Τα γεράκια της Ουάσιγκτον μπορεί να μπουν στον πειρασμό να θεωρήσουν προδοσία την προταθείσα συμφωνία εξαγωγών ύψους 40 δισ. δολαρίων (40,7 δισ. ευρώ) της Ρωσίας με το Ιράκ. Ομως, η ήρεμη αντίδραση της κυβέρνησης είναι η απολύτως αρμόζουσα. H Ρωσία είναι σύμμαχος στη μάχη κατά της τρομοκρατίας και της εξάπλωσης όπλων μαζικής καταστροφής. Θα πρέπει, όμως, ν’ αντιμετωπίζεται ως ανεξάρτητη δύναμη με συμφέροντα που πρέπει να προστατεύσει. Και η Δύση θα πρέπει να θυμάται ότι οι φιλοδυτικές πολιτικές του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν παραμένουν επαχθείς για πολλούς Ρώσους.
Ο κ. Πούτιν βελτιώνει πλέον τις σχέσεις με τα τρία κράτη που χαρακτήρισε πέρυσι «άξονες Κακού» ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους: το Ιράκ, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα. H συμφωνία με το Ιράκ συμπίπτει με την πρόοδο των οικονομικών συνομιλιών με το Ιράν και την προγραμματισμένη επίσκεψη του Βορειοκορεάτη Κιμ Γιονγκ-Ιλ στη Ρωσία. Στην Ουάσιγκτον, ίσως αυτό να μοιάζει με έλλειψη πίστης. Ομως, η Δύση πρέπει να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στις πραγματικές και τις άσκοπες απειλές. H συμφωνία με το Ιράκ είναι λιγότερο σημαντική απ’ όσο φαίνεται, καθώς εντάσσεται στο πλαίσιο των περιορισμών που θέτουν οι κυρώσεις του OHE κατά της Βαγδάτης. H συμφωνία το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει το στάτους κβο.
Πραγματικός στόχος της Μόσχας είναι να δείξει στην Ουάσιγκτον ότι έχει πραγματικά οικονομικά συμφέροντα στο Ιράκ – συμφέροντα που θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν αν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να επιβάλουν αλλαγή καθεστώτος εκεί. Δεδομένης της αδύναμης κατάστασης της ρωσικής οικονομίας, αυτό είναι λογικό. Οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ δεν θα πρέπει να ανησυχούν για τις επαφές της Ρωσίας με τη Βόρεια Κορέα. Το ταξίδι του κ. Κιμ στη Μόσχα, πέρυσι, δεν απέφερε σημαντικές αλλαγές. Ούτε η φετινή επίσκεψή του στη ρωσική Απω Ανατολή.
Το Ιράν είναι διαφορετική περίπτωση, καθώς συνιστά πραγματική σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. H μεν βλέπει τη χώρα αυτή ως πλούσια εμπορική εταίρο και παράγοντα σταθερότητας στην προβληματική Κεντρική Ασία. Οι δε θεωρούν την Τεχεράνη πηγή τρομοκρατίας και εξάπλωσης των πυρηνικών. Ανησυχούν ιδιαίτερα για τα σχέδια της Μόσχας να επεκτείνει τις εξαγωγές πυρηνικής τεχνολογίας στο Ιράν. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι δικαίως αμφισβητούν αυτές τις προτάσεις. Είναι, ωστόσο, λιγότερο σαφές αν η γενικότερη προσέγγισή τους για την Τεχεράνη είναι ορθή. Οι ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Βρετανίας και της Γαλλίας, υιοθετούν λιγότερο εχθρική άποψη.
Η Μόσχα έχει προχωρήσει σε διάφορες δυσάρεστες παραχωρήσεις στο πλαίσιο της πρόσφατης υιοθέτησης φιλοδυτικών πολιτικών, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την αποδοχή της επέκτασης του NATO. O κ. Πούτιν δεν έχει λάβει κάτι σημαντικό για αντάλλαγμα. H κυβέρνηση των ΗΠΑ απέτυχε ακόμα και να τερματίσει τις εμπορικές κυρώσεις Τζάκσον – Βάνικ – τους ψυχροπολεμικούς κανόνες που τιμωρούσαν τη Ρωσία για κατασταλτικές πολιτικές μετανάστευσης. H Ουάσιγκτον θα πρέπει να παρακολουθήσει από κοντά τις διαπραγματεύσεις της Ρωσίας με «δύσκολες» χώρες. Θα πρέπει, όμως, και να παράσχει στον κ. Πούτιν «χώρο να αναπνεύσει».
