«Hταν μια σπάνια περίπτωση· εξαίρεση, όχι κανόνας». Μία μέρα μετά το τελευταίο γύρισμα στον «Αγιο Ερωτα», η Μαρίνα Ψάλτη μας μιλά όχι μόνο για τον ρόλο της, αλλά και τους ανθρώπους πίσω από αυτόν – το κλίμα συνεργασίας, τις σχέσεις που χτίστηκαν στα γυρίσματα και το αίσθημα σεβασμού που τα συνόδευσε.
Στην επιτυχημένη δραματική σειρά του Alpha, η κ. Ψάλτη υποδύεται την Πετρούλα Μιχαλέα, μητέρα του πατρός Νικολάου (Δημήτρης Γκοτσόπουλος) και της Χαράς (Αναστασία Τσιλιμπίου), η οποία έχει αποβιώσει. Η Πετρούλα υπήρξε καθαρίστρια σε οίκο ανοχής και σήμερα εργάζεται ως οικονόμος στο σπίτι του Παύλου Μαρκόπουλου (Δημήτρης Παπανικολάου). Ο χαρακτήρας της Πετρούλας είναι γεμάτος αντιφάσεις. Πιστή στον Θεό, έχει βιώσει τον τραγικό χαμό της κόρης της με έναν φρικτό τρόπο και κυριαρχείται από την επιθυμία για εκδίκηση. Αυτές οι συγκρούσεις κάνουν τον ρόλο ιδιαίτερα απαιτητικό, προσφέροντας παράλληλα δυνατές στιγμές έντασης.
Στο πρώτο μισό του δεύτερου κύκλου επεισοδίων, η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με τη φυματίωση και μεταφέρεται σε σανατόριο για θεραπεία. Αν και η ασθένεια θα ξεπεραστεί, οι πνεύμονές της έχουν υποστεί ζημιά και ο αντίστροφος χρόνος για την Πετρούλα έχει ξεκινήσει.
Καθώς η υγεία επιδεινώνεται, το συναισθηματικό βάρος του ρόλου μεγαλώνει, μια πρόκληση που η ηθοποιός κατάφερε να διαχειριστεί χάρη στην προετοιμασία και τη συγκέντρωσή της. «Πρόκειται για μια σύνθετη διαδικασία. Εχει να κάνει με την ικανότητα συγκέντρωσης, με τη μελέτη του ρόλου, αλλά και με το πόσο αγαπάς αυτό που κάνεις. Κάθε ηθοποιός έχει τον δικό του τρόπο», εξηγεί, τονίζοντας ότι «όλο αυτό δεν ήρθε απότομα, επειδή ο ρόλος είχε μπει εδώ και καιρό σε μια κατάσταση ασθένειας».
Από τον πρώτο κύκλο της σειράς, η σχέση της Πετρούλας με τον γιο της, Νικόλαο, χάρισε μερικές από τις πιο έντονες και καθηλωτικές στιγμές στη μικρή οθόνη. Κάθε στιγμή αποτυπώνεται με λεπτομέρεια, δίνοντας βάθος στον χαρακτήρα και μετατρέποντας τις σκηνές σε ανάγνωση της ψυχολογίας και των συγκρούσεων που διατρέχουν την ιστορία.
Ιδιαίτερα φορτισμένες ήταν οι σκηνές γύρω από την άμβλωση της Χλόης (Δανάη Παππά). «Εκείνη η σεκάνς ήταν εξαιρετική», θυμάται η κ. Ψάλτη. «Τον Δημήτρη δεν τον γνώριζα προσωπικά, τον είχα δει στις “Αγριες Μέλισσες”. Υπήρχε, όμως, χημεία από τα πρώτα γυρίσματα, στο πρώτο “καλημέρα” κάτι έγινε. Είναι αυτά τα σπάνια, μαγικά πράγματα που συμβαίνουν πολλές φορές με έναν ή μια συνάδελφο, όταν νιώθεις ότι μιλάτε την ίδια γλώσσα και έχετε την ίδια θερμοκρασία στην επικοινωνία».
Ο ρόλος της Πετρούλας –και κατ’ επέκταση η συμμετοχή της Μαρίνας Ψάλτη– αφήνει αναμφισβήτητα έντονο αποτύπωμα, όχι μόνο μέσα από τον ίδιο τον χαρακτήρα, αλλά και από τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν στα γυρίσματα. «Αυτό που κρατάω περισσότερο είναι οι σχέσεις μου με κάποιους ανθρώπους», λέει. «Πέρα από την επιτυχία, που φυσικά χαίρομαι γι’ αυτήν, το πιο σημαντικό για μένα ήταν η αίσθηση συνεργασίας, ο σεβασμός και η αγάπη που υπήρχε μεταξύ μας».
