Ετος αφύπνισης της «ρωσικής αρκούδας» θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, μεταξύ άλλων, το 2005. Ενας συνδυασμός «φιλικότητας» προς τη διεθνή επενδυτική κοινότητα και επίδειξης κρατικής πυγμής σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των στρατηγικής σημασίας ενεργειακών πόρων διατήρησε και πέρυσι αμείωτο το ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα, εντός και εκτός του Κρεμλίνου. Βάσει προκαταρκτικών εκτιμήσεων, η Ρωσία κατόρθωσε να παρουσιάσει καλύτερες από τις αναμενόμενες επιδόσεις στην οικονομία της, με τον πληθωρισμό να προβλέπεται πως θα διαμορφωθεί εντός των στόχων της κυβέρνησης περί 11-11,5%, το ΑΕΠ να αυξάνεται κατά 6,2% και τους οικονομολόγους να προσδοκούν ανάλογες τάσεις και για το 2006.
Ομως, οι εξελίξεις που θα δικαίωναν πραγματικά τον τίτλο της ενδιαφέρουσας χρονιάς για τη χώρα υπήρξαν πολιτικοοικονομικές. Με «αιχμή του δόρατος» την ενέργεια -η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο στον κλάδο αυτό-, το 2005 είδε τη Μόσχα να κλιμακώνει τον «πόλεμο» κατά των ολιγαρχών, ολοκληρώνοντας την καταστροφή του πρώην κολοσσού YUKOS. Να συμμετέχει σε νέες δραστηριότητες, όπως εκείνη του υγροποιημένου φυσικού αερίου, αλλά και να εμπλέκεται σε έριδα για τις τιμές του φυσικού αερίου με την Ουκρανία, σε μια υπόθεση που απειλεί να πλήξει τις τεράστιες εξαγωγές της προς τη δυτική Ευρώπη. Να αίρει εμπόδια για τη συμμετοχή ξένων στο μονοπώλιο φυσικού αερίου της, Gazprom. Αλλά και να δρομολογεί την ανάκτηση του ελέγχου του ίδιου κολοσσού, με ξένη χρηματοδότηση. Και τέλος, να επιχειρεί μείωση της εξάρτησής της από τους ενεργειακούς πόρους, οδεύοντας προς ολοκλήρωση του σχεδιασμού προγράμματος παροχής κινήτρων προς ξένους επενδυτές σε τομείς πλην του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Καθόλου άσχημα…
