Η ετήσια συζήτηση για την τιμή του αρνιού κατά τις ημέρες του Πάσχα υπονοούσε πάντα ότι αφορούσε ελληνικό προϊόν. Ούτε περνούσε από το μυαλό κανενός ότι πωλείτο και εισαγόμενο αμνοερίφιο. Μερικές χρονιές κάποιοι έφταναν να αιτηθούν και το κλείσιμο των συνόρων μην τυχόν και «εισβάλει» στο πασχαλινό τραπέζι κανένα αρνάκι εισαγωγής. Τόσο αδιανόητο ήταν το ξενόφερτο. Τόσο… σίγουροι ήμασταν για την παραγωγή μας.
Ως εκ τούτου η τιμή ήταν σχεδόν φιξ. Οι αποκλίσεις ελάχιστες, είτε αγόραζες από κεντρικές αγορές είτε από το χασάπικο της γειτονιάς. Το «ελληνικό μονοπώλιο» είχε επιβάλει τους κανόνες του. Τα μέσα ενημέρωσης σιγοντάριζαν «κλειδώνοντας» τιμές και εξασφαλίζοντας ζήτηση. Και η αγορά, αντί να ανοίγει, έκλεινε κι άλλο. Γινόταν πιο ολιγοπωλιακή. Η τιμή, πλήρως ρυθμισμένη από λίγους.
Κατά καιρούς, από κάποια περιστατικά που έπιαναν οι Αρχές, έμπαιναν «ψύλλοι στ’ αυτιά» των καταναλωτών, ότι μπορεί να είχαμε και ελληνοποιήσεις. Αρα το «ελληνικό αρνάκι» ίσως να μην ήταν και τόσο ελληνικό. Ακόμα και έτσι, ουδείς αναρωτιόταν πώς γίνεται να μην είμαστε αυτάρκεις σε αμνοερίφια, να κάνουμε εξαγωγές, λίγο πριν από το δικό μας Πάσχα, σε Τουρκία με αφορμή το Μπαϊράμι και χώρες της Δυτικής Ευρώπης λόγω του Πάσχα των Καθολικών, αλλά τα αρνιά τα ελληνικά να επαρκούν ώστε να είναι όλα ελληνικά στην αγορά.
Οι εισαγωγές, με την κατάλληλη σήμανση, δεν σημαίνουν απαξίωση του ελληνικού κρέατος.
Ε, λοιπόν, αυτό φέτος άλλαξε. Η αγορά επιτέλους άνοιξε. Εξ ανάγκης με αφορμή την απώλεια πάνω από 500.000 αιγοπροβάτων λόγω της ευλογιάς, κάνοντας δύσκολο πλέον να κρυφτεί η έλλειψη παραγωγής, που συνήθως καλυπτόταν από εκτεταμένα «βαφτίσια». Αλλά τουλάχιστον άνοιξε. Και επιτέλους έχουμε πολλές τιμές στην αγορά.
Η χώρα, έπειτα από πολ-λά χρόνια, διαθέτει επισή-μως αρνί Ρουμανίας τις ημέρες του Πάσχα, σε τιμές μάλιστα περίπου στα περυσινά επίπεδα του αντίστοιχου ελληνικού. Οποιος θέλει να φάει φέτος ελληνικό υπάρχει επίσης διαθέσιμο, αλλά είναι πιο ακριβό έως και 6 ευρώ, καθώς είναι πιο δυσεύρετο. Οι κρεοπώλες έκπληκτοι παρατηρούν πολλούς καταναλωτές να βάζουν πρώτα την τιμή έναντι της εντοπιότητας, και αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά.
Η ύπαρξη εισαγόμενου προϊόντος, με την κατάλληλη σήμανση, δεν σημαίνει απαξίωση του ελληνικού κρέατος. Αντίθετα, δημιουργεί ένα πιο ξεκάθαρο πλαίσιο αξίας. Το ελληνικό αρνί μπορεί να συνεχίσει να τοποθετείται ως premium επιλογή, με έμφαση στην ποιότητα, στην τοπικότητα, στην παράδοση. Ταυτόχρονα το εισαγόμενο προϊόν καλύπτει μια διαφορετική ανάγκη, την προσιτή κατανάλωση. Το άνοιγμα της αγοράς με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό ώριμων αγορών που δίνει επιλογές στους καταναλωτές.