Πέρα από την τηλεόραση, με την οποία ασχολήθηκε κατά καιρούς σε παραγωγές όπως οι «Λάμψη», «Η αγάπη που άργησε μια μέρα», «10η Εντολή» και «17 Κλωστές», η ηθοποιός έχει αφιερωθεί κυρίως στη σκηνή, χτίζοντας μια σημαντική πορεία. Κάθε ρόλος και κάθε συνεργασία ενίσχυσαν τη φήμη της ως σταθερής παρουσίας στο ελληνικό θεατρικό. Οπως αναφέρει η ίδια, οι ρόλοι‑σταθμοί στην καριέρα της είναι τουλάχιστον τρεις: «Ενας καθοριστικός ρόλος ήταν πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο “Μάκιναλ“, ένας υπέροχος αλλά πολύ δύσκολος ρόλος. Επίσης, οι ρόλοι μου στα έργα του Τσέχωφ. Η πρώτη δουλειά που με καθόρισε ήταν στον “Γλάρο” σε σκηνοθεσία Γιούρι Λιουμπίμοφ, και αργότερα η Ιρίνα στις “Τρεις Αδελφές” σε σκηνοθεσία Νικήτα Μιλβόγεβιτς».
Οσο για το πού νιώθει περισσότερο ο εαυτός της, η κ. Ψάλτη δεν περιορίζεται σε ένα μέσο. «Αισθάνομαι καλά εκεί που μ’ αρέσει και περνάω καλά», εξηγεί. «Είτε πρόκειται για τη σκηνή είτε για την τηλεόραση, για μένα σημασία έχει να κάνω τη δουλειά μου και να έχω καλή επικοινωνία με τους συνεργάτες μου».
«Δεν έχω απωθημένα»
Παράλληλα με την υποκριτική, η ζωγραφική αποτελεί για εκείνη μια προσωπική μορφή έκφρασης. «Πριν πάω στη δραματική σχολή είχα μπει στην Καλών Τεχνών και την τελείωσα. Δίδασκα μάλιστα τα χρόνια της σχολής για να μπορώ να τη χρηματοδοτώ. Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο έκανα και μια έκθεση. Το τόλμησα», λέει. Ομως όσο βρισκόταν στα γυρίσματα του «Αγίου Ερωτα», δεν υπήρχε χρόνος για ζωγραφική. «Η ζωγραφική θέλει αφοσίωση. Ελπίζω να επιστρέψω όταν οι υποχρεώσεις μου θα είναι λιγότερες».
Η αφοσίωση και η αγάπη της για την τέχνη αντικατοπτρίζονται και στην επιλογή των ρόλων της. Καθώς εξελίσσεται επαγγελματικά, παραμένει ανοιχτή σε νέες προκλήσεις και διαφορετικούς χαρακτήρες, χωρίς να θέτει όρια στην καλλιτεχνική της έκφραση. «Πάντα ψάχνω τον ρόλο. Δεν πηγαίνω έτοιμη, “κονσέρβα”. Δεν θέλω το ένα να μοιάζει με το άλλο. Ακόμα κι αν οι ρόλοι είναι παρόμοιοι, θα βρω τρόπο να τους προσεγγίσω διαφορετικά. Δεν έχω απωθημένα. Οσα ήθελα να παίξω, τα έχω παίξει. Ο Τσέχωφ, για παράδειγμα, ήταν ο λόγος που αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο. Οταν διάβασα τον “Θείο Βάνια” συγκλονίστηκα, και ευτύχησα να παίξω στα τέσσερα μεγάλα έργα του», σημειώνει η ηθοποιός.
Μετά τη συμμετοχή της στον «Αγιο Ερωτα», η σκέψη της στρέφεται ξανά στην τηλεόραση, αν και αυτή την περίοδο αφοσιώνεται σε ένα νέο θεατρικό εγχείρημα: το έργο του Θέμη Μουμουλίδη, «Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες», που θα ανέβει τον Φεβρουάριο στο Θέατρο Από Μηχανής. «Είναι ένα πολύ σκληρό και δύσκολο έργο, αλλά εξαιρετικά γραμμένο, με θέμα την οικογενειακή βία. Παρότι τα τελευταία δύο χρόνια είχα απομακρυνθεί προσωρινά από τη σκηνή για προσωπικούς λόγους, είπα το “ναι” γιατί με ενδιέφερε βαθιά αυτή η παραγωγή και η συνεργασία», σημειώνει η ηθοποιός.
Για την ώρα, ο κύκλος της Πετρούλας κλείνει με το επεισόδιο της Δευτέρας. «Δέθηκα πάρα πολύ με τους ανθρώπους. Το τελευταίο γύρισμα ήταν δύσκολο, ωραίο και πολύ φορτισμένο», λέει η κ. Ψάλτη. «Ηθελα να αποχαιρετίσω τον ρόλο όπως του άξιζε».
