Πρώτα ξεκαθάρισε τα του οίκου του. Κατόπιν, ευνοήθηκε -οικονομικά- από τη συγκυρία στη διεθνή αγορά ενέργειας. Επειτα από αυτό, ο «νοικοκύρης» του Κρεμλίνου άρχισε να σχεδιάζει πολιτικές και να υλοποιεί κινήσεις στρατηγικής σημασίας. Με το βλέμμα στραμμένο στην Ευρώπη, με την οποία διατηρεί επί αιώνες σχέσεις αγάπης και μίσους, πριν περάσουν δύο δεκαετίες από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, η Ρωσία ανακάμπτει δυναμικά στη διεθνή σκηνή.
«Μικρές» κινήσεις, όπως η ανάθεση της προεδρίας στον πρώην καγκελάριο, Γκέρχαρντ Σρέντερ, θυγατρικής εταιρείας της Gazprom, η οποία θα αναπτύξει αγωγό στη Βαλτική, για την απ’ ευθείας μεταφορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία στη Γερμανία ή η πρόωρη -το καλοκαίρι του 2006- αποπληρωμή του χρέους που κληροδοτήθηκε στη Ρωσία από την πρώην Σοβιετική Ενωση, άρχισαν να δίνουν τη θέση τους σε ολοένα και πιο μεγάλες και εντυπωσιακές. Απαιτώντας να ισχύσουν οι «κανόνες της αγοράς» ως προς τις τιμές διάθεσης των ρωσικών ενεργειακών πόρων στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία, οι οποίες διατηρούσαν προηγουμένως προνομιακή σχέση, η κυβέρνηση Πούτιν δεν δίστασε να απειλήσει την ίδια την Ευρώπη με το ενδεχόμενο διακοπής των προμηθειών της φυσικού αερίου. Την ίδια ώρα, η Μόσχα ολοκλήρωνε τους σχεδιασμούς των νέων αγωγών της επιτυγχάνοντας με αυτούς τόσο να πείσει την Ευρώπη για την αξιοπιστία της ως προμηθεύτρια της πλειοψηφίας των αναγκών της σε αέριο, όσο και να μειώσει την εξάρτησή της -σε ό,τι αφορά τις προσβάσεις προς την ευρωπαϊκή αγορά, ήτοι τους αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου- από παράγοντες που δεν μπορούσε εύκολα να ελέγξει.
Λίγο αργότερα, την ώρα που η ευρωπαϊκή Airbus κλυδωνιζόταν από σωρεία απειλητικών προβλημάτων, η Μόσχα αποκτούσε το 5,02% της μητρικής της, EADS, διαθέτοντας περισσότερα από ένα δισ. δολάρια. Προφανώς ως συνέχεια της κίνησης αυτής αλλά και εν μέσω της χειροτέρευσης των αμερικανορωσικών σχέσεων το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τα αμερικανικά σχέδια για την ανάπτυξη συστοιχίας πυραύλων στην Πολωνία και συστήματος ραντάρ στη Δημοκρατία της Τσεχίας, για την αντιμετώπιση κρατών που η Ουάσιγκτον θεωρεί εχθρικά, όπως το Ιράν και τη Β. Κορέα, την εβδομάδα που πέρασε η Aeroflot γύρισε την πλάτη στην Boeing. Εχοντας αποφασίσει προηγουμένως την αγορά αεροσκαφών από τον αμερικανικό κολοσσό, η Aeroflot ανακοίνωσε ότι η παραγγελία, συνολικής αξίας 4,4 δισ. δολαρίων, θα δοθεί στην Airbus. Σε μια ακόμη επιμέρους κίνηση, η οποία επιβεβαιώνει τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό», εκείνος ο οποίος εγκαινίασε την Πέμπτη μαζί με τη καγκελάριο, κ. Μέρκελ, τη μεγαλύτερη στον κόσμο έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής τεχνολογίας, της CeBIT που πραγματοποιείται στο Αννόβερο, δεν ήταν άλλος από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Πούτιν, κ. Σεργκέι Ναρίσκιν. Τα σχέδια της Ρωσίας σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών είναι μεγάλα και δεν θα μπορούσαν να σηματοδοτηθούν καλύτερα από τη φετινή παρουσία της χώρας στη CeΒΙΤ…
Την ώρα που ο πόλεμος στο Ιράκ κοστίζει στην Ουάσιγκτον περί τα 1,2 τρισ. δολάρια, η Ευρώπη, κλείνοντας σε λίγες ημέρες τα 50 χρόνια από τη έναρξη της μακράς πορείας προς την ενοποίησή της, αποτελεί εκ νέου πεδίο διεκδικήσεων -ή σε σύγχρονους όρους, ενδιαφέροντος- τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας. Ασφαλώς, τα δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα που διαμόρφωσαν την πραγματικότητα του τελεταίου μισού του εικοστού αιώνα.
Σε αυτόν τον γύρο οι ΗΠΑ είναι η πλέον υπερχρεωμένη χώρα στον πλανήτη, ενώ η Ρωσία δεν βγαίνει από έναν καταστροφικό πόλεμο αλλά από μία δεκαετία αναδιάρθρωσης, εξυγίανσης και σχεδιασμού. Οπλισμένη με τους ενεργειακούς πόρους της, με το αποκαλούμενο Ταμείο Σταθεροποίησης των -μέχρι την 1η Μαρτίου- 103,6 δισ. δολαρίων, στο οποίο αποταμιεύονται κεφάλαια από τις πωλήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, με τα συναλλαγματικά και σε χρυσό αποθέματά της των έως προ ημερών 317,3 δισ. δολαρίων, η Ρωσία κάνει μία νέα αρχή. Χωρίς να υποτιμάται η αμερικανική υπερδύναμη, οι προοπτικές της Ρωσίας σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη μιας σχέσης σε νέα βάση με την Ευρώπη, κρίνονται πολλά υποσχόμενες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίες εξελίξεις, όπως αυτής της εβδομάδος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο πρόεδρος Πούτιν είχε τρεις σημαντικούς λόγους για να εορτάσει: πρώτον, τη σύναψη αριθμού συμφωνιών με τον πρωθυοπυργό της Ιταλίας, Ρομάνο Πρόντι, συμπεριλαμβαμένου ακόμη και σχεδίου για την ανάπτυξη ενός νέου αεροσκάφους, του Superjet-100 από την Αlenia και την Sukhoi· δεύτερον, την υπογραφή της συμφωνίας για την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης· τρίτον, την απόφαση της κυβέρνησης της Ουγγαρίας να αποσυρθεί από την κοινοπραξία κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Nabucco, που θα ενώσει την Τουρκία με την Αυστρία, μεταφέροντας φυσικό αέριο από την Κασπία στην Ευρώπη, και να υιοθετήσει τα σχέδια της ρωσικής Gazprom, για την ανάπτυξη του αγωγού Blue Stream, μέσω του οποίου η Ρωσία θα διασφαλίσει την κυρίαρχη θέση της στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας.
