Για δύο τηλεοπτικές σεζόν, η Στέρνα υπήρξε κάτι περισσότερο από το σκηνικό μιας σειράς. Ήταν ένας δεύτερος τόπος για χιλιάδες τηλεθεατές, ένα μέρος στο οποίο επέστρεφαν καθημερινά για να συναντήσουν γνώριμα πρόσωπα, να μοιραστούν τις αγωνίες τους και να παρακολουθήσουν ιστορίες αγάπης, προδοσίας, πίστης και λύτρωσης να ξετυλίγονται μπροστά τους.
H αυλαία πέφτει οριστικά απόψε για τον «Άγιο Έρωτα», τη δημοφιλή σειρά του Alpha που γνώρισε μεγάλη απήχηση σημειώνοντας υψηλές τηλεθεάσεις και δημιούργησε μια σταθερή σχέση με το κοινό της, το οποίο την ακολούθησε μέχρι το τέλος. Και μαζί με τη σειρά, αποχαιρετάμε έναν ολόκληρο κόσμο και τους ανθρώπους που τον έκαναν να μοιάζει αληθινός.
«Η αγάπη δεν έρχεται να σε σώσει»
Στον πυρήνα αυτής της ιστορίας βρέθηκε ο πατήρ Νικόλαος, ένας χαρακτήρας που από την πρώτη στιγμή προκάλεσε συζητήσεις και έθεσε δύσκολα ερωτήματα γύρω από τις επιλογές, τις συγκρούσεις και τα όρια των ανθρώπων.
Ήταν ένας από τους χαρακτήρες που καθόρισαν τη διαδρομή της σειράς. Για τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο, όμως, η ουσία του ρόλου δεν βρισκόταν μόνο στην εξωτερική του ιδιότητα, αλλά σε κάτι βαθύτερο. «Για να υποδυθώ τον πατέρα Νικόλαο, συζήτησα με την παραγωγή και τον σεναριογράφο. Είπα εξαρχής ότι δεν με ενδιαφέρει μια ερωτική ιστορία ενός ιερέα με μια κοπέλα. Με ενδιέφερε ο αγώνας του ανθρώπου να σταθεί στον κόσμο με αξιοπρέπεια και κοντά στην αλήθεια του», λέει αποκλειστικά στην Οθόνη.
Αυτή η προσέγγιση καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο ο ηθοποιός αντιμετώπισε τον ήρωά του μέχρι το τέλος. Όπως εξηγεί, το ράσο δεν ήταν για εκείνον ένα απλό εξωτερικό χαρακτηριστικό, αλλά ένα σύμβολο μιας βαθύτερης αναζήτησης.
«Ήθελα να δω πώς εγώ, ένας νεαρός ιερέας, θα βρω όσο γίνεται πιο καθαρά αυτή τη δύναμη, αυτό το φως τού να στέκεται ένας άνθρωπος –είτε είναι ιερέας είτε ξυλουργός ή αστυνομικός– και να διεκδικεί μια προσωπική αλήθεια και έναν αξιακό κώδικα μέσα σε έναν κόσμο όπου όλα καταστρέφονται, όπου κυριαρχεί η αδικία».
Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα αυτής της πορείας ήταν και η πρώτη σκηνή της σειράς. «Μπαίνω μέσα στην εκκλησία ματωμένος, βρίζω τον Θεό και ταυτόχρονα ζητάω συγχώρεση, μέσα στα αίματα. Έτσι ξεκίνησε ο “Άγιος Έρωτας” στο πρώτο επεισόδιο. Και δεν ήξερα πού θα καταλήξει αυτό», όπως ομολογεί ο πρωταγωνιστής της.
Μιλώντας για το τέλος αυτής της διαδρομής, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος στέκεται σε μια σκέψη που συνοψίζει όσα αναζήτησε ο πατήρ Νικόλαος: «Η αγάπη δεν έρχεται τελικά να σε σώσει. Έρχεται να σου δείξει ποιος πραγματικά είσαι. Τι πρέπει να αφήσεις από πάνω σου».
