Η ανεργία υποχώρησε τον Ιούνιο στο 8%, από 9,2% ένα χρόνο πριν, κινούμενη στα χαμηλότερα ποσοστά των τελευταίων δεκαετιών, διανύοντας μια διαδρομή που δύσκολα συναντάς στον δυτικό κόσμο άνω των 20 μονάδων πτώσης. Το πρόβλημα είναι ότι για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια κατέγραψε μικρή άνοδο από το 7,8% του Μαΐου, δείχνοντας σημάδια σταθεροποίησης στα ιστορικά επίπεδα ανεργίας της ελληνικής οικονομίας.
Το γεγονός δεν δημιουργεί σοβαρή ανησυχία, καθώς το ισοζύγιο των προσλήψεων παραμένει εξαιρετικά θετικό, η ζήτηση για εργαζομένους στη βιομηχανία, στις κατασκευές, στο λιανεμπόριο, στον τουρισμό παραμένει μεγαλύτερη από την προσφορά εργαζομένων.
Το θέμα είναι ότι απλώς τελείωσε η εύκολη δουλειά και αυτό δεν είναι θέμα ενός υπουργείου (στο Εργασίας έγινε εξαιρετική δουλειά), ενός υπουργού ή μιας υπηρεσίας. Εδώ χρειάζεται να γίνουν πολύ περισσότερα. Οσο η ανεργία έπεφτε από το 28% στο 8%, η ανάκαμψη της οικονομίας, ο τουρισμός, οι υπηρεσίες και τα προγράμματα απασχόλησης αρκούσαν για να δημιουργούν νέες θέσεις. Από εδώ και πέρα, όμως, τα πράγματα αλλάζουν.
Από εδώ και πέρα θα υποχωρεί μόνο αν αλλάζει η ελληνική οικονομία.
Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση. Η ανεργία των νέων, που είχε εκτοξευθεί την προηγούμενη δεκαετία, δείχνει να παίρνει ξανά την ανιούσα με ποσοστό υπερδιπλάσιο του συνολικού (19,5%). Το δεύτερο, ωστόσο, και σημαντικότερο καμπανάκι ήρθε από την τριμηνιαία έκθεση του ΙΟΒΕ. Επισήμαινε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να εμφανίζει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό νέων ηλικίας 15-29 ετών που βρίσκονται εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης και κατάρτισης. Δεν βρίσκονται πουθενά. Δεν σκέφτονται να κάνουν τίποτα.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα ακόμα και οι απόφοιτοι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης παραμένουν εκτός αγοράς εργασίας και εκτός εκπαιδευτικού συστήματος με μεγαλύτερη συχνότητα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. Πλέον το θέμα δεν είναι πόσες θέσεις εργασίας δημιουργούνται, αλλά τι είδους θέσεις εργασίας δημιουργούνται και κατά πόσον η οικονομία μπορεί να αξιοποιήσει το πιο μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό της.
Η περαιτέρω αποκλιμάκωση αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης οικονομικής πολιτικής. Είναι υπόθεση του υπουργείου Ανάπτυξης να προσελκύσει επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας. Του υπουργείου Παιδείας να συνδέσει ουσιαστικά τα πανεπιστήμια, την επαγγελματική εκπαίδευση και την κατάρτιση με τις ανάγκες της αγοράς. Είναι υπόθεση του υπουργείου Οικονομικών να δημιουργήσει ένα φορολογικό περιβάλλον που επιτρέπει στις επιχειρήσεις να επενδύουν με στόχο καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας. Είναι σαφές ότι η ανεργία από εδώ και πέρα θα μειώνεται μόνο αν αλλάζει η ελληνική οικονομία.
