Οι Αντεργουντ διαθέτουν προσωπικότητα. Δεν είναι καπνιστές, αλλά στο τέλος μιας δύσκολης μέρας μοιράζονται ένα τσιγάρο –τη συνενοχή για την πράξη, την απόλαυση και τα σχέδια της επομένης– καθισμένοι στο περβάζι του παραθύρου τους. Μοιράζονται επίσης διαδρομές βραδινού τζόγκινγκ στους άδειους δρόμους της Ουάσιγκτον και ένα κωπηλατικό όργανο γυμναστικής, αλλά δεν εξασκούνται ποτέ μαζί. Μοιράζονται ένα διπλό κρεβάτι όπως οι περισσότεροι παντρεμένοι, αλλά αυτό έχει λιγότερη σημασία από τα προηγούμενα. Κυρίως μοιράζονται την ίδια αντίληψη για τον κόσμο και για το πώς μπορούν να τον κατακτήσουν. Σύμφωνα με τους πολυάριθμους θαυμαστές τους αποτελούν την επιτομή του σύγχρονου ζευγαριού.
Ο γερουσιαστής Φράνσις Αντεργουντ και η σύζυγός του Κλερ πρωταγωνιστούν στην τηλεοπτική σειρά «Χάουζ οφ καρντς» (House of Cards), ένα πολιτικό δράμα που ολοκλήρωσε και τη δεύτερη σεζόν του με μεγάλη επιτυχία. Μπορεί να πει κανείς πολλά γι’ αυτή τη φιλόδοξη και πολυέξοδη παραγωγή του συνδρομητικού Νέτφλιξ (Netflix): σκηνοθεσία με άποψη (τα πιλοτικά επεισόδια σκηνοθέτησε ο Ντέιβιντ Φίντσερ και ακολούθησαν έμπειροι διάδοχοι), τουλάχιστον δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, ο Κέβιν Σπέισι και η Ρόμπιν Ράιτ σε ερμηνείες καριέρας, πλοκή με ανατροπές και βεβαίως ένα πρώτο υλικό, το βιβλίο του Μάικλ Νομπς, υψηλού στελέχους του βρετανικού συντηρητικού κόμματος, που γνωρίζει εκ των έσω τα σκληρά παιχνίδια και τα πάθη της εξουσίας.
Ομως το πραγματικό θεμέλιο αυτού του οίκου αποτελεί η σχέση του Φρανκ και της Κλερ: ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ζεύγος αντι-ηρώων που συγχρονίζονται απόλυτα στις σκέψεις και τις επιθυμίες, είτε μοιράζονται το κάπνισμα είτε τον ίδιο ερωτικό σύντροφο. Είναι σαν να δημιουργήθηκαν για να καταρρίψουν όλα τα στερεότυπα με τα οποία η λαϊκή κουλτούρα (pop culture) μας έχει τροφοδοτήσει μέχρι σήμερα, όταν περιγράφει τον αρμονικό γάμο. Δεν είναι καλοί, δεν είναι νέοι, δεν είναι καν ταιριαστοί – εκείνος λίγο πιο κοντός, μάλλον άσχημος, πιο οξύθυμος, εκείνη ψηλή, όμορφη και παγερή. Δεν τους συνδέουν οι οικογενειακές ευθύνες –δεν ήθελαν ποτέ να αποκτήσουν παιδιά– ούτε ένας ρομαντικός έρωτας – έχουν τις εξωσυζυγικές τους περιπέτειες, που ουσιαστικά υπογραμμίζουν την ανεξαρτησία τους. Τι τους κάνει λοιπόν τόσο ελκυστικούς; Ο τρόπος με τον οποίο διαγράφουν τα κλισέ της συντροφικής ευτυχίας, για να τα φέρουν στα δικά τους μέτρα. Η Κλερ είναι η ραχοκοκαλιά του δαιμόνιου Φρανκ. Δεν είναι μαχητική φεμινίστρια αλλά ούτε σύζυγος-έπαθλο. Βοηθά και στηρίζει τον σύντροφό της, έχοντας επίγνωση του ότι ένας καλός γάμος είναι σταθερός όταν ακολουθεί τους κανόνες μιας σωστής επαγγελματικής συνεργασίας.
Ενα τελευταίο άρθρο της «Χάφινγκτον Ποστ» ανέφερε ότι σύμφωνα με τους ειδικούς η ιδανική σχέση ενός ζευγαριού θα μπορούσε να απεικονιστεί με το γράμμα Η κεφαλαίο. Σε αυτή την περίπτωση τα δύο μέρη της σχέσης (τα δύο κεφαλαία Ι του Η) στέκονται ισάξια το ένα δίπλα στο άλλο αναγνωρίζοντας αμοιβαία ότι συνδέονται στο κέντρο με ένα σύνδεσμο που διασφαλίζει την ισορροπία τους. Αυτό σημαίνει ότι καθένας αποτελεί μία αυτόνομη και αυτάρκη μονάδα, απολύτως ικανή να επιβιώσει μόνη της, αν χρειαστεί. Κατά αυτή την έννοια οι Αντεργουντ –αμοραλιστές, δολοπλόκοι, αδίστακτοι, αλλά η ηθική τους δεν μας αφορά εδώ– αποτελούν την προσωποποίηση του τέλειου ζευγαριού. Σε ένα διήγημα του Χένρι Μίλερ, ο αφηγητής, χήρος πια, πιανίστας παθιασμένος με τη τέχνη του, εξηγεί πώς έχασε την επιθυμία του για τη μουσική. «Συνειδητοποίησα βαθμηδόν ότι ανέκαθεν έπαιζα για τον έπαινό της», λέει. Σε ένα επεισόδιο του «Χάουζ οφ καρντς», ο Φρανκ, πολύ πιεσμένος από τις πολιτικές εξελίξεις, ετοιμάζεται για μια κρίσιμη συνάντηση. Οταν της ομολογεί το άγχος του επειδή κρίνεται και οφείλει να αποδείξει την αξία του, η Κλερ του απαντά: «Μπορείς απλώς να το δείξεις σε εμένα».
Κάμποσες ημέρες μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου της δεύτερης σεζόν της σειράς, ανακάλυψα ότι οι Αντεργουντ μου έλειπαν. Ξαναγύριζαν στο μυαλό μου όπως συμβαίνει με τους χαρακτήρες ενός καλογραμμένου μυθιστορήματος. Δύο ιδιοφυείς σκευωροί που αντλούν τη δύναμή τους από τον γάμο τους, δύο επικίνδυνοι σύντροφοι που χρησιμοποιούν την ασφάλεια των πολιτικών και κοινωνικών συμβάσεων για να νομιμοποιήσουν τις πράξεις του. Επιτέλους, σκέφτηκα, η τηλεόραση παίρνει θάρρος και επιτρέπει στο κακό να δείξει την πολυπλοκότητα και την υπνωτιστική του γοητεία.