Το στοιχείο της εκδίκησης
Απέναντι σε αυτή την εσωτερική αναζήτηση στάθηκε η Σοφία Μαρκοπούλου, ένας χαρακτήρας που κινήθηκε σε μια διαφορετική, πιο σκοτεινή περιοχή, με επιλογές που δοκίμασαν τα όριά της. «Μπροστά από την κάμερα, οι σκηνές που ήταν πιο έντονες για τη Σοφία ήταν εκείνες στις οποίες πέρασε πραγματικά μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες και έφτασε στα όριά της. Όπως η σκηνή που έριξε την Αναστασία από το μπαλκόνι ή οι σκηνές στην ψυχιατρική κλινική, όταν δεν ήξερε γιατί βρισκόταν εκεί», σημειώνει η Ελευθερία Πάλλα, που ενσάρκωσε τη Σοφία.
Η σχέση της με τη Σοφία άλλαξε όσο προχωρούσε η σειρά, καθώς η ηθοποιός ανακάλυπτε νέες πτυχές της ηρωίδας της. «Όσο περνούσαν αυτά τα δύο χρόνια, αγαπούσα όλο και περισσότερο τον χαρακτήρα, γιατί συνειδητοποιούσα ότι είναι πολύ πιο περίπλοκος απ’ ό,τι φαινόταν στην αρχή. Άρχισα να της δείχνω περισσότερη συμπόνια και να αγαπώ τον τρόπο που σκέφτεται, ακόμα κι αν αυτός είναι διαστρεβλωμένος».
Αυτές οι αντιθέσεις ήταν που κράτησαν ζωντανή τη σειρά μέχρι το τέλος. Όπως λέει η Ελευθερία Πάλλα, «το στοιχείο της εκδίκησης, που υπήρχε σε όλους τους χαρακτήρες και κυρίως στον πατέρα Νικόλαο, αλλά και στον Μαρκόπουλο, είναι κάτι που κράτησε πάρα πολύ δυνατή τη σπίθα της σειράς για δύο χρόνια».
«Το αύριο είναι μια καινούργια ημέρα»
Πίσω από τους ήρωες, όμως, υπήρχαν οι άνθρωποι που για δύο χρόνια έδωσαν καθημερινά ζωή στη Στέρνα. Ο Γιάννης Εγγλέζος, που υποδύθηκε τον γιατρό Χάρη Βαρελά, κρατά ως πιο χαρακτηριστική ανάμνηση μια νύχτα γυρισμάτων που για εκείνον συμπυκνώνει την προσπάθεια όλων. «Στη σκηνή έθαβα τον ενωμοτάρχη, τον Βλάση. Ήταν εξωτερικό το γύρισμα, το συνεργείο βρισκόταν σε υπερένταση και η σκηνή ήταν πολύ απαιτητική. Για μένα εκείνη η στιγμή ήταν η πιο έντονη και ίσως η πιο χαρακτηριστική ως προς την αφοσίωση, την κούραση και τον κόπο που κάναμε γι’ αυτή τη σειρά. Υπήρχαν, βέβαια, και πολλές άλλες στιγμές…» τονίζει ο ηθοποιός.
Για τον ίδιο, το τέλος του «Άγιου Έρωτα» κλείνει έναν απαιτητικό κύκλο δύο χρόνων. Όπως λέει, το σημαντικότερο μάθημα ήταν η αντοχή: «Μια σχεδόν καθημερινή σειρά έχει πάρα πολλές σκηνές, πάρα πολλές ημέρες γυρισμάτων, πολύ δύσκολες και απαιτητικές συνθήκες. Πρέπει να θυμάσαι πάντα ότι αύριο είναι μια καινούργια μέρα».
Στο τέλος αυτού του κύκλου, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος κρατά την αίσθηση της ευγνωμοσύνης για όσα του άφησε αυτή η συνεργασία. «Είμαι υπέρ το δέον ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Δεν λέω ότι δεν υπήρχαν σκηνές ή πράγματα για τα οποία θα ήθελα να έχουμε την πολυτέλεια μιας διεθνούς παραγωγής· και αυτό έχει να κάνει και με τον χρόνο που γίνονται τα γυρίσματα. Αλλά συνολικά έχω να σου πω ότι νιώθω και δικαιωμένος, και άξιος, και περήφανος· ατομικά αλλά και συλλογικά. Και μια μεγάλη ευγνωμοσύνη».
