Οταν μαθαίνεις στις αρχές Μαΐου ότι η προθεσμία υπαγωγής σου σε ένα πρόγραμμα λήγει σε ένα μήνα, στις 2 Ιουνίου, αντί σε τέσσερις μήνες, στα τέλη Αυγούστου, που μέχρι τότε γνώριζες, προφανώς προκαλείται μια αναστάτωση.
Αν το πρόγραμμα αυτό σχετίζεται με την απόκτηση της πρώτης σου κατοικίας για να στεγάσεις την οικογένειά σου και βλέπεις να μην το προλαβαίνεις, ο εκνευρισμός φουντώνει.
Αν έχεις μπει στη διαδικασία, πέραν του ενδιαφέροντος, να ξοδέψεις και χρήματα, προσωπικό χρόνο και πολλά όνειρα στην ελληνική γραφειοκρατία προκειμένου να αποκτήσεις το συγκεκριμένο σπίτι και αυτό πλέον δείχνει άπιαστος στόχος, τότε ο εκνευρισμός εκτοξεύεται.
Πραγματικά είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς αν έχουν σκεφθεί στην κυβέρνηση τις επιπτώσεις από την επίσπευση των προθεσμιών για το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ». Τρικυμία εν κρανίω και δεν έχουν βρει ούτε μία φράση που να εξηγεί με κάποιο λογικό τρόπο τι έφταιξε. Γιατί ανακοινώθηκε το περασμένο φθινόπωρο ότι οι εκταμιεύσεις παρατείνονται έως τις 31 Αυγούστου, ενώ κάτι τέτοιο δεν επιτρεπόταν; Ποιος ευθύνεται για μια τέτοιου είδους παροιμιώδη γκάφα; Και αν δεν μπορούσε να προβλεφθεί, πώς δεν σχεδιάστηκε μια κάποιου είδους διευκόλυνση όλων αυτών των ανθρώπων, που «γυμνοί» τρέχουν σαν χαμένοι στην ελληνική γραφειοκρατία, παρακαλώντας τις τράπεζες; Προσπαθώντας, παράλληλα, να νομιμοποιήσουν κατασκευαστικές αυθαιρεσίες παλαιών διαμερισμάτων δεκαετιών, όπως τους υποχρέωνε το πρόγραμμα.
Το ελληνικό κράτος είπε σε όλους αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους ότι θα τους χρηματοδοτήσει (μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης) το επιτόκιο και τους έβαλε να αρχίσουν έναν άνισο αγώνα δρόμου προκειμένου να βρουν σπίτι στα λεφτά που μπορούσαν να αποπληρώσουν. Στη συνέχεια να εκδώσουν ηλεκτρονική ταυτότητα, να δουν τα θέματα της ενεργειακής αναβάθμισης και της ανακαίνισης, να μιλήσουν και να συνεργαστούν με μηχανικούς διαφόρων ειδικοτήτων, πέραν του μεσίτη, του δικηγόρου, του συμβολαιογράφου και της τράπεζας.
Μια έστω μικρή προκαταβολή να έχουν δώσει σε όλους αυτούς, δημιουργείται από μόνο του σοβαρό θέμα. Ποιος θα τους τα δώσει πίσω όλα αυτά τα χρήματα; Ποιος θα ξαναπάρει σοβαρά μια οποιαδήποτε διαδικασία;
Περίπου 11.000 συμπολίτες μας έχουν λάβει έγκριση δανείων από τις τράπεζες. Αλλοι 2.500 βρίσκονται σε αντίστοιχη διαδικασία. Πρόκειται για τις προχωρημένες περιπτώσεις. Το πρόγραμμα στόχευε στην ένταξη συνολικά 20.000 ενδιαφερομένων, που είναι πλέον αδύνατο να πιαστεί.
Αν βρισκόμασταν σε μια εποχή στεγαστικής κανονικότητας, το θέμα μπορεί να περνούσε αθόρυβα. Να αποδιδόταν στην κακιά μας τη στιγμή. Σε μια λάθος εκτίμηση. Μόνο που βρισκόμαστε στο ακριβώς αντίθετο, σε μια εποχή έντονης στεγαστικής κρίσης. Το να λες σε ανθρώπους που δεν διαθέτουν δικό τους σπίτι και βρίσκονται εκτεθειμένοι στην αρχή της κοινής τους ζωής στον κίνδυνο των μεγάλων αυξήσεων των ενοικίων, τη στιγμή που με τα υπάρχοντα πιστοδοτικά κριτήρια δεν μπορούν να περάσουν ούτε έξω από μια τράπεζα, ότι έκανα λάθος, δεν διορθώνει την κατάσταση. Κυρίως, όμως, δυσφημεί ένα αποδεδειγμένα καλό πρόγραμμα για χιλιάδες δανειολήπτες που τα κατάφεραν στην τωρινή και στην προηγούμενη έκδοση.
