Θέατρο

Kάπου μεταξύ Βεργίνας, Βέροιας και Αμφίπολης, στριμώχθηκε και μία παράγραφος για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Διαβάζοντάς την στο δελτίο Τύπου του υπουργείου Πολιτισμού –με το οποίο πληροφορηθήκαμε εν περιλήψει για τις επισκέψεις της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη σε μνημεία αυτών των περιοχών–, δεν γίναμε σοφότεροι όσον αφορά τη δεύτερη κρατική σκηνή της χώρας.

Είναι χειμώνας στο δάσος του Φοντενεμπλό, αλλά το χιόνι, ένα λευκό τεράστιο σεντόνι που απλώνεται στη σκηνή, δεν λέει να στρώσει. Τσαλακωμένο μπλέκει στα πόδια της χορωδίας και δυσκολεύει την κατάσταση. Πάνω σε αυτό το φαινομενικά άσπιλο χιόνι πρέπει να ρίξουν οι ευγενείς τα γούνινα πανωφόρια τους για να βαδίσει η Ελισάβετ των Βαλουά, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας και μέλλουσα σύζυγος του Φιλίππου Β΄, βασιλιά της Ισπανίας.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι διάσημος. Το έργο του είναι αναγνωρισμένο παγκοσμίως και η καλλιτεχνική του αξία έχει δοκιμαστεί, σε δύσκολα πεδία, με επιτυχία. Οποιαδήποτε, σχετική με ένα έργο του, κριτική προϋποθέτει μεγάλη προσοχή και γνώση του αντικειμένου εκ μέρους του επιχειρούντος.

Ξεκινάει η μέρα μου και περιμένω να δω πού θέλει να με πάει. Πρώτος σταθμός ο πρωινός καφές στο Flat White στα Κάτω Πετράλωνα. Μόνο ποιότητα, που λέει και ο φίλος μου ο Χρήστος. Αμέσως μετά, πάνω στη μηχανή καθ’ οδόν για τον σιδερά: Θα είναι έτοιμα τα πατάρια, να τα περάσω ένα βερνίκι και να τα φορτώσω να τα πάω στο θέατρο, αναρωτιέμαι.

H αυλαία ανοίγει, η υπέροχη, λυρική μουσική του Μαρτίνας Μπιαλομπζέσκις και μία μαγική εικόνα μεταφέρουν ακαριαία τον θεατή σ’ έναν ποιητικό χώρο και χρόνο, εκεί όπου η ψυχή δονείται από τη θλίψη της ομορφιάς: στο μαύρο φόντο της σκηνής, τρεις νεαρές γυναίκες, ντυμένες με λευκά μακριά φορέματα, τινάζουν ψηλά, και στρώνουν, το λευκό τραπεζομάντιλο στο μεγάλο οβάλ τραπέζι.

Ποιοτικές παραστάσεις από την όπερα μέχρι τον χορό, το θέατρο και την αφήγηση που μεταφέρουν τη μαγεία των γιορτών.

«Ο γιος», το ευαίσθητο έργο του Φλοριάν Ζελέρ, που έχει στο επίκεντρό του την εφηβεία και αποτελεί το τρίτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας, μαζί με τον «Πατέρα» και τη «Μητέρα» που έχουν προηγηθεί, ανεβαίνει στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Ιστορικές σκηνές της Αθήνας που είχαν σιγήσει επιστρέφουν ανανεωμένες. Σε μια πλουραλιστική θεατρική σεζόν, όπου όλα τα είδη αντέχουν, οι νέες σκηνές αυξάνονται και αρκετές παλιές εκσυγχρονίζονται.

Όλοι γνωρίζουμε τη μεγάλη απήχηση που είχαν τα τραγούδια του Λουκιανού στα παιδιά, όσο ζούσε. Τρεις γενιές τα αγάπησαν, τα τραγούδησαν και εξακολουθούν να τα τραγουδούν: η γενιά του Λουκιανού Κηλαηδόνη, τα παιδιά τους και σήμερα τα εγγόνια τους. Τώρα που εκείνος δεν είναι πια κοντά μας, οι μελωδίες του παραμένουν ολοζώντανες μέσα στις καρδιές μας.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος δεν επέλεξε τυχαία να παρουσιάσει φέτος στο θέατρο Πόρτα το «Τop Girls» (1982), ένα από τα καλύτερα έργα της Κάριλ Τσέρτσιλ (γενν. 1938). Ανησυχεί, όπως και πολλοί άλλοι μετριοπαθείς, δημοκρατικοί πολίτες για τις υπερβολές και τις παρεκτροπές των οπαδών της πολιτικής ορθότητας, που στο όνομα των μειονοτήτων, των αδυνάμων, των «διαφορετικών», δικαιολογούν φαινόμενα μισαλλοδοξίας, έλλειψης ανεκτικότητας (έναντι των μη ανεκτικών…), ποινικοποίησης φυσικών ανθρώπινων αντιδράσεων.

Ενα εντυπωσιακό σύμπαν με όλων των ειδών τα παράξενα πλάσματα: νάνοι, τέρατα, δεινόσαυροι, εκτοπλάσματα· ίσως η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, ίσως ένα ίχνος από την τρέλα του Ντέιβιντ Λιντς. Ακόμη και ο Στίβεν Χόκινγκ περνάει από την κεντρική σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση στην παράσταση «Elenit» του Ευριπίδη Λασκαρίδη, που τώρα ξεκινάει την πορεία της.