Μία από τις σταθερές διαφωνίες σχετικά με τα βραβεία Emmy όλων των τελευταίων ετών έχει να κάνει με την κατηγορία στην οποία θα τοποθετηθεί το «The Bear»: κωμωδία ή δράμα; Η απάντηση είναι δύσκολη, αφού η σειρά του Disney+, που πρόσφατα κυκλοφόρησε τον πέμπτο και τελευταίο κύκλο της, είναι από εκείνα τα σπάνια, μάλλον ακατάτακτα φαινόμενα· εν τω μεταξύ, έχει ήδη αποσπάσει 21 Emmy στην κατηγορία της κωμωδίας, παρόλο που αν ρωτήσει κανείς τον μέσο θεατή, έχει πιθανότατα περισσότερο συγκινηθεί παρά γελάσει, παρακολουθώντας την. Το βέβαιο είναι ότι το «The Bear» έχει ένα βασικό θέμα και αυτό δεν είναι η μαγειρική, αλλά η ψυχική υγεία.
Ο πρωταγωνιστής της σειράς, Κάρμι Μπερζάτο (Τζέρεμι Αλεν Γουάιτ), αφήνει πίσω του μια καριέρα στην υψηλή γαστρονομία, προκειμένου να επιστρέψει στο οικογενειακό σαντουιτσάδικο του Σικάγου, μετά την αυτοκτονία του αδελφού του. Η διαχείριση αυτού του τραγικού γεγονότος διατρέχει ολόκληρη τη σειρά, καθώς σταδιακά το fast food μετατρέπεται σε εστιατόριο και νέοι πρωταγωνιστές αναδεικνύονται, κουβαλώντας τις δικές τους ψυχολογικές… αποσκευές. «Σίγουρα ο χώρος της γαστρονομίας και των εστιατορίων προσφέρεται για να αναδειχθούν ζητήματα ψυχικής υγείας. Μιλάμε για δουλειά υψηλών απαιτήσεων και πίεσης, η οποία εκ των πραγμάτων παράγει εντάσεις· επίσης, το αποτέλεσμά της κρίνεται άμεσα. Προφανώς σε μια τηλεοπτική σειρά όλα αυτά ωθούνται στην υπερβολή και πάντα πρέπει να κρίνουμε ανάλογα με τον χώρο και τις προσωπικότητες, αλλά η βάση υπάρχει», μας λέει η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, Αντιγόνη Γινοπούλου.
Πράγματι, στο «The Bear», συχνά η κουζίνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, αποκαλύπτοντας σχέσεις εξουσίας, προσωπικές κόντρες, ανταγωνισμούς, αλλά και αλληλεγγύη, συναδελφικότητα, ομαδικό πνεύμα. Τελευταία, βλέπουμε όλο και περισσότερες σειρές που ασχολούνται με το θέμα του εργασιακού περιβάλλοντος, από ψυχο-κοινωνική σκοπιά. «Βασικός στόχος μιας σειράς ή μιας κινηματογραφικής ταινίας είναι ο θεατής να ταυτιστεί, να βρει εκεί ένα κομμάτι του εαυτού του. Στο παρελθόν δεν βλέπαμε να δίνεται τόση σημασία στο εργασιακό περιβάλλον, ωστόσο πλέον αυτό αποτελεί τόσο σημαντικό μέρος της ζωής –και της ψυχολογίας– των ανθρώπων, ώστε οδηγεί εύκολα στην ταύτιση. Από την άλλη, ο χώρος της μαγειρικής, για παράδειγμα, έχει υπερτονιστεί τα τελευταία χρόνια, παίρνοντας και ελαφρώς παραμυθικές διαστάσεις, με αποτέλεσμα να κατευθυνθεί εκεί και αρκετός κόσμος που δεν είναι φτιαγμένος ψυχικά για το συγκεκριμένο επάγγελμα», σημειώνει η κ. Γινοπούλου.
Κατά σύμπτωση, κάτι παρόμοιο συμβαίνει τελικά και στον πέμπτο κύκλο του «The Bear», με τον πρωταγωνιστή να αποφασίζει ότι η φρενήρης καθημερινότητα του σεφ κινδυνεύει να τον εξαϋλώσει ως άνθρωπο. Το ταξίδι του, πάντως, έως εδώ ήταν συναρπαστικό όσο και διδακτικό. Σπάνια έχουμε δει σε άλλη σειρά τέτοια ποιητική χρήση του… υβρεολογίου, των ακραίων εντάσεων, των ανθρώπινων στιγμών. Μάθαμε ακόμη πώς η προετοιμασία μιας ομελέτας μπορεί να μετατραπεί σε κίνηση βαθιάς στοργής ή ότι ο ακούσιος εγκλεισμός σε ένα επαγγελματικό ψυγείο μπορεί να γίνει αφορμή αυτοκριτικής και ενδοσκόπησης. Κυρίως απολαύσαμε μια σειρά δίχως βαρυφορτωμένες «σάλτσες». Οπως και στη μαγειρική, έτσι και στην τέχνη, συνήθως η «νοστιμιά» κρύβεται στην απλότητα και στο μέτρο.
