Εφθανε σχεδόν πάντα λίγο πριν από την ώρα που το φύλλο της επόμενης μέρας έπρεπε να σταλεί στο τυπογραφείο. Μεγάλος μπελάς για τον αρχισυντάκτη, που περιμένει να κλείσει μια (ακόμη) μακρά μέρα δουλειάς. Δεν μπορούσες όμως να της κρατάς κακία για περισσότερο από μία… μέρα.
Η συνεισφορά της όταν στήθηκε το ένθετο «Οικονομική Καθημερινή», το 1989, υπήρξε καθοριστική και κράτησε χρόνια πολλά. Λίγες και λίγοι μπορούσαν να βγάλουν άκρη με τα περίπλοκα (κάποτε ακατανόητα και χαοτικά) μηνύματα των διεθνών αγορών: νομισμάτων, πρώτων υλών, ομολόγων, επιτοκίων και γεωστρατηγικών αναταραχών. Η Ζέζα Ζήκου είχε τον τρόπο της. Εκανε, πρακτικά και μόνη της, κάτι που κάνουν, στις πιο δύσκολες συνθήκες στρες, μόνον δοκιμασμένοι επαγγελματίες και αυτοί όχι για πολλά χρόνια. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, το παιχνιδιάρικο κοίταγμά της το έκλεβαν οι ειδικές οθόνες, με τις τιμές που αναβοσβήνουν ακατάπαυστα.
Συχνά θα έμενε πίσω, μέχρι τα ξημερώματα, να δει πώς θα «ανοίξουν» οι αγορές στην Ασία και έδινε μάχη για να κυκλοφορήσει η «Κ» με το «κλείσιμο» της Wall Street μαζί με την κατάλληλη ερμηνεία, δηλαδή μέχρι (τουλάχιστον) τα μεσάνυχτα.
Η συνεισφορά της όταν στήθηκε το ένθετο «Οικονομική Καθημερινή» το 1989, υπήρξε καθοριστική και κράτησε χρόνια πολλά.
Πεισματική, πάντοτε κομψή, με πηγαίο τρανταχτό γέλιο, καταλάβαινες γρήγορα ότι είχες να κάνεις με άνθρωπο ειδικών καθηκόντων. Δεν σήκωνε «ανδρικό μπούλινγκ», όχι άλλωστε πως σκεφτόταν κανείς να το επιχειρήσει. Η γνώμη της μετρούσε. Γι’ αυτό ο αείμνηστος Αριστείδης Αλαφούζος, λάτρης –με τον τρόπο του– των παιγνίων στις αγορές των νομισμάτων, ήταν, πρακτικά, ο μόνος που διαφωνούσε στα ίσα μαζί της.
Γυρνώντας πίσω, τώρα, έτσι ξαφνικά όπως έφυγε χθες στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ύστερα από μια αιφνίδια ασθένεια, της οφείλω μια ειλικρινή ευχαριστήρια σκέψη. Κι ας διαφωνήσαμε συχνά, στα επόμενα χρόνια, πάντοτε με ζωηρά επιχειρήματα, για τόσο πολλά, με τον τρόπο που το συνηθίζουμε όσοι αγαπάμε την Ελλάδα, με τον παθιασμένο τρόπο που την υπηρέτησε η Κυρία Ζήκου.
*Δημοσιογράφος, βουλευτής
