεια του ο πρόεδρος Τραμπ για να τερματίσει αυτή τη σύγκρουση; Και δεύτερον, θα μπορέσει να βαφτίσει το… κοράκι που τρώει αστακό ή φιλέ μινιόν; Προσωπικά δεν έχω θέμα αν ο Τραμπ πρέπει να φάει… κοράκι, αν αυτό αναγκάσει το Ιράν να παραιτηθεί από τα περίπου 440 κιλά ουρανίου σχεδόν οπλικής ποιότητας. Θα αφαιρούσε την άμεση απειλή μιας ιρανικής βόμβας και αυτό θα ήταν πολύ καλό. Αλλά δεν με πείθει η ανοησία ότι ο Τραμπ έχει εξασφαλίσει μια τέλεια και «νόστιμη» συμφωνία.
Κατ’ αρχάς ο Τραμπ, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο θα μείνουν στην Ιστορία ως οι άνθρωποι που έδωσαν στο Ιράν μια δεύτερη πνοή ζωής ακριβώς όταν βρισκόταν σε μεγαλύτερη ένταση από ποτέ με τον ίδιο τον λαό του. Αυτό συμβαίνει επειδή ο μόνος τρόπος για να παραιτηθεί το Ιράν από το εμπλουτισμένο ουράνιο θα είναι στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που με την πάροδο του χρόνου θα άρει τον αποκλεισμό των ΗΠΑ στις εξαγωγές πετρελαίου και ολόκληρο το πλέγμα των οικονομικών κυρώσεων των ΗΠΑ στην Τεχεράνη. Αυτή η ανακούφιση θα προσέφερε στο καθεστώς μια τεράστια εισροή μετρητών που θα χρησιμοποιούσε για να εξαγοράσει –ή να συνεχίσει να καταστέλλει– τους αντιπάλους του στο εσωτερικό και να τροφοδοτεί τους αντιπροσώπους του σε Λίβανο, Ιράκ και Υεμένη. Ο Τραμπ και η ομάδα εθνικής ασφαλείας του δεν έκαναν κανέναν εμφανή σχεδιασμό πριν από τον πόλεμο, συνεπώς δεν κατάφεραν να προβλέψουν τι θα μπορούσε να κάνει το Ιράν με την πλάτη στον τοίχο. Το πρώτο ήταν να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, τη ζωτικής σημασίας οδό μεταφοράς πετρελαίου από την οποία περνάει περίπου το 20% του παγκόσμιου αργού πετρελαίου. Με λίγα μόνο drones, πυραύλους Κρουζ και τους Φρουρούς της Επανάστασης σε ταχύπλοα να πυροβολούν, το Ιράν ανακάλυψε ότι θα μπορούσε να οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία σε αδιέξοδο. Τώρα, και για πάντα, οι Ιρανοί θα γνωρίζουν ότι γνωρίζουμε ότι μπορούν να κλείσουν την πιο σημαντική πηγή πετρελαίου στον κόσμο όποτε θέλουν. Ισως ο Τραμπ να έπρεπε να ρωτήσει τον Χέγκσεθ πριν ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο τι θα γινόταν αν το Ιράν έκλεινε το Ορμούζ. Αυτό που επίσης δεν ρώτησε ποτέ ήταν τι θα γινόταν αν το Ιράν απαντούσε στις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ προσπαθώντας να χτυπήσει την πετρελαϊκή υποδομή των συμμάχων της Αμερικής στον Κόλπο. Αυτό ακριβώς έκανε. Μεταξύ άλλων, με επιθέσεις με drones και πυραύλους Κρουζ τον Μάρτιο κατέστρεψε το 17% της εξαγωγικής ικανότητας LNG του Κατάρ, απειλώντας τις προμήθειες σε Ευρώπη και Ασία.
Θεωρώ ακόμη πως τίποτα δεν θα βελτίωνε το μέλλον της Μέσης Ανατολής περισσότερο από το να ανατραπεί το τρομερό καθεστώς στην Τεχεράνη και να εξαλειφθούν οι πυρηνικές φιλοδοξίες του. Αλλά για να το πετύχει κανείς αυτό χρειαζόταν ένα πολύ εξελιγμένο σχέδιο. Πράγματι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έφεραν τεράστια στρατιωτική δύναμη και κατέστρεψαν τις πυρηνικές και συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν. Αυτά είναι καλά πράγματα. Και αν ο Τραμπ καταφέρει να βγάλει από τη χώρα το ουράνιο, αυτό θα ήταν ακόμη καλύτερο. Αλλά οι υποστηρικτές του δεν πρέπει να ξεγελιούνται. Ακόμη κι αν τα καταφέρει αυτά, θα πρέπει τώρα να τα πληρώσουμε δίνοντας σε ένα από τα χειρότερα καθεστώτα του κόσμου έναν μόνιμο ασφυκτικό έλεγχο στα κρίσιμα, παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου. Οπότε, σας παρακαλώ, μη μου πείτε ότι τρώει αστακό ή φιλέ μινιόν.
