«Θα χαρίζουμε πλούτη και υγεία και ζωή, νιάτα, ειρήνη, ξεφάντωμα, γέλια, χαρές».
Αυτά υπόσχονταν τα πουλιά που ονειρεύονταν μια πολιτεία στην οποία θα ήταν περιττά τα πορτοφόλια, και τα ίδια θα γίνονταν αφέντες των ανθρώπων. Μια πολιτεία στον αέρα, όπου θα αποκλείονταν οι θεοί κι εκείνα θα ήταν πια οι ρυθμιστές της εξουσίας.
Ετσι ξετυλίγονται οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, ξημερώματα της περασμένης Τρίτης στο κανάλι της Βουλής, που μετέδωσε την ιστορική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης και του Καρόλου Κουν με τα ανθρωπόμορφα πουλιά που ονειρεύονταν να χτίσουν μια πολιτεία στον ουρανό.
Ξεκίνησαν, λοιπόν, το χτίσιμο του τείχους που θα περιβάλλει τη χώρα τους και μέσα σ’ όλα δεν θα ανεβαίνει η τσίκνα από τις θυσίες των ανθρώπων στους θεούς, όμως σύντομα πρόβαλαν οι γνωστοί εκμεταλλευτές που προσπαθούν να κερδίσουν από την ίδρυση της Νεφελοκοκκυγίας…
Το 1959 πρωτοπαρουσιάστηκε αυτή η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης και έπειτα το 1960 στην οριστική της μορφή με τις χορογραφίες της Ζουζούς Νικολούδη, το 1965 όταν πήρε το α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ των Εθνών σε νέο κύκλο, και πάλι το 1975, το 1986, το 1997, το 2008. Κουν, Χατζιδάκις, Τσαρούχης, Νικολούδη. Ενωση δυνάμεων και αναμέτρηση μεταξύ του ακαδημαϊσμού και μοντερνισμού που έλαβε πολιτικές διαστάσεις, καθώς απαγορεύτηκε η δεύτερη παράσταση με εντολή του τότε υπουργού Προεδρίας Κ. Τσάτσου. Ο ντυμένος με καλυμμαύχι Ιεροφάντης ενόχλησε ένα μέρος του κοινού. Πήρε φωτιά και το πενάκι του Φωκίωνα Δημητριάδη σατιρίζοντας τον Κ. Τσάτσο.
Πού να χωρέσει τόση Ιστορία στη μικρή οθόνη; Και όμως: Η ασπρόμαυρη κόπια ήταν παλιά, το γύρισμα από μακριά, όμως τίποτε δεν μείωνε τη συγκίνηση. Λυρισμός, δύναμη, ορμή, ποίηση, το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής. Κι αυτά τα πλουμιστά πουλιά (τόσοι διαλεχτοί ηθοποιοί χωρίς καμία πόζα) να πετάγονται στον αέρα και έπειτα μαλακά να προσγειώνονται στο πάτωμα αρχίζοντας έναν πλουμιστό χορό που μόνο η μουσική του Χατζιδάκι θα μπορούσε να απογειώσει.
Τόσες δεκαετίες πέρασαν από τότε, οι «Ορνιθες» του Κουν δεν προκαλούν την έκπληξη των πρώτων παραστάσεων, την ελπίδα από την αναμέτρηση του παλιού με το καινούργιο, σε μια εποχή που δοκιμάζει τη συγκίνηση σκληρά. Ηταν όμως μια καλή ευκαιρία να δει κανείς αυτό που πέτυχαν οι αφοσιωμένοι του θεάτρου τότε, με ορμή που δεν σβήνει ο χρόνος, ούτε το καινούργιο της εποχής.
Σε ένα κανάλι που δεν ξεφωνίζει από τις κακές ερμηνείες στα σίριαλ, απλώς συχνά μεταδίδει τις κακές ερμηνείες από τα έδρανα. Ισως είναι ευκαιρία αυγουστιάτικα να δούμε κι άλλους θεατρικούς θησαυρούς από το σκονισμένα αρχεία.
