Κερδίζουν διαρκώς έδαφος οι κατοικίες μικρής επιφάνειας, ως μια από τις βέλτιστες λύσεις διαχείρισης της στεγαστικής κρίσης. Ηδη, ειδικά μετά και την κατάργηση των περίφημων μπόνους δόμησης του ΝΟΚ από το ΣτΕ, η ιδέα της ανάπτυξης περισσότερων κατοικιών μικρής επιφάνειας σε νέες κατασκευές έχει αρχίσει να αποκτά περισσότερους «οπαδούς» μεταξύ των εταιρειών ανάπτυξης. Αλλωστε τα κτίρια κατοικιών που δημιουργούνται στη θέση παλιών κτιρίων γραφείων και βιομηχανικών ακινήτων είναι διαμορφωμένα σε μικρές κατοικίες, από 20-25 τ.μ. και μέχρι 60-70 τ.μ.
Αυτό συμβαίνει τόσο επειδή τα μικρά διαμερίσματα αποδίδουν περισσότερο (ανά τ.μ.) σε σχέση με τα μεγαλύτερης επιφάνειας, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι παραμένουν πιο προσιτά, αναλογικά πάντα με τα μεγαλύτερα, κι ως εκ τούτου απευθύνονται σε μεγαλύτερη μερίδα ενδιαφερομένων.
Τα μικρότερα διαμερίσματα είναι οικονομικά πιο προσιτά, απευθύνονται σε μεγαλύτερο κοινό και έχουν καλύτερη απόδοση από μεγάλες κατοικίες.
Ενας ακόμα λόγος ασφαλώς, ίσως ακόμα σημαντικότερος, είναι οι εξελίξεις με το δημογραφικό, κάτι που επισημαίνουν πλέον και θεσμικοί φορείς. Συγκεκριμένα, όπως σημειώνει στην ετήσια έκθεσή της η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), «ο υψηλός βαθμός αστικοποίησης της χώρας και οι δημογραφικές μεταβολές που καταγράφηκαν τη δεκαετία 2011-2021 εξηγούν ένα μέρος της αυξημένης ζήτησης για κατοικία, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Παρά το γεγονός ότι ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται τόσο συνολικά (3,1%) όσο και τοπικά στις περισσότερες περιφέρειες, ο αριθμός των μονοπρόσωπων νοικοκυριών αυξάνεται σε όλες τις περιοχές. Ειδικά στην Αττική, όπου ο καταγεγραμμένος πληθυσμός μειώθηκε οριακά κατά 0,4%, ο αριθμός των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 8,4%, ή κατά 127.300 σε απόλυτο αριθμό, κυρίως εξαιτίας της αύξησης των μονοπρόσωπων νοικοκυριών κατά 36,9%. Η συγκεκριμένη εξέλιξη συμβαδίζει με την οικιστική πίεση στην πρωτεύουσα και υποδεικνύει ταυτόχρονα μια μεταβολή στα χαρακτηριστικά της ζήτησης, η οποία μετατοπίζεται προς χώρους κατοικίας εντός του αστικού ιστού, ενδεχομένως μικρότερης επιφανείας σε σχέση με το παρελθόν», επισημαίνεται χαρακτηριστικά.
Αντιστοίχως, στην πρόσφατη έκθεσή του για την Ελλάδα, το ΔΝΤ σημειώνει ότι η αγορά ακινήτων δεν έχει προλάβει να προσαρμοστεί ακόμα στις δημογραφικές μεταβολές. Παρά το οξύ δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, ο αριθμός των νοικοκυριών δεν μειώνεται. Οι νέοι προσπαθούν να φύγουν νωρίτερα από το σπίτι των γονιών τους, χωρίς όμως να έχουν άμεσες βλέψεις για συγκατοίκηση, γάμο ή τη δημιουργία οικογένειας, ενώ παράλληλα η άνοδος των διαζυγίων «σπάει» τον πληθυσμό σε περισσότερα νοικοκυριά, τροφοδοτώντας την ανάγκη για στέγη. Ως αποτέλεσμα, το ενδιαφέρον μεταβάλλεται σε ποιοτικές, μικρές κατοικίες στα αστικά κέντρα, οι οποίες παραμένουν δυσεύρετες.
Οπως εξηγούν οι αναλυτές, η επιτάχυνση του ρυθμού ανόδου των τιμών για τα μικρότερα ακίνητα αποδίδεται στην αυξημένη ζήτηση, λόγω των οικονομικών δυσκολιών όλο και περισσότερων ενδιαφερομένων και της αύξησης των μονομελών νοικοκυριών. Τα πιο μικρά σπίτια είναι και πιο προσιτά, με αποτέλεσμα να προτιμώνται από όλο και περισσότερους, δείγμα και των νέων οικονομικών δεδομένων που έχουν αρχίσει να δημιουργούνται. Αλλωστε, παρότι οι τιμές τους αυξάνονται, ακριβώς λόγω της υψηλής ζήτησης, ακόμα κι ένα νεόδμητο διαμέρισμα 50-60 τ.μ. μπορεί να αποκτηθεί έναντι ποσού 200.000-250.000 ευρώ, το οποίο είναι σαφώς πιο προσιτό για ένα μέσο νοικοκυριό. Αντιστοίχως, ακίνητα ηλικίας άνω των 20 ετών απαιτούν ακόμα μικρότερα ποσά, διευκολύνοντας την υλοποίηση αγοραπωλησιών, ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι το μέσο ύψος των νέων στεγαστικών δανείων δεν υπερβαίνει τις 125.000 ευρώ.
