Το πρόβλημα όχι απλώς λύθηκε, αλλά η χώρα «πέτυχε» 100% απορρόφηση του δανειακού σκέλους του Ταμείου Ανάκαμψης. Ολα αυτά με μία και μόνον απόφαση. Ηταν τόσο… εύκολο τελικά. Η κυβέρνηση, μπροστά στον κίνδυνο να μην απορροφηθούν τα χρήματα, αποφάσισε όσα δεν είχαν εξαντληθεί από τις τράπεζες, τρεις μήνες πριν από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας απορρόφησης, να τα μεταφέρει όλα στην Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα. Αυτή θα κάνει τη δουλειά από εδώ κι εμπρός για όσα έχουν μείνει.
Τι κι αν ώριμα επενδυτικά σχέδια ύψους 6-8 δισ. ευρώ ήταν έτοιμα να χρηματοδοτηθούν από τις τράπεζες. Τι κι αν αυτές οι επιχειρήσεις είχαν κάνει όλη τη διαδικασία, γραφειοκρατική και επενδυτική. Τι κι αν οι υπό ένταξη επιχειρήσεις δεν ξέρουν αν θα βρίσκονται στους δικαιούχους των νέων προγραμμάτων της αναπτυξιακής, δεδομένου ότι αλλάζει η κατεύθυνση των χρημάτων με προορισμό τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση αποφάσισε τον «ξαφνικό θάνατο» όλων των επιχειρηματικών χρηματοδοτήσεων (και του «Σπίτι μου ΙΙ») στα τέλη Μαΐου αντί στα τέλη Αυγούστου που προβλεπόταν αρχικά. Και ξαφνικά, ο πολιτικός κύκλος άρχισε να επηρεάζει την οικονομία, αν και η κυβέρνηση λέει ότι το γεγονός πως θα μεταφέρονταν 2 δισ. δανείων στην Αναπτυξιακή ήταν γνωστό. Προφανώς όχι σε αυτούς που θα έπρεπε.
Οπως δήλωσε χθες δεικτικά μιλώντας στον «Κύκλο Ιδεών» ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank Φωκίων Καραβίας, «μάλλον ο συντονισμός μεταξύ της πολιτείας, των τραπεζών και των επιχειρηματιών δεν ήταν ο καλύτερος δυνατός».
Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ακόμη πιο σκληρή, όπως ο ίδιος περιέγραψε. Δεκάδες επενδύσεις μπήκαν στον «πάγο», κάποιες αναγκαστικά θα ακυρωθούν, άλλες θα καλυφθούν αποκλειστικά από τραπεζικό δανεισμό, με υψηλότερο επιτόκιο σε σχέση με τα σχεδόν μηδενικού επιτοκίου δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης.
Το επιχείρημα του αρμόδιου αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας Νίκου Παπαθανάση ήταν ότι όλα έγιναν καθώς η Ελλάδα έπρεπε να δηλώσει το ακριβές ποσό που θα χρησιμοποιήσει από τα δάνεια. Και αν δεν λέγαμε το ακριβές ποσό, τότε αντιμετωπίζαμε τον κίνδυνο προστίμου ύψους 750 εκατ. ευρώ, που θα μας επηρέαζε δημοσιονομικά. Λογική φαίνεται ως σκέψη, αν αντιμετωπίζεις τον κίνδυνο ενός μεγαλύτερου προβλήματος, να προσπαθείς να το λύσεις δημιουργώντας ένα μικρότερο. Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί την απειλή προστίμου να τη μάθαμε τον Μάιο. Δεν μπορεί να μην είχε γίνει εγκαίρως η απαραίτητη ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών και των επενδυτών. Στο τέλος τέλος, έχουμε τόση περίσσεια επενδύσεων που με μια απόφαση τους γυρνάμε την πλάτη;
